Eerlijkheid

Voor mij staat eerlijkheid op 1. In mijn ogen gaat er niets boven eerlijkheid. Je mag mij vertellen dat je mij haat, lelijk vindt, een sukkel, dom, een idioot, alles. Zolang jij eerlijk bent, accepteer ik wat jij zegt. Natuurlijk zal ik na die hele aardige uitspraak misschien niet meer zo aardig tegen je doen, of gewoon helemaal niet meer met je praten, maar verder niets. Aan de andere kant kan je van mij niet verwachten dat ik altijd eerlijk zal zijn als jij dat niet bent. Voor wat hoort wat.

Voor veel andere mensen komt eerlijkheid pas op een lagere plaats. Het is belangrijker om iedereen te vriend te houden en aardig tegen iedereen te doen. Of mensen durven zich niet uit te spreken en blijven dan maar met het probleem in hun hoofd zitten. Alsof het de bedoeling is om iedereen te vriend te houden: dat is onmogelijk. Alsof het beter is om zelf met het probleem te blijven zitten dan om de confrontatie aan te gaan. Op allebei de ‘alsof’s, antwoord ik met “nee, dat is niet beter”, jammer genoeg doet niet iedereen dat.

Voor mij is liegen precies hetzelfde als niet de waarheid vertellen. Als iemand expres dingen verzwijgt, vertel je óók niet de waarheid. Je kan er nóg zo’n goede reden voor hebben, toch is niets beter dan gewoon eerlijk zijn. In mijn ogen mag je enkel uitstellen met eerlijk zijn als het binnen een redelijke termijn is. Bijvoorbeeld na dat laatste tentamen, of de volgende keer dat je iemand weer ziet, of na een verjaardag. Zolang het niet langer is dan een paar weken, kan het nog nét. Het probleem is op dat moment dat je héél goed moet verbergen wat de échte waarheid is en daar loopt het vaak mis. Al voordat de termijn is afgelopen, komt de waarheid naar buiten. Dan is er een probleem: het is nog dichterbij het tentamen of de verjaardag, waardoor de ander minder tijd heeft om het te verwerken. Juist daarom kan je het vaak beter zo snel mogelijk vertellen, want dan is er geen enkele mogelijke spanning waar je iets aan had kunnen veranderen. Beter een íets slechter tentamen dan een tentamen waar je mentaal gezien afwezig bent.

Misschien is het wel te moeilijk voor ons als mens om altijd maar eerlijk te zijn. Misschien is het wel te ingewikkeld om iedereen alles maar te vertellen wat ze willen weten. Misschien is de verleiding wel te groot om een keer ‘slecht’ te doen en je niet aan de geldende (morele) regels te houden. Dat kan ik ergens ver weg best begrijpen, alleen zijn dat geen goede redenen. Je moet iets niet niet doen omdat het te moeilijk is, of te ingewikkeld, of omdat je een keer wilt liegen. Je moet iets doen omdat het beter is. Beter voor jou, beter voor de ander of beter voor de wereld.

Door dit alles geef ik al mijn super geweldige lezers (ik ben eerlijk, echt waar. Oké, misschien overdrijf ik een béétje) twee kansen: ten eerste nodig ik iedereen uit om eerlijk te zijn tegenover mij of andere mensen die reageren. Reageer met wat je écht van mij denkt, of wat je ergert aan mijn schrijfstijl, of wat je altijd al aan mij wilde vertellen. Desnoods stuur je mij een email als de rest van de wereld het niet zo nodig hoeft te weten. Ten tweede mag iedereen die hier komt, één vraag stellen waar ik eerlijk op moet antwoorden. Vraag alles wat je wilt, mij maakt het niet uit. Héél misschien zal ik besluiten om het naar je toe te mailen in plaats van hier te zetten, maar dat zou opzich al een prestatie zijn, want dan heb je één van de ‘beste’ vragen gesteld. Eerlijk zijn doe ik sowieso, of dat nu openbaar is of iets-minder-openbaar via een email.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Psychologie met de tag . Bookmark de permalink.

19 Reacties op Eerlijkheid

  1. Nicole zegt:

    Ik ben het type persoon dat mensen liever te vriend houdt dan eerlijk te zijn. Ik vind mezelf niet schijnheilig, want ik denk nooit walgelijke dingen van mensen terwijl ik aardig tegen hen doe. Als ik mensen niet mag of niet wil spreken, dan zeg ik dat niet, maar dan vermijd ik iemand liever. Ik verwacht niet dat iedereen mij leuk vindt en ik denk dat er heus wel mensen zijn die hetzelfde bij mij doen. Misschien niet even ethisch verantwoord, maar ik denk dat de waarheid soms veel te (onnodig) kwetsend is.

    En dan zal ik nu eerlijk zijn: ik weet heel vaak niet of jij iets meent of niet en dan weet ik nooit hoe ik moet reageren 😛
    En een vraag: waar verlang je het meest van alles naar? (misschien niet een ‘beste’ vraag, maar ik vind dat soort vragen leuk, haha).

    • Renze zegt:

      Als je twijfelt over of ik iets meen, dan is het bijna altijd zo dat ik het juist niet meen 😛 en je kan het ook altijd vragen!

      Ik verlang het meeste naar een ((hele) goede) relatie. Mijn carrière-toekomst is belangrijk, máár dit is voor mij nóg belangrijker. Al heb je nog zulk leuk werk, al bereik je nog zoveel goede dingen, als je ‘s avonds alleen thuiskomt of thuiskomt met ruzie, ja, dat is het toch nét niet.

  2. Esra zegt:

    Ik vind ‘m ook leuk net als Nicole! 😀
    Oké, eerlijk over je schrijfstijl: ik vind het interessant hoe je schrijft en dat je over veel dingen een mening hebt. Ik vind alleen dat je soms érg stellig of zelfs een beetje fel bent. Meestal ben ik het helemaal met je eens, maar toch: breng het eens met een knipoog, dan voelt je lezer zich wellicht wat meer in zijn waarde gelaten! Bovendien is het sowieso leuk als je het lukt om er wat meer humor in te brengen.

    En de vraag: wat vind jij als fietser van skeeleraars? 😉

    • Renze zegt:

      Je hebt helemaal gelijk dat ik soms fel ben en daar heb ik een reden voor: als je alles gaat afzwakken, geloven minder mensen erin. Een beetje net zoals reclames op tv. Alleen geef ik wel tegenargumenten vaak, maar ga ik daar gewoon tegenin. En reclames op tv zeggen niet dat eigenlijk hun werknemers in China maar 1 euro per dag verdienen (of hoeveel het tegenwoordig ook is).

      Ik vind trouwens dat ik er vaak al genoeg humor in breng, maar misschien is het minder duidelijk zonder smileys. Alleen die zet ik niet in blogs, helaasss 😛

      Ik kom eigenlijk amper skeeleraars tegen, toevallig laatst nog wel één. Die ging netjes aan de kant dus is er niets mis mee. Zolang ze maar een beetje achterom kijken als ze op een smal fietspad rijden (waar ze niet horen) en ze de hele weg gebruiken met hun slagen van 5 meter breed.

    • Esra zegt:

      Omkijken is best wel lastig. Ik probeer het ook vaak genoeg te doen maar toch ontglipt er helaas wel eens wat aan mijn blik en rijd ik toch in de weg. Gelukkig rijd ik 90% van de tijd op bredere wegen waar wielrenners er in ieder geval gemakkelijk langs kunnen en auto’s normaalgesproken ook.

      Laatst kwam ik trouwens op één dag twee keer een groep wielrenners tegen die mij als skeeleraar duidelijk niet begrepen, ik skeelerde beide keren namelijk net door een binnenbocht en op het moment dat ik mijn slag naar binnen maakte sneden ze me helemaal de bocht af… En ja, na een slag naar binnen komt toch echt weer een slag naar buiten (en dus hun kant op) maar dat hadden ze blijkbaar niet door.

    • Renze zegt:

      Veel wielrenners houden helaas maar weinig rekening met het overige verkeer, deels omdat ze geconcentreerd zijn en de rest van de groep op achterstand willen fietsen, deels doordat ze geïrriteerd zijn door alle weggebruikers die in de weg rijden (en dat doen er heel veel! bellen heeft amper zin, want ze kijken eerst om en dan zit ik al tegen hun achterwiel aan en rijd ik nog maar 15km/h ipv 30).

  3. Lauradenkt zegt:

    Interessante en originele blog 🙂

    Ja, hier denk ik de laatste tijd ook vaak over na. Waar ik vooral een hekel aan heb, is als men met vage bewoordingen je iets vertelt en dat pas het daadwerkelijke antwoord komt als je ernaar vraagt (dit klinkt vast heel vaag, maar ik heb geen zin om het duidelijker uit te leggen, want dan wordt het te persoonlijk haha). Waarom niet in eerste instantie eerlijk en vooral ook duidelijk zijn?

    Dan nu over jou: de eerste keer dat ik je blog bezocht (en ik nog dacht dat je een meisje was), vond ik het heeeeel vaag wat je schreef haha. Ik begreep je niet zo goed. Maar naarmate ik je blog vaker las/lees, is dat overgegaan, hoewel ik je niet altijd begrijp (wat logisch is, want je kunt niemand volledig begrijpen).

    En een vraag: wanneer was de laatste keer dat je boos was en waarom was je toen boos?

    • Renze zegt:

      Weet je, volgens mij weet ik gewoon waar je op doelt, dus ik ga het je vragen via een andere manier (want anders wordt het te persoonlijk haha).

      Ik denk dat ik in de loop der tijd wel wat duidelijker ben geworden. In het begin waren het vooral dingen die in mijn leven speelde en die ik vervormde tot blog, nu niet echt meer. Ik ben trouwens niet altijd te begrijpen, dat is een eigenschap van mij: soms onbegrijpbaar.

      Ik was gister boos op die stomme medewerkers van TLS. Dat is het bedrijf van de OV Chipkaart. Mijnes is kapot gegaan zonder dat het mijn schuld is en dus ben ik geld terug gaan vragen. Na 14 weken had ik antwoord: “je krijgt alles terug, behalve op dit na.” Zonder reden. Het ging over dat ik geen geld kon terugvragen via de NS terwijl ik wel vertraging had, want het originele kaartje had ik al naar TLS opgestuurd en die had de NS ook nodig. Om precies te zijn is dat €2,27, máár het gaat mij niet om het bedrag. Ik heb dus bezwaar ingediend en erop gezet dat ik het bewijsstuk niet meer had, want die hadden zij. En toen kreeg ik terug: “we kunnen je bezwaar niet honoreren, want we hebben je bewijsstuk niet”. Oftewel: ze hebben gewoon niet gelezen wat ik erop heb geschreven (je moet een formulier uitprinten en daar kon ik geen tekst bijzetten via de computer, dus heb ik er een extra brief bij gedaan). De eerste keer had ik ook al precies uitgelegd waarom ik geen geld terug kon vragen via de NS en dat hadden ze ook al niet goed gelezen. En ze hadden mij de eerste keer 14 weken (!!!!!) laten wachten en nu meer dan 6 weken. Ja, als je in 20 weken nog niet eens een brief 2 pagina’s tekst kan lezen, sorry hoor, maar dan word ik boos. Ook al schiet ik er niets mee op. Na 5 minuten was het ook weer weg 😀

  4. Liann. zegt:

    Eerlijkheid duurt het langst!
    Maar toch kan ik me af en toe ook wel in Nicole haar woorden vinden. Wel een leuk stuk, dat me tot nadenken zet!

    Vragen stellen, daar ben ik dan weer niet zo goed in. Dus ik kan nu wel met een flutvraag aankomen, maar daar heb je ook niks aan. Sorry!

  5. Shirley zegt:

    Ik vind eerlijkheid ook heel belangrijk, maar aardig gevonden ook. Daarom verzwijg ik vaak mijn eigen gedachten. Niet alles is een “gevecht” waard. Maar mensen vinden mij wel eens bot. Als mijn vriendin een snor heeft, dan zeg ik dat rustig. Ik zou het andersom ook willen horen.

    • Renze zegt:

      Als je vaak je eigen gedachten verzwijgt, betekent dat ook dat je vaak jezelf pas op positie 2 zet. Dat is dan weer wel een “gevecht” waard, want dat is niet echt goed zeg maar.

    • Shirley zegt:

      Ja, dat kan best hoor. Maar door mijn pestverleden neig ik wel eens tot pleasen en dan ontstaan dergelijke situaties.

  6. Lauradenkt zegt:

    Oké, ik heb nog even nagedacht en ik wil de volgende, hypothetische situatie voor je leggen (of is de limiet maar één vraag?): stel, je bent boos op een vriend. Die vriend spreek je via mail/sms/andere media wanneer je hem niet in het echt ziet. Over een week heb je met hem afgesproken, maar je bent dus op dit moment boos.

    Als ik wat jij in je blog hebt gezet goed begrijp, dan zeg jij: je moet het nu tegen hem zeggen dat je boos bent, dus dan doe je dat maar via een mail/sms/weetikveel.

    Maar ik zeg: waarom zou je zoiets belangrijks via een mail/sms/weetikveel zeggen, dat kun je toch veel beter face to face bespreken? Geschreven dingen komen heel anders over, omdat je de toon van de stem niet hoort, je kan het gezicht van de ander niet zien, het is toch eerlijker om het dan face to face te zeggen?

    Of ben je het wel met me eens, maar heb ik het verkeerd begrepen?

    • Renze zegt:

      Jij mag nog wel een vraag stellen, zolang het geen kruisverhoor wordt waarin je _alles_ uit mijn leven wilt weten 😛

      Het ligt heel erg aan de situatie: hoe erg is de situatie? Wat gebeurd er als ik het vertel: vriendschap kapot of kan het goed komen? Hoe boos ben ik?

      Boos zijn hoeft meestal niet face to face, want als het goed is, is de vriendschap goed genoeg om elkaar al chattend of mailend duidelijk te maken waar het om gaat. Die toon van het gesprek mis je vooral in het begin van een vriendschap, daarna toch nog amper, vind ik tenminste.

  7. Aline zegt:

    Ik ben het zo ontzettend met je eens. Zelf ben ik altijd heel rechtuit, maar het probleem is dat anderen dat niet zijn en dus ook niet verwachten dat ik dat zal zijn. Als ik dat dan wel ben, zijn ze soms op hun tenen getrapt als mijn mening niet is zoals zij dat wensten. Jammer.
    Een vraag dus. Als ik eerlijk ben (ja, goed he) dan heb ik het niet op mensen die anderen vragen hen een vraag te stellen. Ik vind het ronduit ijdel en belachelijk. Maar neem het verkeerd op; want dat betekent nog niet dat ik JOU ronduit ijdel en belachelijk vind. Oke, zie je, hier zit mijn probleem met mensen meestal. Mijn vraag is dus; als je één wens had, zou je die dan gebruiken voor iets dat je zelf wilt, of om een ander te helpen? En wat houdt dat dan precies in?

    • Renze zegt:

      In principe laat ik anderen nooit een vraag aan mij stellen op commando, alleen wat ik hier nu doe. Dat doe ik ook wel eens bij anderen, om hen de kans te geven iets over mij te weten te komen wat ze anders misschien niet zomaar te weten zouden komen. Jammer genoeg weet bijna niemand een écht goede vraag te verzinnen, zelfs niet als ik ze een paar dagen bedenktijd geef. Maar goed, misschien ligt mijn lat van een écht goede vraag wel te hoog.

      Ik ben niet egoïstisch, dus ik zou die wens niet voor mijzelf gebruiken. Misschien een beetje toepasselijk: ik zou wensen dat iedereen eerlijk zou moeten zijn op de manier dat ik het hier schets. Dus dat je wel een week of twee, drie zou kunnen wachten, maar dat je dan écht de nood voelt vanuit jezelf om eerlijk te zijn. En als je dat niet doet, dat je je dan helemaaaal niet meer fijn voelt. Niet dat zoiets realistisch is ofzo, maar goed. Complete eerlijkheid binnen een redelijke termijn (dus een paar weken) zou vrijwel alle problemen uit deze wereld oplossen. En met eerlijkheid bedoel ik dan ook dat je geen grote dingen expres kan verzwijgen omdat het voor jou beter is.

  8. Aline zegt:

    En ik wou ook nog zeggen dat je veel te zelfverzekerd bent, en heel zeker bent dat je daarmee ver zult geraken. Ik vind ook dat jij nu niets nieuws verteld hebt, dus je hoeft ook niet te denken van wel. Alles wat je net zei, heb ik zelf ook al vaak bedacht. Ik kom arrogant over. Ik ben niet arrogant, weet je, ik ben éérlijk. Ik zeg dit alles ook niet met een geërgerde blik vanachter mijn pc, maar met een glimlach. Laten we eerlijk tegen elkaar zijn in onze arrogantie, en op het einde nog altijd vriendjes zijn. Daar streef ik naar, want een mens moet z’n ding doen; ik doe mijn ding, jij doet je ding. Bravo daarvoor. Ik ben er zeker van dat je een fijn mens bent en ik goed met je zou kunnen opschieten. Ik ben dat echt héél zeker.

    • Renze zegt:

      Denk jij dat ik heel zeker ben dat ik ver zal geraken met mijn zelfverzekerdheid, of weet jij zeker dat ik ver zal geraken met mijn zelfverzekerdheid? Ik ben overigens niet echt heel zelfverzekerd, ik ben ook vaak genoeg eerlijk over al mijn onzekerheden.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *