Lek, lekker, niet lek

Ik wilde al een hele tijd van Arnhem (waar ik woon) naar Nieuwerkerk aan den IJssel (waar mijn ouders wonen) fietsen of de andere kant op. Voor de vakantie keek ik elke week wel een keer of er een beetje een goede wind stond vanuit Arnhem, maar helaas is er niet zo vaak oostenwind, dus dat kwam er niet van. En om nou meer dan 100km met wind tegen te fietsen… dat zag ik niet zitten. Doordat ik in de vakantie mijn fiets bij mijn ouders had staan, moest hij ook weer een keer terug, dus dacht ik: dan fiets ik wel de andere kant op, want westenwind is er wel heel vaak!

Ik wilde het het liefste dit weekend doen, omdat ik dit weekend sowieso terug ging naar mijn ouders. Dus ik zat al twee weken lang te kijken hoe de wind zou gaan staan. De wind heeft letterlijk vanuit alle kanten gestaan in het vooruitzicht op internet, dus de ene dag dacht ik dat het wel goed zou komen, maar de andere dag had ik er toch ietsje minder zin in. Op een gegeven moment heb ik maar gewoon besloten om vandaag te gaan fietsen, of er nou een goede wind zou staan of niet.

Toen het eenmaal vandaag was en ik op mijn fiets wilde stappen, begon het keihard te regenen. De route die ik had gemaakt was meer dan 120km, dus dan heb ik geen zin om in het begin nat te regenen, want dan heb je het de hele tijd koud. Dus heb ik een paar uur gewacht totdat het droog was. En toen begon de missie om naar de Lek toe te rijden en die constant aan mijn rechterhand te houden.

Ik voelde al heel snel dat de wind absoluut niet goed stond, al ik weet nog steeds niet waar hij precies vandaan kwam. Het was in ieder geval verre van wind mee, maar ik had één doel voor ogen en daar heb ik mij aan gehouden ook! Het eerste stuk tot aan Nieuwegein was wat dat betreft het zwaarste, want eenmaal daar voorbij, was er niet echt meer een weg terug.

Het hele stuk heb ik heel hard doorgefietst. Op de fiets dacht ik natuurlijk al na over deze blog, dus ik had de tijd om op een zo goed mogelijke manier uit te leggen aan alle niet-fietsers hoe ik heb gefietst. Hier komt ‘ie: ik heb constant met een hartslag gefietst die ik vrij lang kan volhouden met het idee dat er een fietser voor me rijdt in hetzelfde tempo en dat ik die moet inhalen, maar als ik naar hem toe zou sprinten, dat ik dan het tempo dat hij rijdt niet meer kan volhouden. Op een gegeven moment had ik ook precies die situatie: iemand reed 50m voor mij in precies hetzelfde tempo als mij en ik heb 2km lang geprobeerd dat gat te dichten met een íets hoger tempo, want als ik er naartoe zou sprinten, kon ik hem gedag zeggen en daarna reed hij weer bij me weg.

Het eerste woord van de titel lijkt mij al duidelijk, nu nog de andere twee. De laatste is het makkelijkste: ik ben niet lek gereden! En daar ben ik heel blij mee, want ik had absoluut geen zin om mijn tempo te onderbreken met het verwisselen van een band, waar je toch al snel minimaal een kwartier mee bezig bent. Het tweede woord komt vooral morgen: het is een heel lekker gevoel om een prestatie als dit neer te zetten. Al is het niet heel erg knap als je kijkt naar de profs die vandaag 7h15 op de fiets hebben gezeten om een bergrit van 232km te rijden… Kom ik aan met mijn 4h28, 123km en drie hele heuvels.

lek

 

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen met de tag . Bookmark de permalink.

3 Reacties op Lek, lekker, niet lek

  1. Daan zegt:

    Tja, soms komt regen niet altijd op het juiste moment.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *