Langs de orthopeed

Het is een ware serie aan het worden, begonnen bij mijn 2e poging om de 10km van Rotterdam te lopen. Daarvoor moest ik oefeningen doen, langs een sportarts om vervolgens op zoek te gaan naar een vijfde mening, wat gelijk resulteerde in een zesde. De vijfde was van de vervangende huisarts, al ben ik sowieso van huisarts gewisseld doordat de oude ermee is gestopt, dus had ik sowieso een nieuwe mening te horen gekregen. Die mevrouw dacht dat het het meest zinvolle was om mij door te sturen naar een orthopeed.

Voor de orthopeed moest ik eerst foto’s laten maken van mijn bekken en heup (de blessure is aan mijn heup). Daarop was niets te zien. De orthopeed heeft daarom naar een deel van mijn verhaal geluisterd – hij was niet geïnteresseerd in de details die volgens mij juist belangrijk zijn – om vervolgens te concluderen dat ik maar een botscan moest laten maken.

Daarvoor moest ik eerst een prik halen in de ochtend, waarna het stofje zich pas na een uur of drie in mijn bot zou nestelen, dus moest ik daarna weer terugkomen. Tijdens de daadwerkelijke botscan moest ik een half uur stil liggen en dat kan ik niet. Ik ben echt heel slecht in steeds hetzelfde zitten of liggen, omdat ik mij dan teveel ga concentreren op de lichaamsdelen waar mijn gewicht op ligt en dat gaat irriteren. Gelukkig heb ik het volgehouden!

Een week later moest ik terug naar de orthopeed gaan waar ik twee hele minuten mee heb gepraat. De eerste keer waren het er 8, dat maakt totaal 10. En wat hij zei? Dat er niets te zien was op de botscan en dat hij verder niets voor mij kon betekenen. Dat ik er maar mee moest leren leven of via alternatieve behandelingen nog iets moest proberen (acupunctuur e.d.). Volgens mij horen artsen zo niet te werken, maar misschien heb ik het wel mis.

Op zo’n moment vraag ik mij altijd af of het niet gewoon aan míj ligt, of de pijn niet tussen míjn oren zit. Alleen dat is niet zo: ik kreeg de pijn niet op een moment dat ik wilde stoppen met atletiek of iets dergelijks. Die eerste training dacht ik helemaal niet aan nieuwe pijntjes. Dat was ook niet zo op de eerste dag dat ik het voelde, toen ik door Rotterdam liep op zoek naar nieuwe kleding. Als het écht tussen mijn oren zat, zou er ook een aanwijsbare reden voor zijn geweest en moet ik er op dat moment aan hebben gedacht, maar dat is niet zo.

Mijn nieuwe plan is om weer terug te gaan naar de huisarts en mij door te laten sturen naar een ander ziekenhuis, wellicht naar een ander soort specialist. In de hoop dat diegene mij wél serieus neemt en wél op zoek wilt gaan naar een andere soort blessure dan alle standaard soorten. De huisarts wordt mening nummer 7, die specialist nummer 8. Misschien is nummer 8 wel de goede. Anders kan ik het altijd nog in België of Duitsland proberen.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Langs de orthopeed

  1. mille pagine zegt:

    Wat vervelend, die pijn en dat er nog geen oplossing voor is! Ik was natuurlijk niet bij de specialist, maar i.p. werkt het soms wel zo in de gezondheidszorg (je schrijft ‘volgens mij horen artsen niet zo te werken’, ik weet niet of je de communicatie of de nietbestaandediagnose bedoelt). Met zo bedoel ik: specialist kijkt naar jou of jij iets hebt wat in zijn gebied valt ( ‘hij was niet geïnteresseerd in de details die volgens mij juist belangrijk zijn’ –> dat is dan altijd zo, anders kon je zelf wel uitvogelen wat je had ;-)) en als jij NIET iets uit zijn vakgebied hebt, is het de bedoeling dat je teruggaat naar de huisarts.

    (Nu ben ik inmiddels wel erg benieuwd of het het UMCU was waar je gezien werd, maar dat terzijde)

    • Renze zegt:

      Ik bedoelde de communicatie: de halve belangstelling komt over alsof er geen interesse is, alsof niet álle moeite wordt gedaan om uit te zoeken wat het probleem is. Wellicht zou dat eigenlijk via de huisarts moeten, maar ook hij wist langs wie ik al eerder ben geweest. Het lijkt mij dan wel zo aardig van hem en zo handig voor mij om zélf beter te kijken naar wat voor iemand ik wél zou moeten. Hij heeft die moeite niet gedaan, terwijl in mijn ogen artsen bedoelt zijn om mensen te helpen als ze dat nodig hebben. Ik kan zelf niet uitvogelen wat ik heb doordat ik geen arts ben én ik op internet niets kan vinden dat eventueel een verklaring zou kunnen zijn, behalve iets met een beknelde zenuw. Alleen zegt elke arts dat dat niet het geval is, terwijl ik juist ook een arts nodig heb om het te laten verdwijnen (voor zover ik mij kan herinneren, is daar een operatie voor nodig: dat kan ik niet doen).

      Ik woon niet bij Utrecht, dus nee, daar was ik niet. Wel in het Groene Hart in Gouda.

  2. Esra zegt:

    Balen zeg, ik heb twee jaar terug een knieblessure gehad en ik vond het uiterst frustrerend om dat soort pijn de hele dag met je mee te moeten nemen.
    Hopelijk vind je binnenkort de oplossing.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *