Rond Arnhem met drie anderen

De vorige keer was het met twaalf anderen en in de Vlaamse Ardennen, nu met drie anderen rond Arnhem. Hoewel ik in Arnhem woon, ben ik er deze vakantie niet aangezien ik bij mijn ouders ben. Dus ik ging met de fiets in de auto een uur rijden om te kunnen fietsen in een gebied waar ik normaal woon. Handig, maar goed, zo kwam het nu eenmaal uit, en ik kon ook makkelijk mijn post ophalen op deze manier, dus dat kwam ook nog eens goed uit.

De heuvels rond Arnhem zijn niet heel zwaar, maar je kan het wel echt heuvels noemen in tegenstelling tot een brug of een oude vuilnisstortplaats in of bij de polders. Ze zijn allemaal minimaal een paar honderd meter lang en de meeste zijn ongeveer een kilometer lang. Het is een opstapje naar echt zware heuvels met hoge percentages of naar heuvels wat je bijna klimmen kan noemen (een paar kilometer lang bijna constant één percentage).

De drie anderen zijn te omschrijven als: iemand die zegt dat hij slecht is maar eigenlijk relatief gezien goed is (a), iemand die denkt dat hij beter was dan hij is (b) en iemand die gemiddeld is (c). Op de eerste heuvel ging persoon c gelijk hard, ik reed rustig op mijn gemak in de achtergrond (als ik in het begin hard ga, kom ik daarna niet meer vooruit) en hoorde achteraf dat persoon a makkelijk won. Zo ging dat de eerste paar heuvels eigenlijk, totdat c ook een keer won.

Net iets voor één derde kwam een heuvel die niet zo zwaar was. Personen a, b én c gingen in het begin vrij hard en ik deed rustig aan, omdat ik op zoek was naar mijn ritme. Toen het zwaarste stuk voorbij was, deden ze heel rustig aan om op mij te wachten. De top was echter nog niet geweest en ik had door waar de top was. Dus ik schakelde naar het perfecte verzet, reed naar ze toe, hoopte dat ze niet omkeken en mijn hoop kwam uit. Zij reden 12km/h ongeveer en ik ging er met 35km/h voorbij. Ze hadden me pas door toen ik naast ze reed en dan ben je véél te laat om nog te volgen. En toen won ik! Het is de enige heuvel waar ik als eerste ben boven gekomen en dat is niet gebeurd doordat ik de sterkste was, máár ik won!

Alle andere heuvels gingen ongeveer zo: in het begin probeerde ik hard te rijden door anderen te volgen of zelf op kop te rijden. Tussen een kwart en driekwart van de heuvel (lag eraan of ik echt zin had om hard te rijden of dat het me niet zoveel uitmaakte) lukte het niet meer. Vooral als het na driekwart niet meer lukte vond ik het stom, want juist het laatste stukje is het belangrijkste. En sommige heuvels gingen zo: ik begon hard, opeens gaat het licht uit en een minuut later kon ik weer hard. Mijn lichaam voelde de hele dag niet fijn aan, maar het ging wel redelijk. Alles is tegenstrijdig aan de dag. Ik weet niet wat mijn lichaam had. Ik heb ook nog steeds dorst (het is nu de volgende ochtend) terwijl ik echt veel gedronken heb (vooraf, tijdens en achteraf). Mijn lichaam haalt trucjes met mij uit of iets dergelijks, want anders snap ik er ook niet veel van.

Persoon a is uiteindelijk 7x als eerste bovengekomen, persoon c 4x, persoon b 2x en ik 1x. Persoon a was dus even goed als de rest bij elkaar, terwijl hij vooraf zei dat hij niet zo goed was.

Het leuke aan fietsen met een persoon of 4 is dat je met iedereen kan praten en dat je iedereen een beetje leert kennen. Als het dan ook nog eens gezellig is, niemand ergens op loopt te zeiken én er niets verkeerd gaat, kan je alleen maar spreken over een top dag!

Wat ik wil laten zien met deze blog? Hetzelfde als altijd als ik het heb over een dag dat ik zelf aan wielrennen heb gedaan: eigenlijk ben ik heel slecht, maar toch is het heel leuk!

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen met de tag . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Rond Arnhem met drie anderen

  1. Esra zegt:

    Haha hoe herkenbaar. Ik ben met schaatsen ook altijd een van de slechtsten. Maar aangezien het geen competitie is boeit dat geen zak :)

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *