Tour de Wallonie

Per toeval leer je elkaar kennen op het internet. Je gaat een keertje samen fietsen, die ene keer wordt een heleboel keer vaker, je doet eens samen mee aan een toertocht en avondkoers. En zo ontstaat de basis voor een fietsvakantie. Vorig jaar zijn we met zeven naar de Ardennen in Wallonië gegaan om een week te fietsen. Het fietsen was leuk (tijdens niet, achteraf wel), maar er was nog iets leukers.

De avond voordat we op vakantie zouden gaan, 22 juli 2010, zat ik op het internet te ‘surfen’. Per toeval zag ik dat er een ronde van Wallonië was, dus ik ging eens kijken hoe de etappes eruit zagen. Oh, ze beginnen al zaterdag. Wacht eens, dan zijn wij ook in Wallonië… Wacht eens, hij gaat gewoon recht langs ons huisje komen!

Ja, zo toevallig was het. En zo was onze vakantie nog geweldiger geworden. Op zaterdag en zondag was hij te ver weg, maar op maandag begon onze eerste expeditie. We gingen op “L’ancienne Barriere” staan, bij het gelijknamige cafeetje bovenop de meest geschikte Ardense heuvel voor mij (5%, 5km, gelijkmatig, brede weg). De koers kwam voorbij. Mollema werd hard aangemoedigd. Het enthousiasme van ons was niet te stoppen, dus besloten we om nog maar een keer de koers voorbij te zien komen.

We moesten doorrijden, want anders waren ze al gepasseerd bij de ravitaillering. We waren op tijd en moedigden weer Mollema aan. En we besloten om ook maar gelijk naar de finish door te rijden! Ach, we hadden toch een rustdag en niets anders te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Goddaert won de etappe.

De dag erna zijn we fietsend gaan kijken. Eerst op de Cote d’Aisomont, vlakbij de Wanne en de Stockeu. Daarna aan de voet van de Rosier. Toen zijn we als een razende naar ons huisje gefietst: de Vecquee. We waren bang dat de koers ons in zou halen, maar dat is niet gebeurd. Erik Dekker heeft ons wel ingehaald en één van zijn twee wielrenners een gelletje gegeven (ik was de ander met het Rabobank tenue). Mollema had vast de dag van zijn leven, want enthousiast als we waren, wist heel het peloton dat Mollema aangemoedigd werd!

De dag erna hebben we ons opgesplitst: één deel ging nog een keer kijken, één deel ging zelf fietsen. Ik hoorde bij dat tweede deel, want ik vond dat ik daar om te fietsen was en wielrennen kon ik nog wel een andere keer zien. Al waren mijn benen het er niet mee eens, maar die moesten er maar mee leven. Toen wij weer thuis waren, was ons wijsgemaakt dat zij in de bus van de Rabobank mochten… Jammer dat ik dat gemist heb. Tenminste, dat heb ik bijna een jaar geloofd, totdat mij een week geleden werd verteld dat dat eigenlijk toch niet zo was (en weg was de jaloezie!).

Dit jaar gaan we weer naar de Ardennen toe, maar niet om te fietsen. Nee, we gaan alleen de Tour de Wallonie volgen, omdat het ons vorig jaar zo beviel. Jammer genoeg doet Mollema niet mee, maar dat vergeven we hem als hij Gesink naar de Tour overwinning leidt en hij zelf een ritzege mee naar huis neemt!

Vorig jaar was de zwaarte vooral in het begin van de etappes, maar dit jaar zijn er ook drie pittige finales. Wat zeg ik? Eigenlijk gewoon drie finishes op een heuvel. Op de eerste dag finishen ze in Banneux (5km van de Redoute): eerst 3km aan 5.3% klimmen, dan 2km vals plat omhoog, dan 1.5km vals plat naar beneden. Prachtige finish dus! De dag erna finishen ze op de Mur Saint Roch – vlak daarna was vorig jaar de ravitaillering waar wij gingen kijken, uitkomst: met nog 100km te gaan lag alles toen al uit elkaar. Ruim een kilometer aan een procent of 11 is de heuvel zelf! Zeg maar finishen op de Mur de Huy. En op de laatste dag finishen ze net na de Mur de Thuin – een halve kilometer aan bijna 10%. Niet zo lang dus, maar toch pittig als je er 3x overheen moet op de laatste dag. En tussendoor ook nog een massasprint zien en een dagje in de Waalse steden verblijven: prima vakantie dus!

Natuurlijk gaan we niet alleen naar de finish kijken, maar ook naar de start en een paar keer onderweg. Laten we het houden op dat we ze een stuk of 20x zien! Dat is een mooi aantal, zeker naast alle bidonnen, zakjes, gelletjes en broodjes die de wielrenners ongeopend weggooien en wij graag opruimen. En ik ga ook nog eens proberen om elke dag een blog te schrijven met inside nieuws en een verslagje.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *