Rode stoplichten

Als je uren achter elkaar op de fiets zit, kom je geregeld een rood stoplicht tegen, hoe erg je ze ook probeert te ontwijken in je route. Soms zijn ze niet te ontwijken omdat je anders niet uit je eigen wijk kan komen, soms zijn ze alleen te ontwijken door kilometers om te fietsen op een stomme weg. En dan kies ik er altijd voor om maar langs dat stoplicht te rijden, hoewel ik weet dat je daar altijd even stilstaat.

Dat stilstaan is als wielrenner af en toe best handig. Als je sport, voel je jezelf een beetje een opgever als je tijdens het sporten stopt en als dat niet de bedoeling was. Bij hardlopen is dat gaan wandelen, bij zwemmen is dat aan de kant vasthouden en bij wielrennen is dat de trappers stilhouden. Dat probeert dus iedere sporter te voorkomen, tenzij het deel van de training is, dus dat je met een doel moet wandelen, de kant vasthouden of de trappers stilhouden. Stoplichten zijn nooit met een doel opgenomen in een route, die komen gewoon af en toe en je kan er niet omheen. Juist daarom zijn ze af en toe best handig, want dan kan je een paar seconde en misschien zelfs een paar minuten stilstaan. Even uitrusten of op je gemakje wat drinken of eten, en dat zonder schuldgevoel, want je bent geen opgever omdat je stil bent gaan staan, je moest wel door het stoplicht.

Soms duurt dat wachten echt een paar minuten. Als je net de pech hebt dat het voordat jij er was net groen was geworden en het een druk kruispunt is waar fietsers niet bevoordeeld worden. Of als je niet staat op te letten als het groen is en het weer rood is tegen de tijd dat je wel staat op te letten (dat gebeurd mij nog steeds regelmatig). Of als je op het kruispunt twee keer (of nog meer) een stoplicht moet passeren wil je op de juiste plek uitkomen. En dan moet je een beetje geduldig aangelegd zijn.

Het komt af en toe voor dat ik aan het fietsen ben met een beetje haast, omdat ik met anderen heb afgesproken of omdat ik snel naar huis wil doordat ik iets anders moet doen. Veel vaker fiets ik echter zonder haast. Veel vaker ben ik een beetje aan het rondfietsen en boeit het me niet zo of ik een paar minuten later thuis ben. En op die momenten sta ik geduldig bij stoplichten te wachten totdat ze eindelijk groen worden. Op die momenten kijk ik om me heen naar hoeveel haast iedereen heeft.

Ik wil niet zeggen dat ik nooit door een rood stoplicht rijd, want dat doe ik regelmatig, maar dan alleen op plekken waar ik precies weet hoe het stoplicht werkt en waar ik zie dat het echt helemaal veilig is. Op de fiets doe ik dat minder dan wanneer ik loop, omdat je lopend makkelijker kan uitwijken. En lopend kom ik ook op plekken waar stoplichten staan die voor mensen die lopen niet zo nuttig zijn, wat ze op de één of andere manier altijd flikken bij Universiteiten in de buurt.

Ik wil wel zeggen dat ik geduldiger ben geworden door tijdens het fietsen stoplichten tegen te komen, omdat ik dan de rust pak die er is en wacht totdat het groen wordt zonder mij druk te maken over hoelang het al duurt en zonder te bedenken of ik op dat moment door rood kan fietsen.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Random met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *