Onmogelijkheden van jezelf

De onmogelijkheden van het leven houden nooit op. Altijd komt er wel een nieuwe onmogelijkheid bij, in een nieuwe situatie, met nieuwe mensen. Misschien is het een gloednieuwe onmogelijkheid, misschien is het een terugkerende onmogelijkheid, maar ze blijven even onmogelijk.

Het moeilijkste van het leven is tevreden zijn met jezelf. Daarvoor moet je er eerst achter komen wát tevredenheid precies inhoudt. Betekent het dat alles perfect is zoals het nu is? Maar perfectie bestaat niet, dus dat kan al niet. Betekent het dat er niets is dat je liever anders zou willen? Maar er is áltijd wel iets, al is het een heel klein ding; er is altijd wel iets te vinden dat je anders zou willen. Betekent het dat je ergens blij van moet worden als je er aan denkt? Maar dan zou er nog iets boven tevreden moeten staan, aangezien je van zoveel dingen blij wordt, waar ook dingen onder vallen die eigenlijk niets met tevredenheid te maken hebben. Als je dan al voor jezelf besloten hebt wat tevredenheid precies inhoudt, dan moet je er nog achter komen of je tevreden bent. En die vraag is nog lastiger dan inhoudt geven aan het begrip tevredenheid.

De onmogelijkheden aan rekening houden met anderen liggen bij elk persoon anders. Het kan zo zijn dat je een grote fascinatie voor katten hebt, misschien zelfs een obsessie. Een obsessie die je in de hand kunt houden doordat je hem ook in je hoofd kan beleven; doordat het niet nodig is dat je “poesje” schreeuwt zonder daarbij rekening te houden met de rest van de buurt, maar dat je het ook in je hoofd kan schreeuwen, zonder dat iemand daar last van heeft. En ook al zou je het liefst zelf tientallen katten willen hebben, toch is dat niet mogelijk. Je moeder is allergisch en misschien ben je het zelf ook wel. Elke keer als je een kat ziet, bedenk je weer dat je zelf óók een kat wilt, maar dat het nog steeds niet mogelijk is.

Het is lastig als je niet kunt doen wat je wilt doen. Vaak genoeg komt dit door een gebrek aan tijd, maar daar zijn talloze oplossingen voor. Het is altijd mogelijk om een bepaalde activiteit niet uit te voeren, waardoor er weer een gaatje is in je agenda. Dan valt er een activiteit weg, maar als je liever iets anders wilt doen, betekent de weggevallen activiteit niet genoeg voor je. Het is lastiger als je iets niet kunt doen doordat het lichamelijk onmogelijk voor je is. De ergste vorm is als je niet kunt lopen of je armen niet kunt bewegen; daarna komt pas pijn. Een lichamelijke schreeuw van pijn heeft al veel mensen tegengehouden om een fysieke activiteit uit te voeren. Misschien wilde die persoon wel heel graag zijn of haar sport beoefenen, maar deed dit teveel pijn waardoor het voor diegene onuithoudbaar was. Aan die situatie valt óf niets te doen, óf het is binnen niet al te lange tijd over. Dat eerste is lastig, maar dat tweede kan nog lastiger zijn als je elke keer wordt teleurgesteld door je eigen lichaam. Als je lichaam elke keer weer schreeuwt van pijn, terwijl het eigenlijk allang over had moeten zijn.

Een gevoel beschrijven is erg lastig. Elk gevoel is weer anders en iedereen beleeft ook nog eens elk gevoel anders. Als je het al kan beschrijven, dan moet de ander het ook nog op de juiste manier begrijpen. Als diegene dat niet doet, kan het tot nare situaties leiden waarin je niet meer weet hoe de ander precies denkt. Waarin je dus ook niet meer weet hoe de ander jouw gevoelens zou beleven. Muziek is daarvoor vaak genoeg een oplossing, doordat iemand anders het al heeft beschreven en daaraan een ritme, toonhoogte en vooral een gevoel heeft gekoppeld. Desalniettemin is het nog lastiger om het juiste nummer te vinden dat bij jou gevoelens past. Vaak genoeg komt er een nummer voorbij waarvan je denkt dat dat hem is, maar als je dan de lyrics uitpluist, besef je toch dat het niet helemaal is wat je zoekt. Er zijn veel artiesten op de wereld, maar alsnog zijn nog lang niet álle gevoelens in álle situaties uitgebeeld. En alsnog is het onmogelijk om het perfecte nummer te zoeken bij jouw gevoel.

De mogelijkheid tot het perfecte nummer vinden is natuurlijk altijd aanwezig, als je geluk hebt. Dan is de volgende vraag of je je eigen gevoelens wel moet geloven. Misschien heb je in je hoofd je gevoelens wel zo aangepast dat het nummer er perfect bij aansluit. Of misschien zijn je hersenen wel slim genoeg om je gevoelens van te voren al aan te passen naar een beter te begrijpen variant. Of misschien is het gevoel wel helemaal niet echt en heb je het jezelf wel aangepraat, bijvoorbeeld om een droom uit te laten komen. De vraag is of je je eigen gevoelens kunt geloven of niet en zo nee, wat dan je eigen gevoelens zijn.

Het is vaak genoeg het geval dat je aan iets begint wat je niet afmaakt. Misschien had je er geen zin meer voor, misschien had je er geen tijd meer voor doordat er belangrijkere dingen op je pad waren gekomen of misschien had je geen concentratie om het af te maken. Meestal baal je van jezelf als je een tijdje later beseft dat je het niet hebt afgemaakt, omdat je juist alles wilt afmaken. Anders is het meestal weggegooide tijd, ook al heb je plezier beleefd in het deels uitvoeren. Voor je gevoel is het weggegooide tijd; doordat je beter iets anders had kunnen afmaken wat toen nog stond te wachten. Als je echter nadenkt, besef je je dat je bij lange na niet alles afmaakt. Dat is ook een onmogelijk streven, omdat er altijd wel een keertje iets tussenkomt. Je zal moeten leren leven met het feit dat niet alles af te maken is.

Een leven kent vele onmogelijkheden. Het belangrijkste is leren omgaan met deze onmogelijkheden. Leren beseffen wanneer iets onmogelijk is en wat je kan proberen om het toch mogelijk te maken, ook al lukt dat vaak genoeg niet. Onmogelijkheden zijn onmogelijk, en dat blijven ze ook.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Psychologie met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *