De schuld geven

Wij mensen zijn het gewend om altijd iemand de schuld te geven. Het liefste natuurlijk iemand anders, want stel dat jijzelf de schuldige bent, dan moet je er nog wat aan gaan doen ook! Bovendien is het veel makkelijker om een ander de schuld te geven dan om zelf te zeggen dat jij de schuldige bent.

Is het eigenlijk wel nodig om iemand de schuld te geven? In mijn ogen niet. Je bereikt er wel een paar dingen mee, alleen zijn die vooral gebaseerd op negativiteit. 1) Je kan in je hoofd de ander de schuld geven, daar (half-)boos op worden en je daar op afreageren. 2) Je bent zelf niet verantwoordelijk voor hetgeen wat er gebeurd is en hoeft daar dus ook niet moeilijk over te doen. 3) Je kan daardoor tegen anderen zeggen dat het niet jouw schuld was en dat je er niets aan kan doen. Alle drie draaien ze om iets negatiefs: afreageren, zelf geen verantwoordelijkheid en de gevolgen zijn niet jouw schuld. Ze gaan alle drie op hun eigen manier over ‘ikke ikke ikke en de rest kan stikke’.

Bij een probleem gaat het meestal om twee personen. Alle twee de personen hebben vrijwel altijd voor een deel de schuld. In dat ene uitzonderingsgeval heeft vast maar één iemand de schuld, alleen komt dat zó weinig voor, dat het verder niet zo belangrijk is. Je hebt samen een relatie (vriendschap, liefde, zakelijk, maakt niet uit) en het is in het belang van jullie allebei dat die relatie niet naar de knoppen gaat door één probleempje. Het is véél belangrijker om het probleem op te lossen dan om iemand als schuldige aan te wijzen.

Wanneer je iemand als schuldige aan hebt gewezen en diegene accepteert dat, voelt diegene zich veel verantwoordelijker dan jij. De relatie is niet meer in evenwicht: het maakt diegene meer uit wat er met het vervolg van het probleem gebeurd dan het jou uitmaakt. Daar schiet de relatie niets mee op.

Bovendien moet je je goed beseffen dat niemand perfect is. Iedereen maakt wel eens fouten. En een schuldige aanwijzen is daardoor veel minder makkelijk als het lijkt. Als persoon a door rood rijdt en daarbij gebeurt een ongeluk, is het dan de schuld van persoon a, van de rijbewijsexaminator, van de rijinstructeur, van de ouders van persoon a, van de ouders van de ouders van persoon a, of van een omgevingsfactor (stoplichten werken niet goed, teveel tegenlicht door een lamp, afleiding door werkzaamheden, …)? Ook al wordt persoon a door de politie als schuldige aangewezen, dat wil nog niet zeggen dat persoon a ook álle schuld op zich heeft. Hij heeft misschien zijn rijbewijs te snel gekregen, of rijden niet goed aangeleerd gekregen, of heeft sowieso problemen met leren, of verzin nog wat anders.

Het is veel belangrijker om bij een probleem te zorgen dat het probleem wordt opgelost. Het beste is natuurlijk om de oorzaken op te lossen, maar liever dat de gevolgen opgelost zijn dan dat er niets aan gedaan wordt. Het probleem heeft betrekking op meerdere personen en je zal daardoor altijd samen naar een oplossing moeten zoeken. Ook al is het misschien nét iets meer de schuld van de ander dan die van jou, een oplossing waar jullie beiden compleet achter staan is altijd beter dan eentje waarin één iemand benadeeld wordt.

Bijna nog belangrijker dan het probleem oplossen, is voorzichtig zijn met terugkomen op het probleem. Als het eenmaal is opgelost, moet er een goede reden zijn om er wéér over te beginnen. Je haalt anders alleen maar dingen naar boven die niet noodzakelijk zijn, waardoor misschien wel nóg meer problemen ontstaan. Een grapje op zijn tijd kan leuk zijn, maar wel op zijn tijd en het moet dan ook écht leuk zijn. Anders kan je beter praten over het feit dat studenten keihard genaaid worden door dit regeerakkoord.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Psychologie. Bookmark de permalink.

5 Reacties op De schuld geven

  1. Esra zegt:

    Kan je dit even komen zeggen tegen de professoren en analisten van mijn onderzoeksgroep?

    • Renze zegt:

      En waarvoor geven zij altijd anderen de schuld? 😛 stuur de email adressen maar door.

    • Esra zegt:

      Van het feit dat de inspecteurs not amused waren toen ze ons lab zagen… Ik zou me liever druk maken om een oplossing te vinden voor de problemen.

    • Renze zegt:

      Die gebruiken het lab zelf toch ook? Dan zijn ze zelf al helemaal verantwoordelijk 😉 En anders kan je altijd nog zeggen dat ze het jou verkeerd hebben geleerd!

  2. Esra zegt:

    Daarbij gebeurT een ongeluk! Zo, mijn taak voor vandaag volbracht. Vind ik 😛

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *