Rabobank stopt sponsoring wielerploegen

Dat doping ‘hoort’ bij wielrennen vind ik zélfs na de problemen van de laatste dagen niet waar. Zoals Mart Smeets bij De Wereld Draait Door zei: “de finale van de 100m bij de Olympische Spelen van 1988 heeft 8 betrapte atleten opgeleverd”. Matthijs van Nieuwkerke reageerde er niet op, die vond het niet belangrijk. Ik vind dát nog belangrijker: ‘doping’ is blijkbaar alleen om over te praten als je in dezelfde zin ‘wielrennen’ kan zeggen.

Dé grootste wielrenner sinds Merckx, Lance Armstrong natuurlijk, is onderuit gehaald met het rapport van de USADA. Het zat er al een hele tijd aan te komen. Héél veel Armstrong-volgers bleven in Armstrong geloven totdat het rapport eindelijk uit was. Zelfs nu zeggen sommige mensen nog dat hij nog steeds niet positief is getest voor zover bekend. Dat klopt. Daar gaat het echter niet om: ‘iedereen’ weet dat er heel veel doping is gebruikt, tot ongeveer 2005. Sinds 2005 is er écht wat veranderd in de wielersport, daar ben ik van overtuigd. Dat zie je in de wattages van de wielrenners, dat zie je in hoe er gekoerst wordt. Wielrenners fietsen nu minder hard de bergen op, terwijl bergritten vaak minder zwaar zijn. Dat duidt op minder (of zelfs geen) doping. Het koersen is ook minder attractief, want er zijn niet veel renners meer die nóg harder kunnen dan het tempo dat opgelegd wordt. Ik zal niet zeggen dat er geen doping meer gebruikt wordt. Het zal altijd een strijd zijn om een middel te vinden dat nog niet verboden is of nog niet gevonden kan worden en waar je toch harder van gaat fietsen. Geen probleem, zolang die mensen de consequenties accepteren van zodra het middel wél verboden is en wél gevonden kan worden.

Wat ik echter niet begrijp, is dat mensen kunnen ontkennen dat na Festina (1998, toen was er ook heel veel doping-gedoe) doping nog georganiseerd werd. Daarvoor waren teams te sterk en werd er te hard gereden. Vooral alle Armstrong-volgers bleven zeggen dat er geen bewijs was, terwijl als je de boeken leest van ex-betrapten je ziet dat het nog wel half-georganiseerd was. Minder vanuit de ploeg zelf, meer vanuit de druk van de ploeg en dat één ploegleider het organiseerde. Het management (en de sponsor) wilde resultaten, een ploegleider zei tegen zijn renners hoe ze eraan moesten komen en het management deed alsof ze van niets wisten. Zo werkt het nou eenmaal in werelden waar prestaties belangrijk zijn: daar is oplichting altijd aan de orde. Dat is geen groot probleem zolang die mensen de consequenties accepteren.

Vandaag heeft de Rabobank aangekondigd te gaan stoppen met de sponsoring van de vrouwen- én mannenploeg. Het is sowieso idioot om te stoppen met het vrouwenwielrennen. Daar wordt geen doping gebruikt: er is amper aandacht voor en dus is het niet aantrekkelijk. Bovendien denk ik dat vrouwen veel minder snel geneigd zijn iets verkeerds te doen voor meer geld.

Dat ze stoppen met de sponsoring voor de mannenploeg, is een beslissing die mij het verkeerde laat denken. Ze waren op weg naar een hele mooie ploeg: vol jong Nederlands talent, aangevuld met hier en daar een buitenlander doordat de sponsor het wil. Die buitenlander presteert niet buitengewoon, geen enkele renner presteert buitengewoon. Tenminste, nú niet meer. Dat er vroeger doping werd gebruikt binnen de Rabobank staat bijna vast. Thomas Dekker heeft in zijn documentaire gezegd dat hij de doping uit Nederland kreeg, meer wilde hij niet vertellen. Destijds was Rabobank de enige grote Nederlandse ploeg. Het ging er volgens Thomas Dekker niet om wíe hem de doping aanbood, want het was zijn eigen schuld dat híj het gebruikte. Er zijn andere prestaties van Rabobank waar je je vraagtekens bij kan zetten. Ik ken niet alle sporttesten en ook niet alle details van alle renners van de afgelopen tien jaar, dus insinuaties ga ik niet maken. Ik kan wel zeggen wat mij gevoel vertelt: elke ploeg heeft een (half-)georganiseerd dopingnetwerk gehad (!).

Dat maakt mij niet uit. Die tijd is voorbij. Sinds de schorsingen nóg langer zijn geworden, sinds de boetes nóg hoger zijn geworden, sinds een dopinggeval nóg meer slechte publiciteit voor de sponsor oplevert, is het niet meer aantrekkelijk. Tegenwoordig kan best veel gevonden worden. Ja, er zullen altijd nieuwe middelen blijven, maar slechts weinig mensen willen terug naar ‘vroeger’, denk ik, hoop ik.

Nu Rabobank stopt met sponsoring, geven ze het verkeerde signaal af. Ze waren júist op de goede weg. Dan moeten ze daarmee doorgaan ook. Toegeven dat je een (half-)georganiseerd dopingnetwerk hebt gehad en zeggen dat iedere ploeg dat had: ja, dát zal niet makkelijk zijn geweest. Het was echter díe beslissing die ze moesten nemen. Niet de beslissing om de renners met een wit shirt te laten rondrijden ‘want ze willen niets meer met wielrennen te maken hebben’. Jullie hebben zelf geweten dat er doping werd gebruikt! Kom op zeg, jullie lijken wel een klein kind.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen met de tag . Bookmark de permalink.

1 Reactie op Rabobank stopt sponsoring wielerploegen

  1. Esra zegt:

    Helemaal mee eens. Ik kan me sowieso geen Tour voorstellen zonder raborenners… Die zijn er tenslotte geweest zo lang als ik me kan herinneren. :(

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *