De kat en het raam

Meneer Houdini genietend van het zonnetjeDe kat die je hierboven ziet, was altijd al een gekke kat. Alleen zijn naam al: Meneer Houdini. Die heb ik niet verzonnen, maar wel zijn baasjes: de overburen van mijn ouders (de gele deur op de achtergrond is de schuurdeur van hun, daar wonen ze dus).

Wat voor gekke dingen deed hij dan? Ik zal er twee noemen als voorbeelden: ten eerste kon hij deuren openen. Hij sprong omhoog op de deurklink, trok hem met zijn gewicht omlaag en door zijn gewicht ging de deur dan op een kiertje. En zo kon hij hem openduwen met zijn poot of kopje. De tweede kan ik niet met 100% zekerheid bevestigen, maar ik weet wat hij allemaal toeliet (alles, behalve hem oppakken per twee pootjes en hem dan op z’n kop houden): waar hij woonde voordat hij in de straat van mijn ouders woonde, waren een hoop kinderen. Die kinderen legden hem aangekleed in een kinderwagen.

Maar hoe gek dat ook klinkt, het is niet het leukste wat hij ooit heeft gedaan. Voor het raam van mijn slaapkamer toen ik nog bij mijn ouders woonde, is een schuur. Bovenop de schuur is niets, dus je kan vanuit mijn raam op de schuur stappen. Nog wat verder van mijn raam af zitten dakpannen die naar een dakgoot gaan, de dakgoot van de schuur. Voor die schuur stond vroeger een boom.

Meneer Houdini is ooit om een uur of 11 ‘s avonds toen ik in mijn bed een film aan het kijken was, via de boom, de dakgoot, de dakpannen en het dak bovenop mijn schuur in de vensterbank gesprongen. En nu komt het gekste, want hij ging wel vaker op dat dak zitten: met het belletje om zijn nek tikte hij tegen mijn raam aan. Ik had geen idee wat het was, maar toen ik het zag, dacht ik: je bent geniaal. Zijn baasjes waren al gaan slapen en hij wilde ergens binnen slapen. Maar goed, bij mij binnen heeft hij niet geslapen, want ik ben hem terug gaan brengen naar zijn baasjes.

En dat maakt katten nou zo leuk. Je weet nooit wat je van ze kan verwachten. Zo aaide ik vandaag een kat waar ik het al meer dan een jaar bij probeer, maar tot vandaag rende hij al weg als hij me zag, en vandaag kwam hij gewoon naar me toe! Yessss!

Dit bericht is geplaatst in de categorie Natuur. Bookmark de permalink.

5 Reacties op De kat en het raam

  1. Lauradenkt zegt:

    Jaaaaaaaaaaa katten zijn leuk 😀

  2. Sandra Gerritsen zegt:

    Ja, het was een ontzettend lieve kat; wij (jouw overburen) missen hem nog steeds. Hoewel we inmiddels een paar andere katten hebben, blijft hij toch altijd een bijzondere plek bij ons innemen. Toen wij nog in Dordrecht woonden werd hij inderdaad altijd door een paar kinderen rondgedragen en aangekleed. Hij liet gewoon alles toe. Toen hij een keer zwaar gewond was geraakt (door een auto, prikkeldraad of hond, dat weten we niet) konden we voorkomen, door een paar keer per week naar de dierenarts te gaan met hem, dat hij zijn achterpootje moest gaan missen. Hij heeft weken in het gips gezeten en omdat hij graag naar buiten wilde, lieten we hem aan een touwtje uit. Maar een kat kun je dus niet uitlaten: hij gaat gewoon zijn eigen gang ondanks zijn verwondingen. Hij liep onder auto’s door, sprong in de dakgoot etc. En daar loop je dan met een touwtje met een kat eraan door de straat… Heel wat buren hebben ons een beetje voor gek versleten. Maar ach, je doet alles voor zo’n lief beest. Toen hij zo zwaargewond was, kreeg hij van ons steeds iets lekkers. Nadat hij volledig was genezen, ging hij af en toe voor de koelkast zitten met zijn, inmiddels herstelde, pootje omhoog, om te laten zien hoe zielig hij toch was. Je raadt het al: wij gingen (bijna) altijd op zijn duidelijke verzoek in. Het was een heel bijzonder beest.

  3. Esra zegt:

    Katten kunnen zo leuk zijn :)
    Maar we hebben nu een onbekende kat in de tuin die ‘s nachts krijst en overdag om eten bedelt. Dat is niet leuk :S

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *