Het is weer winter

Ik volg nu al een jaar of 5 het wielrennen veel, dat wil zeggen: zo’n beetje alle wedstrijden die op tv zijn. En als ze niet in Nederland op tv zijn, dan in België. En als dat niet zo is, dan kijk ik via een livestream op internet. Daarbij heb ik wel één regel: ik probeer mijn leven om het wielrennen heen te plannen, maar als dat niet lukt, is wielrennen aan alles ondergeschikt. Wielrennen is zo vaak dat het voor mij niet uitmaakt of ik een keer een etappe mis, ook al is het de mooiste bergetappe uit de Tour de France (wat mij nu al 3 jaar achter elkaar is gebeurd).

Het is nu natuurlijk qua seizoen nog niet echt winter, maar voor de sport die ik na wielrennen het meeste volg, begint de winter als de sport begint. Die sport is veldrijden. Daar heb je eigenlijk maar twee seizoenen: de winter en de zomer. In de winter zijn de wedstrijden, in de zomer wordt er heel hard getraind om weer de volgende winter te kunnen presteren. En er zijn misschien nog twee weken na de winter die lente genoemd kunnen worden waarin ze op vakantie gaan.

Het veldrijden is eigenlijk heel simpel: je rijdt een uur rond op een rondje – die elke week weer ergens anders ligt – en wie dan het eerste over de finish komt, wint. Het is altijd een uur, nooit een half uur of twee uur. Het is altijd op een rondje van 5 tot 10 minuten, dus de renners moeten 6 tot 12 rondjes rijden. Het is bijna altijd om 3 uur voor de mannen, alleen bij uitzonderingen niet (zoals een avondveldrit of als er iets anders op die dag is waardoor de veldrit eerder wordt verreden zodat het allebei op tv kan komen). Het is bijna elke keer met hetzelfde deelnemersveld.

Juist dat alles zo vast ligt, maakt dat het makkelijk is goed te volgen. Oké, elk parcours heeft zijn eigen favorieten (veel of weinig heuvels, veel of weinig meters die lopend afgewerkt moeten worden, sneeuw of geen sneeuw, bevroren ondergrond of geen bevroren ondergrond, modder of geen modder, draaien en keren of veel lange rechte stukken), maar het zijn wel telkens dezelfde namen die terugkomen. Het is bijna elke week op zondag, regelmatig op zaterdag en af en toe op woensdag of donderdag. En als je op de helft van het seizoen het ritme van elke week hetzelfde zat bent, krijg je bijna elke dag een veldrit in de kerstvakantie, dus dan is het extra genieten!

Maar bovenal zijn de omstandigheden vaak modderig en koud, en dat maakt het nou jusit zo leuk. Lekker een paar mensen een uur lang zien afzien terwijl jijzelf op de bank ligt in een warme woonmaker, denkend aan hoe je ergens eind april weer op de fiets stapt als het boven de 20 graden is.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *