Hét talent

Een week voor dé wedstrijd noemde mijn specialisatietrainer mij een talent, en voor iemand die nergens echt goed in is, was dat best wel een grote morele steun. Misschien dat ik daarom ook op die wedstrijd zo hard liep, of misschien wilde ik wel gewoon heel graag tweede worden, of misschien was het wel beide.

Bij atletiek heb je twee soorten trainingen: algemene trainingen, en specialisatietrainingen. De algemene trainingen doe je (meestal) met je hele leeftijdsgroep en er wordt gestreefd naar een zo uitgebreid mogelijke training, dus daadwerkelijk elk onderdeel komt wel eens langs. Het is niet heel erg serieus en is vooral gericht op het plezier. Specialisatietrainingen zijn gericht op bepaalde onderdelen (of groepen van onderdelen, bijvoorbeeld sprint: 200m of korter, inclusief hordes) en hebben ook het doel om je te laten presteren op wedstrijden.

Mijn specialisatietrainer gaf training voor de 800m en 1500m (en eigenlijk ook langer). Nadat hij mij een talent had genoemd, ben ik nog harder gaan trainen dan daarvoor. We hadden ook het plan om vaker te gaan trainen in het volgende seizoen, die er al bijna aankwam. Daar zat ook gelijk het grote probleem: ik werd eigenlijk te oud voor de groep. Onze club heeft een probleem met 17 tot 20 jarigen en kan die bijna niet aan zich binden, doordat ze niet genoeg faciliteiten bieden en ze slechte trainers geven.

Voor mijn specialisatietraining zou ik naar een groep moeten waar de gemiddelde leeftijd boven de 30 was, maar één iemand jonger dan mij was (en de rest een stuk ouder) en die ook nog te lange trainingen voor mij had (de groep was vooral gericht op de 3km, 5km en 10km). Nou, dat sprak mij niet echt aan, dus heb ik gevraagd of ik gewoon in mijn oude groep mocht blijven met nog iemand anders die even oud als ik was. Nee, dat mocht echt niet, want het is niet belangrijk als één atleet in een leuke groep zit, maar het gaat om de regels die op papier staan. Ja, daar draait het echt om binnen een vereniging… Niet dus.

Een maand later hoorde ik van mijn, inmiddels ex-, trainer dat ik toch bij zijn groep mocht blijven, want ze waren erachter dat ik niet naar de andere groep zou gaan. Ik had het ze vooraf al duidelijk genoeg gemaakt, maar blijkbaar dachten ze mij te overtuigen door mij te dwingen. Ik heb het niet zo op dwang en ik ben dus lekker eigenwijs gebleven: “dan maar geen specialisatie meer, dan richten we wel zelf een groep op” (dat is er nooit van gekomen, maar goed). Ik heb het aanbod dus ook niet geaccepteerd, want ze hadden zich maar vooraf moeten bedenken dat ik niet naar die andere groep zou gaan.

Eigenlijk is het daar misgegaan met mijn atletiekcarrière, want ik heb die winter niet veel getraind en daarna is het ook nooit meer zo geworden als het was. Nee, dankzij mijn eigen vereniging is mijn talent verspeeld. Niet dat ik echt talent had, maar ik had zeker wel onder de 2 minuten kunnen lopen (het wereldrecord is 1.41.01) en dat is toch echt wel een verdienstelijke tijd.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek met de tag . Bookmark de permalink.

5 Reacties op Hét talent

  1. Dat is echt stom! Jammer zeg.

  2. Esra zegt:

    Tja. Zo blijkt maar weer: met talent alleen kom je er niet. Meestal heb je daar ook een hele pot geluk en een grote mond voor nodig.

  3. Liann. zegt:

    Dat is heel erg jammer! Was het niet mogelijk om naar een andere vereniging te gaan?

    • Renze zegt:

      Atletiekverenigingen zijn er niet zoveel, de twee dichtstbijzijnde na die zijn 15 en 20km ver weg. Dat is niet echt te fietsen en de rest van m’n familie is altijd trouw gebleven aan deze vereniging, dus een taxi zat er ook niet in, helaas. En al mijn vrienden zaten natuurlijk bij deze vereniging!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *