Bijrijder zijn

Ik ben regelmatig bijrijder in een auto en vaak heb ik de neiging om commentaar te geven op de bestuurder, maar elke keer vraag ik mij weer af of dat wel acceptabel is en zo ja, hoeveel commentaar mag je dan geven?

Met één ding geef ik altijd commentaar: als ik door heb dat mensen verkeerd rijden. Daar heb ik ook nog eens een goede reden voor, want iedereen die de auto bestuurt als ik ernaast zit, weet dat ik altijd met routes bezig ben dus daarmee vertrouwen ze mij. Het is ook weer niet zo dat ik bij elke afslag die we moeten nemen zeg: “we moeten de afslag nemen!”. Ik zeg het alleen maar als ik denk dat de bestuurder niet in de gaten heeft dat hij een afslag moet nemen. En dat gebeurd alleen maar in nieuwe omgevingen waar de bestuurder niet bekend is, dus dan nemen ze je het nooit kwalijk.

Dan blijven alle andere dingen nog over. Wat als iemand op een stuk weg de verkeerde snelheid aanhoud? Wat als je het vermoeden hebt dat de bestuurder denkt dat hij harder mag dan dat hij mag? Wat als er een flitspaal staat? Wat als iemand zijn lichten niet aandoet in een tunnel? Wat als iemand zijn gordel niet om heeft? Wat als iemand heel geïrriteerd, gestressed en/of agressief aan het rijden is? Wat als iemand juist heel vermoeid aan het rijden is? Wat als iemand steeds zijn knipperlicht niet aandoet?

Ik kies meestal voor de minst onvriendelijke optie die mij niet mijn leven kost. Oftewel: ik geef alleen commentaar als het gevaarlijk word, en dat wordt het bijna nooit, dus ik geef ook bijna nooit commentaar.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Persoonlijk. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Bijrijder zijn

  1. Krullevaar zegt:

    Ik heb vooral vaak de neiging om te waarschuwen (‘pas op’, ‘iee’, ‘ooh’, ‘aah’), dat komt omdat ik een beetje bang ben voor ongelukken. Ik heb er ook een afschuwelijke hekel aan als Meneer Krullevaar met de radio aan het prutsen is als hij rijdt. Ik geef nooit commentaar op de route, want ik verdwaal echt overal, haha. Het ligt er misschien ook een beetje aan hoe goed je de bestuurder kent, bij anderen dan mijn man zou ik niet zo snel gillen :).

  2. Daan zegt:

    Commentaar geef ik in de auto bijna nooit. Tenzij mijn moeder rijdt, want dat is vaak een bijna-doods-ervaring op zich, de manier waarop zij soms op de rem trapt of over stoepjes heen rijdt… Pfuuuh.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *