Zelfmoord

Net zoals snijders (of wat aardiger gezegd: mensen die automutileren), worden mensen die denken aan zelfmoord ook niet begrepen. Een greep uit dingen die mensen zeggen tegen mensen die denken aan zelfmoord: “je eigen leven wegnemen is egoïstisch”, “je loopt weg van het probleem” en “iemand met een terminale ziekte is boos op jou, want jij kiest ervoor om te sterven terwijl diegene door wilt blijven leven”. Daar ben ik het niet mee eens.

Het verschil tussen automutilerende mensen en mensen die aan zelfmoord denken, is dat automutilerende mensen zichzelf willen straffen, psychologische spanningen willen vergeten of ze minachten hun eigen lichaam; ze vinden dat ze dingen verkeerd doen, dat ze verkeerd denken, dat ze ‘slecht’ zijn, dat ze er ‘slecht’ uitzien, … Mensen die aan zelfmoord denken hebben geen zin meer om moeite in de wereld te steken; ze zijn hun vertrouwen in anderen of hunzelf verloren. Van automutileren kan je ook doodgaan (en dus zelfmoord plegen) en er zijn ook mensen die het allebei doen. Die heb ik voor het gemak er even buiten gelaten.

Zelfmoord is nog een stapje ‘erger’ dan automutileren, doordat het daadwerkelijk een einde aan je leven maakt. In mijn ogen is het acceptabel als je ‘alles’ hebt geprobeerd wat in jouw macht ligt om het probleem te verhelpen. Je kan natuurlijk nooit echt alles proberen, dus onder ‘alles’ versta ik: praten met meerdere psychologen, meerdere vrienden, meerdere familieleden en meerdere half-onbekenden. Bovendien kan je jezelf ook helpen door na te denken over je problemen en zoveel mogelijk op te schrijven (en het bijvoorbeeld te verbranden). Als je daarna kan zeggen zonder één moment van twijfel en zonder dat er één detail van gelogen is, dat je ‘alles’ hebt geprobeerd en als je zelfmoord op dat moment als enige andere uitweg ziet, is het in mijn ogen acceptabel. Niet wenselijk, wel acceptabel. Als je echter niet ‘alles’ hebt geprobeerd, kan je beter hoop houden en kijken naar een mooie toekomst, in plaats van denken dat je al wel genoeg hebt geprobeerd en het opgeven. In tegenstelling tot automutileren is zelfmoord onomkeerbaar.

“Je eigen leven wegnemen is egoïstisch”: zoals de zin al zegt, gaat het om je eigen leven. Slechts één persoon ter wereld heeft het recht om te bepalen wat jij doet en dat ben jij zelf. De wet overtreden is natuurlijk ook weer niet de bedoeling, alleen bepaalt dat niet wat je wél doet, maar beperkt het slechts de grenzen van wat je kan cq. mag doen.

“Je loopt weg van het probleem”: juist niet, want je hebt al ‘alles’ geprobeerd en hebt het probleem geaccepteerd, maar je bent erachter gekomen dat het probleem niet valt op te lossen. Niet op dit moment, niet op de korte termijn, niet binnen een afzienbare tijd en misschien zelfs niet op de lange termijn. Je loopt pas van het probleem weg als je doet alsof er geen probleem is.

“Iemand met een terminale ziekte is boos op jou, want jij kiest ervoor om te sterven terwijl diegene door wilt blijven leven”: 1) het is je eigen leven; anderen hebben daar niets over te zeggen en jij beslist. 2) Een terminale ziekte kan minder erg aanvoelen dan het denken aan zelfmoord. Waar die gedachte vandaan komt (lichamelijke of psychologische ziekte), maakt verder niet uit. De ergheid is sowieso ontzettend verschillend voor iedere persoon. In het algemeen is er geen vergelijking te maken tussen terminale mensen en mensen die aan zelfmoord denken.

Zelfmoord plegen is het áller laatste redmiddel. In mijn ogen is het echter wel een acceptabel áller laatste redmiddel, al red het niet echt natuurlijk. Het is eerder een gevolg-oplosmiddel.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Psychologie met de tag . Bookmark de permalink.

9 Reacties op Zelfmoord

  1. Laura zegt:

    Ik denk alleen niet dat er mensen bestaan die, nadat ze alles hebben geprobeerd nog steeds zelfmoord willen plegen.. niemand wil echt dood, dat zit niet in de menselijke natuur, dan lijkt alles alleen zo hopeloos dat de dood een beter vooruitzicht biedt.

    • Renze zegt:

      Niet alles hoeft te lukken hè, niet elk probleem valt op te lossen met therapie, met praten, met schrijven én met het negeren. En soms is de verdere leefomstandigheid ook niet goed genoeg om het nog lang ‘vol te houden’ om op die manier door te leven in de hoop dat het vanzelf weggaat of dat later therapie o.i.d. wel werkt.

  2. Riz zegt:

    Ik ben het niet eens met Laura, degene die voor mij heeft gereageerd. Er zijn genoeg mensen waarbij therapieën niet werken, waarbij ze het wel geprobeerd hebben maar terug vallen in het zwarte gat. Sommige mensen geloven dan niet meer in eventuele behandelingen en zien het wel als “redmiddel”.
    En ja ik weet waar ik het over heb. Ik zit midden in een depressie, gelukkig gaat het nu goed maar dat is een periode heel anders geweest. Gelukkig heb ik de hulp gekregen die ik moest hebben, slaat die hulp ook aan, ik ben nu een jaar in therapie en ben er nog lang niet. Maar ik kan me heel goed verplaatsen in mensen waarbij het niet werkt en dat hulpeloze gevoel bij terug komt. De dood kan dan juist de rust geven waar ze zo naar verlangen. Niemand heeft verwachtingen meer, zelf geen verwachtingen meer hebben, geen teleurstelling in anderen of in je zelf etc. Rust dus. Het is enorm onrustig in je hoofd, in je lichaam dus ja die rust is heel erg gewild. Dat was bij mij zeker zo.
    Zelfmoord, zelfdoding of eigenlijk is het gewoon het overlijden van een persoon mag dan wel niet in je menselijke natuur zitten, maar je menselijke natuur is een zootje dus daar kan je niet meer op teren.

    Ben blij dat je dit geschreven hebt, want ja mensen moeten eens weten dat je eigenlijk heel sterk ben als je die keuze maakt om er mee te stoppen…

    • Renze zegt:

      Ik had niet echt ruimte meer om er nog meer over te zeggen, anders had ik zeker nog wat geschreven over dat de die beslissing nemen sowieso niet makkelijk is. Ook al lijkt hij wel makkelijk: tussen het plannen/erover nadenken en het daadwerkelijk doen zitten vaak nog zeeën van tijd waarin gedachtes op de vrije loop gaan.

      Verder bedankt voor je verhaal :)

  3. Lauradenkt zegt:

    Ja, ik vind het stom als mensen zeggen dat het egoïstisch is, want het is niet normaal om zelfmoord te willen plegen, het is een psychische ziekte/klacht, waarbij je überhaupt niet aan de nabestaanden kunt denken.

    Maar ik ben het ook niet met je eens over van alles gedaan hebben (dat heb je bij automutilatie ook gezegd toch?), want het is toch hartstikke moeilijk om hulp te zoeken en bovendien willen veel mensen dat niet eens.

    • Renze zegt:

      Uiteindelijk moet iedereen zelf weten wat ze doen. Alleen ik vind het niet acceptabel als je geen professionele hulp hebt gezocht, ik zou zo iemand dus niet verdedigen als een ander zegt dat diegene dat niet kon maken o.i.d., maar ja, mijn mening is verder ook niet heel boeiend. Als die mensen zelf geen hulp willen zoeken zonder het ooit geprobeerd te hebben, komt dat vaak door eigenwijsheid. In mijn ogen is dat een slecht excuus. Als je het wel geprobeerd hebt te zoeken, maar nooit iemand hebt gevonden waar jij je op je gemakt voelt waardoor je nooit écht therapie hebt gehad, heb je al wel genoeg geprobeerd. Je kan natuurlijk niet alle psychologen en psychiaters van de wereld afgaan.

  4. mille pagine zegt:

    Ik vind je lijstje van ‘alles’ een beetje kort, wat dacht je van medicatie (antipsychotica, antidepressiva, anxiolytica, net wat toepassing is), EMRD, psychotherapie, zelfs elektroshocktherapie kan echt fantastisch werken… (is niet zo middeleeuws als het klinkt, wordt gebruikt als laatste-optie-therapie).

    Daarnaast vind ik ‘eigenwijsheid’ hier niet van toepassing. Met een depressie ben je ziek. Door de ziekte wil je geen hulp (tenminste, soms is dat een symptoom). Eigenwijsheid valt hier volledig buiten.

    • Renze zegt:

      Dat soort medicatie wordt gegeven via een psycholoog of psychiater, dus als je die hebt geprobeerd, neem ik aan dat zo iemand dat ook voorschrijft. Die therapieën geldt hetzelfde voor. Aan de andere kant is er ook weer een grens aan hoeveel geld je eraan uit kan geven: ik weet niet hoe duur al die therapieën en medicatie bij elkaar zijn, maar ik kan mij voorstellen dat niet iedereen dat zomaar even kan ophoesten. Je moet het geld toch hebben, want als je het niet hebt en het werkt wél, dan zit je daarna in de put door geldproblemen. Ook niet erg handig.

      Eigenwijsheid was inderdaad niet de juiste benaming, kon alleen even niets beters bedenken. Het gaat mij erom dat je wel zelf de moeite moet nemen om te proberen het op te lossen. Als je gedachtes hebt over zelfmoord om welke reden dan ook, is het niet onrealistisch imo om van ze te verlangen dat ze meer moeite moeten dan dan mensen die ‘gewoon’ de ziekte-situatie accepteren, verder gaan met hun (beperkte) leven en nooit moeite doen om van hun ziekte af te komen. En dan heb ik het over mensen die dus niet aan zelfmoord denken, maar wel een psychologische ziekte hebben.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *