Verhalenverteller

Ze was net thuisgekomen van het ziekenhuis, van hem, de verhalenverteller. Het verhaal van vandaag was nóg overweldigender dan gister, nóg intenser, nóg mooier. Het leek alsof het elke dag beter werd, alsof hij piekte op die laatste dag.

Het ging over zijn vrouw, over de mooiste tijd van hun leven, over jaaaren geleden. Op de perfecte plek: één bankje in de natuur, de zon schijnt ‘s avonds op de bomen een meter of honderd voor je, de wind waait door de bomen achter je. Hij vertelde over hoe ze daar uren konden zitten, filosoferend over de wereld. Dat elke keer dezelfde eekhoorn zich liet zien, dat die soms naar ze toe liep als ze heel stil zaten, dat die één keer een nootje uit zijn hand had gepakt.

Zijn vrouw was allang overleden. Een standaard geval van dementie: het begon op haar 57e en het kwam heel geleidelijk. In de week voor haar 64e verjaardag stopte hij met werken om constant voor haar te zorgen. Ze hield het nog precies een jaar vol. De last die van zijn schouders viel, was net zo standaard als de dementie. Hij wist niet meer wat hij moest doen met al die vrije tijd. Tot hij haar in de trein tegenkwam.

Het was nog een lange reis die ze moesten maken, dus was hij zo vrij geweest om een verhaal te vertellen. Vanaf dat moment wist hij wat hij moest gaan doen: hij zou scholen langsgaan met zijn verhalen om te laten zien hoe geweldig het is om naar verhalen te luisteren. Misschien, misschien zou zelfs iemand zijn verhalen gaan opschrijven.

Zover is het niet gekomen: een hartaanval nekte hem. Al zijn spieren werkte tegen hem na die hartaanval, maar zijn hart bleef het doen. Hij kon nog verhalen vertellen en hij kon nog eten. Daar was ook alles mee gezegd. Zij wist dat hij juist op dit moment plezier verdiende. Zij wist dat hij plezier had in verhalen vertellen. Zij had plezier in luisteren.

Drie maanden, 2 weken en 5 dagen verder. Precies evenveel verhalen verder, want elke dag ging zij langs en vertelde hij een nieuw verhaal. Hij wist niet dat zij ze opschreef, speciaal voor hem. Hij wist niet dat zij ze zou laten publiceren, om door te geven hoe mooi zijn verhalen waren. Hij vertelde alleen verhalen, omdat hij dat leuk vond.

Voor haar was het een afscheidscadeau, want ze wist dat het niet lang meer zou duren. Ze zou over een paar dagen vertellen dat ze alles had opgeschreven, maar pas als hij ‘het’ verhaal verteld had. ‘Het’ verhaal waar hij al weken over sprak, maar die hij pas over een paar dagen zou vertellen. Als hij klaar was met dat verhaal, zou ze hem vertellen dat ze alles had opgeschreven. Ze wachtte op die dag en elke dag hoopte dat het zo ver was. Elke dag zei hij hetzelfde: ‘het verhaal komt over een paar dagen, nog even geduld jongedame’.

Totdat hij stopte met vertellen…

Dit bericht is geplaatst in de categorie Fantasie. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Verhalenverteller

  1. Lauradenkt zegt:

    Mooi geschreven. Het doet me een heel klein beetje aan ‘the figure in the carpet’ van Henry James, in de zin dat hét verhaal niet verteld wordt. Is wel een aanrader overigens als je geïnteresseerd bent in literatuur (maar ik weet eigenlijk niet of je dat bent).

    • Renze zegt:

      Hét verhaal wordt stiekem wel verteld! Maar ik ga niet verklappen waar 😀

      Als ik nog eens een boek zoek, zal ik er eens naar kijken, maar ik heb nog zo ongeveer 20 boeken te gaan… Dus dat duurt nog wel even.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *