Wat ik heb gedaan na die half-kapotte trein

Die half-kapotte trein bracht mij natuurlijk ergens naartoe. Om precies te zijn was dat een vogelopvang ergens ver weg van mijn huis en het huis van mijn ouders. Ik weet dat ik ooit een kattenopvang zou willen beginnen (of het ook daadwerkelijk zover komt, is natuurlijk nog maar de vraag, maar ik denk het wel). Ik noem het nu nog kattenopvang, maar het kan ook een dierenopvang of asiel worden, dat maakt verder ook niet zoveel uit. Om zeker te weten dat ik zoiets wel echt zou willen, was het natuurlijk belangrijk om mij een keer te oriƫnteren. En als je dan iemand leert kennen die bij een vogelopvang werkt, is dat natuurlijk veel makkelijker dan zelf ergens achteraan gaan, ook al is het ver weg. Dus die kans greep ik aan!

Ik wist wel een beetje wat er gedaan moest worden, maar ik denk dat de meeste mensen dat niet weten. De hele dag door moet er eten gegeven worden aan dieren die (nog) niet zelfstandig kunnen eten. Vaak zijn dit jonge dieren, maar soms ook gewonde dieren. Het is vrij normaal om een jong dier elk uur eten te geven, en daar zijn dus veel vrijwilligers voor nodig. Dat eten dat je ze geeft, moet je eerst klaarmaken. Voor de vogels die er nu waren was het niet zo moeilijk: geweekte kattenbrokken (ik vraag me af hoe iemand hierop is gekomen) en dode meelwormen (die je dus eerst moet doden, gelukkig gaat dat makkelijk in heet water). Het eten moet je echt in hun bek stoppen net zoals de ouders zouden doen, want ze kunnen zelf nog niet eten pakken. Bij sommige dieren gaat het zelfs zo ver dat je het in hun keel moet stoppen en dat kost natuurlijk nog meer tijd.

Ik was er ‘s avonds, dus het enige schoonmaken dat ik heb gedaan, is een tafel en wat afwas. ‘s Ochtends moeten alle verblijven worden schoongemaakt en dat is natuurlijk het minst leuke werk. Maar ik moet eerlijk zeggen dat de stank reuze meeviel, en dat terwijl mijn zintuigen heel erg sterk zijn. Ik had niet verwacht dat ik het zou kunnen opbrengen om voor meer dan twee katten alles schoon te maken, maar na deze avond weet ik wel zeker dat ik dat kan. Al zit er natuurlijk wel een grens aan: om nou elke dag verblijven van een hele opvang te gaan schoonmaken… Nee, dat wil ik niet. Daarvoor zijn dus vrijwilligers nodig, maar die zijn overal wel te vinden.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Natuur met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *