Eerste valpartij

Vorig jaar haalde ik 793km in juli, terwijl ik voor de 1000km ging. Op 26 juli ging de auto van mijn broer kapot waardoor ik niet meer op vakantie kon (ik zou met zijn auto 9 dagen op vakantie gaan en alleen maar gaan fietsen), en daardoor was mijn motivatie om te trainen in één klap weg. Ik had nog 5 dagen over en moest nog 207km, wat haalbaar is in 5 dagen, zeker als ik weet dat ik er bijna ben, maar zonder motivatie was het dat niet. Dit jaar doe ik poging twee om 1000km te halen in één maand (het is een doel op mijn lijst, maar buiten dat is het ook een goede manier om veel te trainen). Ik was goed op weg: maandag 101km gedaan en woensdag 62km. Gister wilde ik 64km fietsen. Wilde.

De eerste kilometers doe ik altijd tegenwind, zodat ik daarna met wind mee lekker kan doorfietsen. Zo ook gister. Op een gegeven moment draaide ik om en ging ik een heel stuk wind mee hebben. Langs het Kralingse Bos haalde een brommer mij in. Hij ging best hard, maar ik kon hem een heel stuk bijhouden en toen het niet meer lukte, wachtte hij op mij (de eerste keer ooit dat een brommerbestuurder dat heeft gedaan, hulde). Daarna heb ik wat met hem gepraat, en toen waren we aan het einde van het Kralingse Bos en ging ik rechtsaf na een stoplicht. Weer een stoplicht verder zag ik dat mijn voorband lek was.

Bijna 25 minuten later zat er een nieuwe binnenband in en had ik mijn buitenband goed gecontroleerd. De veroorzaker had ik eruit gehaald, dacht ik. Mijn band was weer ongeveer 8 bar wat vrij lastig is met een handpomp. In mijzelf zei ik tegen mijzelf: “misschien kan ik beter aan deze kant van de IJssel blijven, voor als hij weer lek gaat” en ik dacht er gelijk achteraan: “nee joh, zoveel pech heb ik niet, ik heb mijn buitenband immers gecontroleerd”.

Na drie kilometer aan de andere kant van de IJssel was hij weer lek… Als ik maar gewoon aan ‘mijn’ kant was gebleven, dan hoefde ik nog maar een kilometer of zes naar huis. Nu moest ik er nog twaalf. Ik begon met goede moed: band oppompen, twee minuten fietsen, band oppompen, twee minuten fietsen, band oppompen, enzovoort. Tot er een bocht naar rechts kwam. Ik dacht dat mijn band nog redelijk opgepompt was, maar dat was hij niet. Ik ging niet eens hard door de bocht, maar duidelijk te hard voor hoe hard mijn band opgepompt was. En daar lag ik: mijn eerste valpartij.

Vervolgens heb ik nog een stuk doorgefietst maar mijn band ging steeds sneller leeg, dus ik belde mijn vader en die heeft mij opgehaald met fiets en al.

Schade: schaafwond onder mijn knie (beetje vervelend), schaafwond op mijn heup (beetje vervelend), schaafwond op mijn bil (beetje vervelend) en een pijnlijke schouder (heel erg  vervelend). Ik kan er niet goed op steunen, en dat is vrij lastig met fietsen. Dus nu doe ik aan: het koud houden, er sportgel opsmeren en vanavond de pijn verbijten, om te kijken of er een beetje mee te fietsen is. Nú geef ik in ieder geval nog niet op om die 1000km te halen, misschien over een paar dagen wel.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen. Bookmark de permalink.

6 Reacties op Eerste valpartij

  1. Vervelend zo’n valpartij. Hopelijk heb je snel minder last van je schouder!

    • Renze zegt:

      Het gaat al een stuk beter :) kan er bijna alles weer mee, alleen mijn banden oppompen tot hoe hard ik het wil lukt niet (doet nog pijn), maar voor de rest gaat het heel goed!

  2. Esra zegt:

    Auw :( Altijd ongelukkig zoiets maar dat is het risico van de sport… Beterschap!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *