Poging #2

Er waren tijden dat ik nog niet eens 5 kilometer achter elkaar kon lopen (lees: rennen), of ik had al te erge blaren dat ik niet meer kon doorlopen vanwege de brandende pijn. In september 2009 is daar verandering in gekomen: ik heb zooltjes laten aanmeten. De blaren verminderde. Mijn eerste langeafstandsdoel kwam in zicht: de 10km van Rotterdam op 11 april 2010.

De trainingen begonnen gelijk in oktober. Hopende dat m’n voeten het uithielden, maar dat deden ze. Samen met Wilan maakte ik zoveel mogelijk trainingen en probeerde ik zoveel mogelijk bij hem te blijven. In december zijn we zelfs naar een extra groep gegaan, waardoor we al bijna 100km hadden afgelegd voordat het nieuwe jaar was begonnen. En dat voor één wedstrijdje in april.

Januari werd onze topmaand: meer dan 60km rennend afleggen. Grotendeels door de sneeuw; sprinten was er helemaal niet meer bij, dus alle trainingen werden langeafstand. Februari deden we wat rustiger aan, om in maart weer richting de 60km te gaan. Veel trainingen zijn er zelfs nog bij ingeschoten, vooral net voor dé dag.

De woensdag van te voren gooide een uitstapje naar Antwerpen roet in het eten voor mij. Nieuwe schoenen (nooit meer doen Renze, nooit meer!) zorgden voor blaren die ik nog niet vaak had gezien. Ik besloot tot en met zondag nog amper iets te doen. Hopende dat ze weg zouden gaan. Zaterdagavond vond ik dat ze genoeg waren weggegaan, wat op zich al een wonder was. Ik zou hem gaan lopen.

En toen was het zondagochtend, de ochtend waar we al een half jaar naartoe leefden. Ik lag ziek in m’n bed, kon onmogelijk lopen. Ik zei tegen mezelf dat ik het volgend jaar maar opnieuw moest proberen: dat zou poging #2 worden. De moed om te trainen is daarna in de schoenen gezakt. Het wielrennen kwam weer wat naar boven, op weg naar de fietsvakantie in de Ardennen.

Daar ging het ook mis. Ik kwam terug, deed weer eens een atletiektraining en had een stekende pijn in m’n heup. Elke week weer. Een paar weken rusten hielp niet. Het was inmiddels begin oktober, na de clubkampioenschappen die ik nog net had kunnen doen. Een maand rusten hielp ook niet. Nog een maand ook niet. Nog een maand ook niet. En ook in januari rusten werkte niet.

De pijn komt opzetten als ik een paar honderd meter heb gewandeld. Als ik over Utrecht Centraal loop naar de bus. Als ik vanaf de bushalte naar het Universiteitsgebouw loop. Trainen is al helemaal geen optie. De hoop om het dit jaar te halen wordt elke dag minder, maar er blijft hoop.

De fysio is de volgende halte, op weg naar 10 april 2011. Hopende dat het dit jaar wel lukt. Wetende dat het eigenlijk niet mogelijk zou moeten zijn.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *