Slagter

De ongekende publiciteit voor al het dopinggebeuren begin ik een beetje zat te worden. Het is elke keer loze publiciteit, want iedere Nederlander weet inmiddels al dat alle wielrenners voor 2008 doping hebben gebruikt.

Tenminste, dat denken ze, want het is niet zo. Neem een renner als Moncoutie, die altijd gelijkwaardig heeft gepresteerd vanaf zijn topjaren (2001, toen was hij 26). Hij heeft altijd tussen de 600 en 800 punten gehaald op de CQ-ranking, wat de beste wielerranking is, met drie uitzonderingen: twee jaar was hij geblesseerd, en één jaar had hij slechts 484 punten, maar won hij wel een touretappe. Vanaf zijn 33 (2008) ging hij slechter fietsen, maar was hij relatief even goed doordat het bloedpaspoort zijn intrede nam. Het dopinggebruik nam precies gelijkwaardig af met de aftakeling van zijn lichaam. Alleen in zijn laatste jaar (2012, 37 jaar oud) was dat niet het geval, want hij was gevallen in de Tour terwijl hij daar top wilde zijn. Moncoutie is niet het enige voorbeeld, maar wel diegene waar ik (en velen met mij) 100% zeker over ben dat hij nooit doping heeft gebruikt.

De enige journalist die recht van spreken heeft in dit verhaal, is Thijs Zonneveld van het NRC. De beste wielerjournalist die Nederland op dit moment heeft. Hij is daadwerkelijk naar een heleboel wielrenners toegegaan en heeft ze aangeboden om ofwel anoniem hun verhaal te doen, ofwel gewoon met naam. Veel wielrenners hebben dat geaccepteerd, al dan niet anoniem. Het is jammer dat er een hoop anoniem zijn, maar beter anoniem dan geen informatie. Bovendien hebben ze nu hun verhaal verteld en misschien voelt dat zo goed, dat ze over een tijdje wel zeggen: “die anonieme renner was ik”, zoals Danny Nelissen al heeft gedaan. Een kleine vermelding is Wilfred Genee ook wel waard, want hij heeft Danny Nelissen na zijn openbare bekentenis op eenzelfde manier geïnterviewd als bij Armstrong is gebeurd, maar dan op een goede manier. Al komt dat meer door Danny Nelissen, want die sprak natuurlijk.

En dan staat er zóveel over doping in de krant, en dan heeft de sportredactie zich eindelijk eens in het wielrennen ingelezen, besteden ze amper aandacht aan Tom Jelte Slagter. Als je ooit iets van wielrennen heb gehoord, zul je misschien Rodriguez kennen. Rodriguez is de beste van de wereld op steile aankomsten die niet te lang duren (inspanningen van ongeveer 2 tot 10 minuten) en was vorig jaar de beste wielrenner. Het was bekend dat Tom Jelte Slagter ook goed was in zulke aankomsten, maar door valpartijen en nog niet genoeg inzicht, was het er nog niet helemaal uitgekomen. Nu wel: in de eerste grote wedstrijd van 2013, de Tour Down Under, heeft hij een etappe gewonnen én het eindklassement. Hij is de eerste Nederlander die de Tour Down Under heeft gewonnen en de tweede Nederlander die er een etappe won.

Hoeveelheid nieuws in de krant over Slagter: 10 regels, misschien 20. Hoeveelheid nieuws over doping: 2 pagina’s per dag. Wat is dat: kranten zijn er toch voor actualiteit en niet om het verleden opnieuw en opnieuw naar boven te halen?

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen met de tag . Bookmark de permalink.

1 Reactie op Slagter

  1. Esra zegt:

    Dat is inderdaad jammer. Dat hele dopinggedoe vind ik onderhand ook erg uitgekauwd. Maar ik moet er eerlijk bij zeggen dat ik het wielrennen totaal niet volg in de winter 😉

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *