Mardrömmen – De nachtmerrie

Thomas en Jennie zijn al 18 jaar samen en hebben twee dochters van 6 en 3. In september 2010 stort hun hele wereld in elkaar. Thomas wordt gebeld door de kinderbescherming. Hij moet onmiddellijk komen, want er zijn beschuldigingen geuit tegen zijn familie. Hij kon niet geloven dat het echt om hem ging, maar dat ging het echt. De kinderbescherming zei dat hij echt moest komen, dus zei Thomas dat hij eerst de meisjes van school moest halen. Toen de kinderbescherming zei dat zij dat al gedaan hadden, wist hij dat het goed mis was. Hij dacht dat er iets met zijn dochters gebeurd was. Hij belde zijn vrouw en ze spraken af om bij de kinderbescherming elkaar te zien. Zijn vrouw zegt: “sinds dat moment heb ik een ziek gevoel in mijn lichaam”.

Thomas en Jennie worden verdacht van seksueel misbruik van hun oudste dochter. Hun dochters worden onmiddellijk uit huis geplaatst. Ze hebben geen mogelijkheid meer om elkaar nog te zien. Thomas was verbijsterd en terwijl hij zocht naar een reden, zei hij gelijk tegen de kinderbescherming dat zijn oudste dochter ooit zijn penis had aangeraakt, maar dat hij toen gelijk haar hand had weggeduwd. Dat was tweemaal gebeurd toen de kinderen in het weekend bij hun ouders in bed zaten om hun wakker te maken. De tweede keer was maanden na de eerste keer, waardoor Thomas en Jennie vonden dat het geen probleem was, maar enkel twee ongelukjes.

Jennie besluit om met dit verhaal naar haar zussen te gaan, omdat zij wilde weten of het normaal was, want zij vond het gênant. Haar zussen interpreteerden het echter héél anders en één ervan heeft naar aanleiding van het verhaal de kinderbescherming gebeld. En dat terwijl Thomas en Jennie vaak genoeg op de kinderen van die zus hebben gepast. Er was geen enkele vorm van wantrouwen naar Thomas en Jennie toe in eerste opzicht, maar haar zus dacht dat het beter was om dit te melden bij de kinderbescherming mocht er toch iemand anders zijn die wél wantrouwen had. In dat geval kon er iets gebeuren. Er was echter niemand anders die dat had, zo bleek later. Er bestond wel een filmpje waarin de dochters naakt te zien zijn, maar dat is een typisch familiefilmpje. De politie en de kinderbescherming bestempelden allebei het filmpje als kinderporno, onterecht blijkt later.

De kinderbescherming heeft door één getuige – één zus van Jennie – de kinderen uit huis geplaatst en heeft ervoor gezorgd dat Thomas en Jennie van seksueel misbruik én kinderporno verdacht werden door de politie. De kinderbescherming heeft niets nagevraagd bij wie dan ook: niet bij de buren, niet bij andere familieleden, niet bij de school, niet bij de politie. De kinderbescherming heeft niet doorgevraagd naar aanleiding van de melding. De kinderbescherming wist niet dat Thomas en Jennie het weekend na de uithuisplaatsing zouden oppassen op de kinderen van de desbetreffende zus.

De kinderen werden op vrijdag meegenomen. Op maandag ging Thomas naar het politiebureau voor een verhoor in de hoop dat de zaak opgehelderd zou worden. Dat gebeurde niet, sterker nog: hij werd in hechtenis genomen. De politie had dit niet van te voren vertelt. Even later gebeurde hetzelfde met Jennie, maar zij mocht na een dag naar huis, al werd ze nog wel verdacht van het mogelijk maken van seksueel misbruik door werkeloos toe te zien. Thomas schreef hele lange brieven naar Jennie. Verder contact tussen hun was niet toegestaan, want Thomas mocht alleen met zijn advocaat praten. De officier van justitie nam al zijn brieven in beslag zonder het Thomas te vertellen. Jennie had geen idee dat er brieven naar haar waren geschreven.

In de rechtszaak komt één formulering steeds terug: “papa z’n penis melken”. Door die formulering van de dochter in kwestie vond de kinderbescherming dat er geen tijd was voor wederhoor. De kinderbescherming vond dat er maar één optie was: alles onmiddellijk in gang zetten, zonder ook maar één vorm van onderzoek, zonder ook maar één telefoontje. De dochter maakte in haar hersenen de connectie met melken – waarschijnlijk een koe – waardoor zij die formulering gebruikte. De dochter had geen enkele seksuele gedachte bij het melken van een penis, die gedachtes worden er enkel aan gegeven door mensen die het voor zich zien en weten wat het inhoud. De zus van Jennie kreeg die formulering echter niet meer uit haar hoofd, waardoor ze de kinderbescherming belde.

Achter gesloten deuren keek de rechtbank naar twee videoverhoren van de dochter in kwestie. Uit deze verhoren – waarin ze in haar eigen woorden vertelde wat er was gebeurd – bleek dat er niets achter de formulering zat dat als fout of verkeerd bestempeld kan worden. De officier van justitie was hier niet tevreden mee, dus zei hij tegen de politie dat ze meer sturend moesten zijn met hun vragen. Sturende vragen zijn bij kinderen totaal niet betrouwbaar, omdat kinderen heel snel meegaan met wat volwassenen zeggen. De ondervraagster herhaalde de formulering elf keer in de hoop dat de dochter hem zou nazeggen. Eén keer deed ze dat. De ondervraagster heeft zelf aangegeven dat sturende vragen kinderen beïnvloeden en dat ze gevaarlijk zijn. En toch gebruikte ze ze. De ondervraagster stimuleerde ook nog eens de dochter om de beweging te laten zien die ze wil zien: een masturberende beweging. De dochter laat zien hoe zij een koe melkt: met twee handen. Als de ondervraagster de beweging voordoet die ze wil zien, gaat de dochter daar gelijk in mee, terwijl de dochter zelf die beweging niet maakte. De ondervraagster geeft zelf toe dat de dochter haar nadoet.

De leerkrachten van de dochter bevestigden het werkelijke beeld: er was nooit wat aan de hand en er waren geen tekenen die wezen op kindermisbruik. De oudste dochter praatte niet meer over seks dan andere kinderen van haar leeftijd.

De rechtbank kan niet om het feit heen dat Jennie zelf met het verhaal naar haar zussen is gestapt. Waarom zou je dat doen als je je kinderen misbruikt of als je toestaat dat je man je kinderen misbruikt? Die reden bestaat niet. De rechtbank spraken Thomas en Jennie dan ook unaniem vrij. De rechtbank was in geen enkel opzicht negatief over Thomas en Jennie. Thomas was weer een vrij man en hij kon eindelijk Jennie weer zien. Bij hun huis stond de hele buurt hun op te wachten. De hele buurt had al die tijd (ruim een maand lang) het complete vertrouwen in Thomas en Jennie.

Het verhaal is hier echter nog niet afgelopen. Ze dachten dat ze eindelijk hun kinderen zouden zien, maar dat was niet het geval.

De zus van Jennie had besloten om naar de kinderbescherming te gaan nadat ze met twee psychologen had gepraat. Beide psychologen zeiden dat het klonk alsof Thomas en Jennie geen goede seksuele grenzen hadden gesteld en dat er sprake kon zijn van incest. De zus van Jennie heeft niet zelf in een opwelling besloten om de kinderbescherming te bellen, dus zij heeft geen vorm van schuld.

Het kantongerecht had Thomas en Jennie vrijgesproken, maar de kinderbescherming wilde niet dat de kinderen teruggingen naar hun ouders. De kinderbescherming wilde ook een uitspraak van een bestuursrechter. Thomas en Jennie hadden bewust toegelaten dat hun dochter de penis van haar vader had aangeraakt, zo oordeelde de kinderbescherming, terwijl het kantongerecht daar absoluut geen aanleiding voor zag. De kinderbescherming schreef ook dat de vader geen seksuele grenzen kende en dat hij de situatie gebruikte om zijn eigen seksuele behoeften te bevredigen. De kinderbescherming noemde Thomas dus een pedofiel, terwijl noch de officier van justitie, noch de rechtbank enige aanleiding zagen om dat aan te nemen. Er was geen bewijs tegen Thomas. Thomas vindt het een zieke conclusie van de kinderbescherming.

De persoon van de kinderbescherming die de eindverantwoordelijkheid had voor alle beslissingen, vindt dat hij geen schuld heeft. Hij zegt dat hij is uitgegaan van het onderzoek dat gedaan is nadat de zus van Jennie gebeld had. Hij zegt dat als er fouten zijn gemaakt, de onderzoekers daarnaar gevraagd moeten worden, want in zijn ogen heeft hij alles goed gedaan. Hij vindt dat hoewel hij de eindverantwoordelijkheid had voor alle beslissingen, dat hij niet kan worden aangesproken op beslissingen die hij heeft gemaakt aan de hand van foutieve en incomplete informatie.

Jennie zegt: “iedereen vindt dat ze juist hebben gehandeld en toch is dit gebeurd”.

Eind november – twee maanden later – behandelde de bestuursrechter de zaak. Ook de bestuursrechter had geen enkele twijfel aan wat Thomas en Jennie zeiden. Ook de bestuursrechter sprak Thomas en Jennie volledig vrij. De ondertoezichtstelling over de kinderen was ingetrokken en Thomas en Jennie konden de kinderen gaan ophalen. De bestuursrechter vond dat er geen risico was als de dochters naar huis zouden terugkeren. Na 68 dagen zagen Thomas en Jennie eindelijk hun dochters weer.

68 dagen lang konden Thomas en Jennie niet leven zoals ze normaal leefden. Ze konden het niet aan om constant herinnert te worden aan hun dochters. Ze hebben 68 dagen lang alles gemeden waardoor ze aan hun kinderen dachten. 68 dagen lang hebben ze hun emoties moeten onderdrukken. Thomas zegt: “ik moest bepaalde draadjes in mijn hoofd afsnijden om te kunnen overleven. Ik kon geen film zien waar kinderen in voorkwamen, ik kon niet naar foto’s kijken.” Jennie vult aan: “of naar hun kamer gaan, waar het nog naar ze rook en waar hun spullen waren. Het was zo wreed om mee te maken.”

Hun vreugde was van korte duur. Toen de dochters twee dagen thuis waren, werd bekend dat bij het gerechtshof hoger beroep was aangetekend tegen de vrijspraak. De rechtszitting van het hoger beroep was negen maanden later. Ook het filmpje komt weer om de hoek kijken. Jennie wordt verdacht van het maken en bezitten van kinderporno. De zus van Thomas vertelt wat er in het filmpje van 47 seconde te zien is: “de oudste kietelde de jongste. Die kan niet tegen kietelen. [De zus van Thomas maakt kietelbewegingen in haar nek om te laten zien wat de oudste deed.] Ze waren aan het spelen en aan het kietelen en aan het lachen. Het bed ging gewoon op en neer van al het gelach. Het was zo’n moment waarvan je later denkt: ‘hadden we dat maar gefilmd’. Dat was dat filmpje. [De zus van Thomas knikt erbij.]”

De nachtmerrie ging gewoon door. Volgens de officier van justitie doen de dochters geslachtsgemeenschap na. Zij vindt dat het filmpje zo duidelijk seksueel getint is dat je het kinderporno mag noemen. Niemand die er geen belang bij heeft om het als kinderporno te zien, ziet het als kinderporno. Zo ook de rechter. Na een korte zitting wordt de verklaring afgewezen en Jennie vrijgesproken.

De laatste rechtszaak is het beroep tegen de vrijspraak van het kindermisbruik. Thomas en Jennie bellen het gerechtshof op om de uitspraak te horen. Thomas en Jennie horen een vrouw de uitspraak van het gerechtshof voorlezen: “het hof bevestigt de uitspraak van het kantongerecht voor jullie beiden.” 11 maanden na het begin is het eindelijk echt afgelopen.

Thomas en Jennie zijn twee geweldige mensen, twee geweldige ouders. Het zijn twee mensen die onterecht beschuldigd zijn van kindermisbruik en kinderporno, en in allebei die beschuldigingen ging het om hun eigen kinderen. Het zijn twee mensen die door niemand uit hun directe omgeving ooit zijn gewantrouwd. Het zijn twee mensen waaraan je ziet dat ze zielsveel van elkaar houden en dat ze elkaar op de been hebben gehouden. Maar het zijn vooral twee mensen die voor het leven getekend zijn met deze nachtmerrie doordat instanties denken dat ze zomaar beslissingen moeten nemen die op vrijwel niets zijn gebaseerd. Het zijn twee mensen die voor de rest van hun leven zullen denken aan deze afschuwelijke 11 maanden als ze hun kinderen zien. En het zijn twee mensen die 51 minuten van jullie tijd verdienen door de documentaire van Dokument (NCRV) te bekijken.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Random met de tag . Bookmark de permalink.

5 Reacties op Mardrömmen – De nachtmerrie

  1. Lauradenkt zegt:

    Jeetje, wat verschrikkelijk. Het doet me een beetje denken aan de film Jagten, ken je die? Gelukkig is dat een film en helaas is dit realiteit.

  2. Esra zegt:

    Wow dat is echt heel heftig… Wat verschrikkelijk… Ik heb de documentaire gezien en moest zelf huilen, wat ongelofelijk gemeen allemaal :( Gelukkig is het nu weer goed.

  3. j zegt:

    Verschrikkelijk om te zien hoe een gezin dit mee moet maken.
    En wat een ongelofelijke blunders er binnen het systeem gemaakt worden. En dan nog te weten dat er geen excuses vanaf kan komen.
    Wat een incapabele officieren van Justitie gaan daar te werk zeg.
    Een jeugdzorg die er zich maar half over buigt en vervolgens beslist.
    Nogmaals schokkend abnormaal.
    Dit is nog verre van GOED.
    Het is normaal dat men fouten maakt, maar dat je ze probeert te verdoezelen (want hier stinkt t behoorlijk naar) is gewoon ziek.
    Ik zeg de bezem erdoor en laat het gezin maar (voor zover dat lukt) genieten van een enorme schadevergoeding!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *