Mager is zo slecht nog niet

Op modellen is heel veel kritiek: ze zijn veel te dun, ze eten veel te weinig, ze kotsen alles weer uit, ze laten zich gebruiken (door af te vallen als hun baas dat vraagt), ze geven niet het goede voorbeeld, enzovoort. Hoewel het deels terecht is – want ze zijn vaak inderdaad té dun, of eerder té mager – is het tegenovergestelde echter erger.

Op een gegeven moment kan je niet magerder worden, het tegenovergestelde heeft echter veel minder duidelijk een limiet. Dik ben je al vrij snel (voor de samenleving te snel in mijn ogen, maar dat is een andere kwestie), maar na dik heb je nog dikker, en nog dikker, en nog dikker, enzovoort. Als je héél dik bent, kan je amper bewegen waardoor je sociaal geïsoleerd raakt en daar horen vaak genoeg een heleboel psychische problemen bij. Hoewel magere mensen vaak met een schuin oog aangekeken worden en ook psychische problemen kunnen hebben, is het totaal plaatje minder negatief voor de “gedupeerde”.

Maar het belangrijkste is nog: als je een mager persoon met als oorzaak anorexia, boulimia of iets soortgelijks vergelijkt met een dik persoon die bijvoorbeeld door psychische problemen eetbuien heeft, zie ik één belangrijk verschil. Als ze beiden even veel moeite doen (psychische hulp, de magere die zoveel mogelijk eet, de dikke die sport), zullen ze allebei op een relatief gezond ongezond niveau zitten (oftewel: het is wel een beetje ongezond, maar het valt al bij al nog mee). Als de dikkere persoon echter zijn of haar moeite naar beneden krikt – wat al snel gebeurd – is het diegenes eigen schuld dat het erger en erger wordt. Bij de magere persoon kan het lichamelijk gezien niet veel erger.

Voor onze maatschappij is de dikkere persoon een veel grotere zorg dan de magere persoon. Grotere kans op allerlei ziektes, grotere kans op complicaties bij operaties, meer geld nodig vanuit de overheid voor een rollator, scootmobiel of iets soortgelijks, enzovoort. Magere mensen kosten gewoon veel minder geld, hoewel naar een psycholoog of psychiater gaan natuurlijk niet gratis is voor de maatschappij, maar dat geldt hetzelfde voor een dik persoon. De groep van dikke mensen heeft dus in mijn ogen een grotere verplichting richting de maatschappij om er alles aan te doen om zo snel mogelijk weer op een relatief gezond gewicht te komen.

Wat een “relatief gezond gewicht” precies is, verschilt heel erg per lichaam. Voor sommigen is dat een bmi van 18, voor anderen 30. Het gaat er niet om hoeveel het precies is, het gaat erom dat iemand moeite doet om het relatief gezond te houden. Ik zou mensen nooit willen verplichten of een sociale druk willen laten voelen om precies een bmi van 22 te hebben, zolang het maar binnen de grenzen van de toelaatbaarheid zit. En zodra ze er eenmaal buiten kleuren, dat ze aan de slag gaan om hun probleem aan te pakken (geestelijk of lichamelijk).

Note: ik wil dun zijn niet (!) promoten, maar alleen aangeven dat mager zijn minder slecht is dan heel dik zijn. Elk lichaam is anders en elk lichaam kan mooi zijn, of het nu een bmi van 18 of 30 is.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Random met de tag . Bookmark de permalink.

7 Reacties op Mager is zo slecht nog niet

  1. Ik denk inderdaad dat overgwicht maatschappelijk gezien een groter probleem is dan mensenmet ondergewicht.
    Wanneer je echt veel ondergewicht heb en niet magerder kan worden, ga je ook allerlei ziekteverschijnselen vertonen en geeft je lichaam het op gegeven moment op. Dus dat is voor iemand op korte termijn denk ik gevaarlijker.

  2. shirley zegt:

    Nou, als je veel te mager bent en je motivatie om aan te komen zakt weg, dan ga je gewoon sneller dood dan een dik persoon. Een mens kan heel dik worden en alsnog leven (levenskwaliteit achterwege gelaten), terwijl er bij dunheid en meer nog: ondervoeding, gewoon de dood wacht, wanneer men dat te ver doorvoert.

    Ik ben niet van body policing, omdat het gewoon niet werkt. Mensen vallen er niet door af, komen er niet door aan, stoppen niet met drugs of roken etc. Body policing brengt veelal schaamte op mensen, waardoor ze in een negatieve spiraal zakken en de zaken enkel erger worden.

    • Renze zegt:

      Kost de dood de gemeenschap geld? Nee. Als ze hun lichaam op zo’n manier behandelen dat ze eerder doodgaan, moeten ze dat zelf weten – de rest van de gemeenschap ondervind er geen nadelige gevolgen van.

  3. Esra zegt:

    Of je nou te dik of te dun bent, als je slim bent zorg je ervoor dat je gezond gaat leven.

    • Renze zegt:

      Maar wat is gezond? Neem mij als voorbeeld. De wetenschap zegt dat je gevarieerd moet eten en anders komt het niet goed. Ik heb nergens last van, behalve een lage weerstand. Ben ik dan ongezond? Ik sport echter wel veel meer dan de gemiddelde mens. Ben ik dan weer gezond?

    • Esra zegt:

      Misschien ben je niet ongezond. Misschien wel, zonder het zelf door te hebben. Misschien word je pas ongezond als je ouder wordt door dit eetpatroon… Maar in ieder geval heb je een gezond gewicht en dat is alvast belangrijk!

    • Renze zegt:

      Ik ben anders wel 10 kilo zwaarder dan toen ik nog aan atletiek deed en altijd 3x per week trainde :(

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *