Het nieuws

Tegenwoordig is er een ware overload aan nieuws: kranten, journaals op de radio en de tv, nieuwssites en dan nog alle nieuwsberichten die je krijgt via welke sociale media dan ook. Ik lees vaak alles een paar keer; eerst Twitter, dan op een website, dan op een forum en daarna hoor je het nog eens van een ander. Of dat erg is? Nee, als het nieuws je tenminste interesseert.

In principe interesseert het mij niet erg wat er nou allemaal in de wereld gebeurd. Het is niet dat mijn leven gelijk omgegooid moet worden als er een auto ongeluk gebeurd in India (bij wijze van spreken). Of dat ik ineens tegen kernenergie ben, omdat er één ramp gebeurd in Japan (niet kortzichtig zijn mensen, niet doen!).

Wat mij wel interesseert, zijn alle nieuwsberichten die te maken hebben met mijn interesses. Hoe het wedstrijdverloop was van een wielerwedstrijd als ik het niet heb kunnen zien, wanneer The Hobbit uitkomt, enzovoort. Meestal vind ik het niet erg als ik zoiets vaker zie, omdat ik er niets aan kan veranderen en dan heeft je irriteren toch geen zin. Bovendien kunnen verschillenden bronnen weer nét de nadruk ergens anders op leggen en dat geeft soms betere inzichten.

Aan de andere kant staat iets wat mij al jaren dwars zit. Neem een willekeurig nieuwsmedia en bekijk 10 nieuwsberichten. Hoeveel zijn er negatief? Grote kans dat dat 10 op 10 is. Of anders 9, of misschien 8 op 10. Zoveel negativiteit zie je écht nergens.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe het komt. En dan komen er best rare theorieën uit, maar ik vind dat er achter één nog best een redelijke waarheid kan zitten. In het onderbewuste van alle journalisten zit het idee dat als ze iets negatiefs brengen, mensen positiever gaan denken, omdat anderen het negatiever hebben dan zij. En als het over henzelf gaat, kunnen ze er altijd nog kritiek op hebben. Snap je het nog? Vast niet.

Journalisten schrijven véél meer nieuwsberichten dan gepubliceerd worden. De redacteuren die bepalen wat er gepubliceerd wordt, zijn in principe ook journalisten. Zij selecteren het op de ervaring die zij met het nieuws hebben. Hun onderbewuste zegt: “als je iets negatiefs publiceert, levert het meer op”. Dit komt doordat de lezers dit negatieve lezen en denken: “oh, geen negativiteit voor mij! Dan is mijn leven beter!” OF “pff, dit klopt van geen kant, mijn beroepsgroep is niet dom” (twee willekeurige voorbeelden). Geval 2 komt natuurlijk veel minder voor, dus is het beter voor de journalisten om negatief nieuws te schrijven.

Al draai je het om: wat gebeurd er als er positief nieuws wordt geschreven? Dan voelen mensen zich slechter (als het niet over hen gaat) of beter (als het wel over hen gaat), maar dat tweede komt wederom veel minder voor. Dus dit is juist slechter voor de journalisten. 1+1=2.

Of journalisten dit expres doen? Nee, het is er langzaam ingegleden (vermoed ik, het is niet dat ik een literaire studie heb gedaan waardoor ik 100% zeker weet dat alles wat ik zeg klopt). Het onderbewuste speelt een grote rol: doen wat anderen voor jou deden, doen wat je geleerd wordt. Daar denk je, als je eenmaal écht journalist bent, niet veel meer over na. Je doet het gewoon.

Daarom interesseert het “gewone” nieuws mij niet; dat is zó ongelofelijk negatief, dat ik het gewoon niet serieus kan nemen. Ik weet zeker dat er véél meer positieve dingen in de wereld gebeuren dan wat er in de krant staat. Daar lees je dus niets van. Gelukkig is dat in het wielrennen anders, omdat je een winnaar niet negatief kunt brengen. Jammer genoeg komt doping nog veel te vaak voor in het nieuws, terwijl de daadwerkelijke impact van doping misschien 1% is (ik zeg maar wat)…

Dus de volgende keer dat je een nieuwsbericht leest: denk eens na hoe negatief het wel niet is. Zo is de wereld niet, wees niet bang.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Kritiek met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *