Mijn grootste angst

Toen ik nog half zo oud was als dat ik nu ben en ik in groep 8 zat – dat klinkt echt alsof ik heel oud ben – ging ik op kamp naar Hoek van Holland toe. Ik herinner mij nog een paar dingen van dat kamp. Een jongen die vertelt dat als je eerst iets heel kouds in een glas doet en daarna iets heel warms, je glas kapot springt. Hij liet het zien door eerst koude melk in zijn glas te doen, die op te drinken en er vervolgens hete thee in te doen. Het werkte. En iedereen die eromheen zat was verbaasd.

Eén van de andere dingen die ik mij herinner is dat we met z’n allen leven stratego speelden. We waren met 90 mensen dus dat was druuuk. Het was op een plek waar we vaker zijn geweest: in de duinen van Hoek van Holland (waar we op kamp waren) met een paar oude bunkers. Op die plek hadden we vaak een uurtje vrije tijd, omdat je in de bunkers kon spelen, door de duinen kon lopen en over het strand kon lopen, zonder dat je zomaar ergens verdwaalde. De bunkers waren niet zo groot en je kon er op heel veel plaatsen in en uit, dus daar waren geen zorgen aan.

De meeste ingangen van die bunkers kon je zo inlopen zonder verder moeite te doen. Bij een paar kon je met een trap. Bij één moest je met een trap en daarna nog een meter of 5 á 10 tijgerend door een hele kleine ruimte. Het was net te doen zeg maar. Toen ik dat de eerste keer zag, kwam ik vanuit de bunker zelf. Dus via die hele kleine ruimte kon ik later de trap op als ik door die hele kleine ruimte zou gaan. Toen vond ik het al eng. Een keer later ging ik de trap naar beneden en kwam ik de hele kleine ruimte dus weer tegen. Toen was het nog enger, omdat je dan als je ligt echt geen kant op kan, want het gat waar die trap was, was ook niet erg groot (wel hoog voor de trap). Een paar jaar later ben ik er met mijn ouders nog een keer geweest en natuurlijk ging ik weer naar dezelfde plek toe. En weer vond ik het heel eng. (Geen van die drie keren ben ik echt door de kleine ruimte gegaan.)

Gisteravond las ik een boek en daarin moest de hoofdpersoon ook door zo’n gang heen, terwijl de hoofdpersoon dezelfde angst heeft als ik. Dé manier om zo’n angst extra te laten aanwakkeren is door eerst de gang groot te laten lijken, maar te zorgen dat hij steeds kleiner wordt. Vervolgens zorgen dat er geen mogelijkheid terug is, en dat was er niet want de hoofdpersoon kon zich niet omdraaien. Als laatste laat je de gang doodlopen. De schrijver van het boek wilde de hoofdpersoon extra laten lijden en dus zat het allemaal in het boek. Gelukkig voor de hoofdpersoon dacht hij alleen dat de gang doodliep en was er ergens anders toch nog een uitgang. Toen hij eindelijk die uitgang bereikte en weer kon staan, was hij drie uur verder.

Dit is de eerste keer dat ik écht bang was terwijl ik een boek las.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Persoonlijk met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *