Dé wedstrijd

In het laatste weekend van september 2007 heb ik aan dé wedstrijd meegedaan die mij altijd bij zal blijven. Het waren de clubkampioenschappen van mijn atletiekvereniging, oftewel: een wedstrijd om te bepalen wie de beste is van de club. Bij onze club zijn er 5 onderdelen en dat wisselt elk jaar weer wat, zodat iedereen die een beetje allround is een kans maakt als zijn favoriete onderdelen erbij zitten. In 2007 zaten mijn favoriete onderdelen erbij, want het ging om de 800m, discuswerpen en speerwerpen. Verspringen was er ook en daar was ik niet ‘slecht’ in, maar ook niet goed. En voor de 100m geldt hetzelfde.

De dag draaide in mijn categorie om twee mensen: ik en ene Jeroen. De winnaar was eigenlijk al vooraf bekend, maar tussen ons kon het spannend worden als het voor mij mee zat. Jeroen was namelijk extreem goed in speerwerpen en als je extreem goed in een onderdeel bent met atletiek, krijg je er ook extreem veel punten voor. Voor mij moest alles dus mee zitten om dat verschil goed te maken. Op die dag zat alles mee.

Het begon met de 100m, daar won ik al gelijk twee tiende: ik liep 13.02 en hij 13.20 (het wereldrecord is 9.58, tsja, we waren dan ook pas 16 en geen wereldwonderen). Dat waren 21 punten meer voor mij en op het einde van de dag bleek dat héél veel te zijn. Vervolgens gingen we verspringen, waar we altijd heel erg aan elkaar gewaagd waren. Het ging dan ook gelijk op en op het einde had hij 4cm meer dan mij (hij sprong 4.98, ik 4.94, wereldrecord is 8.95, een klein eindje verder). 9 punten meer voor hem, dus stond ik nog 12 punten voor.

Toen kwamen de werpnummers, om te beginnen met speerwerpen. Uiteraard gooide hij ver, een stuk verder dan mij. Hij was echter ook een heel stuk onder zijn pr gebleven, want hij wierp maar 38m, terwijl hij 45m kon. Hij haalde dan wel 200 punten meer dan ik, maar toch 100 punten minder dan hij had kunnen halen. Bij het discuswerpen deed ik het dan weer een stuk beter, want ik haalde maar liefst 150 punten meer dan hem. Ik wierp niet zo ver als ik wilde, maar toch was het heel belangrijk dat ik zoveel punten terug pakte.

Door zijn slechte prestatie bij speerwerpen was het verschil tussen ons 35 punten. Bij het laatste onderdeel moest het dus gebeuren, de 800m. Dat was mijn specialiteit en de laatste tijd gingen de trainingen bij mij ook heel erg goed. Ik startte niet erg hard, want ik was vermoeid na de hele dag. Daardoor liep ik achteraan, terwijl dat niet echt de bedoeling was. Voorop liep de winnaar van de 800m, de winnaar van de dag en één iemand die later nog een rol speelt. Daarna was een gat en liep de rest, in totaal 6 mensen, met mij er dus bij. Na het eerste rondje liepen we nog steeds bij elkaar, behalve dat één iemand had afgehaakt. Ik moest dus versnellen, want anders zou ik geen tweede worden. Van achteruit liep ik iedereen in dat groepje voorbij toen we nog 400m te gaan hadden, en ook Jeroen, op weg naar de nummer 3 van de race.

Op 180m van de finish had ik hem bijgehaald en ging ik erop en erover, maar ik wist dat ik er bijna doorheen zat. Mijn versnelling was misschien toch iets teveel van het goede. Ik durfde ook niet achterom te kijken, bang waar Jeroen liep en dat dat mijn motivatie zou stoppen. Misschien zat hij wel recht achter mij. 20m verder liep dezelfde jongeman mij weer voorbij. Mijn motivatie brak, ik stortte in en verspeelde kostbare seconden. In die 160m is hij nog meer dan 3 seconde van mij weggelopen. Ik had wel een hele goede tijd voor mijzelf (2.13.84, wereldrecord is 1.41.01), wat nu nog steeds mijn persoonlijk record is en die ik ook nooit meer ga verbreken. Ik had de 800m gelopen van mijn leven, maar zou het genoeg zijn?

Het leek er niet op, Jeroen kwam 2 seconde na mij binnen, wat voor hem een nog grotere prestatie was dan mijn 800m. Ik had mijn broer gebeld om te vragen hoeveel seconde ik sneller moest lopen en hij zei 7 á 8. Achteraf bleek dat hij in het verkeerde boekje had gekeken en dat het eigenlijk maar 2.5 seconde was. Ja, ik kwam een halve seconde tekort. Het verschil was uiteindelijk 7 punten in het voordeel van Jeroen. Jammer genoeg.

Het jaar erna ben ik wél tweede geworden, maar toen deden er ook maar 3 mee. En is die Jeroen ook tweede geworden, maar dit keer op 8 punten verschil van de nummer 1. Ha, hij heeft dus zijn verdiende loon gekregen!

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek met de tag . Bookmark de permalink.

4 Reacties op Dé wedstrijd

  1. Lauradenkt zegt:

    Dus elke keer als je Jeroen tegen komt, kijk je hem vuil aan? Of kan je het hem wel vergeven? 😛

  2. Spannend geschreven hoor. Ik moest wel doorlezen om te kijken hoe het eindigde. Jammer dat je niet hebt gewonnen maar je hebt wel je pr verbeterd! Dat is ook goed. Het doet mij denken aan de sportdagen bij ons op school, dan hadden we altijd atletiek zeskamp.

    • Renze zegt:

      Na jaren van atletiek vergeet je wel eens hoe leuk het is om een pr te verbeteren 😛 wij hebben jammer genoeg nooit atletiek met sportdagen gedaan, alleen één keer met uitwisseling. Toen ben ik met mijn uitwisselingsgenoot tweede geworden en zelf ook, dat is al beter dan plek 3 😛

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *