Eenzaamheid

Er zijn niet zoveel bloggers die vaak over negatieve dingen uit hun leven bloggen. Er zijn al iets meer bloggers die wel eens over negatieve dingen bloggen op een grappige manier (“kijk mij iets stoms doen, grappig hè!”). Het is ook heel begrijpelijk, want wie wil nou als die ene negatieveling gezien worden tussen al die vrolijke, blije en gelukkige bloggers? Niemand toch? Nouja, bijna niemand. Eén van de weinige bloggers die wél regelmatig open is over negatieve dingen is Laura van Dagdromend. Een week of twee geleden blogde ze over eenzaamheid.

Ik ben eenzaam. Regelmatig. Misschien zelfs wel vaak.

Ik ben naar de andere kant van Nederland verhuisd, in mijn eentje. Voor de helft doordat hier de studie was die ik wilde doen, voor de andere helft doordat hier de omgeving is waar ik in wil wonen de rest van mijn leven. Ik wil vlakbij echte natuur zijn, vlakbij heuvels om in te fietsen. Ik wil niet in de randstad wonen. Ik hoef niet ín Nijmegen te blijven wonen, liever een dorpje eromheen, Groesbeek bijvoorbeeld. Of richting Arnhem, ook goed.

Dat naar de andere kant van Nederland verhuizen in mijn eentje was een heel goed idee voor de lange termijn. Voor de korte termijn was het een iets minder goed idee. De 11 maanden die ik in Arnhem heb gewoond, waren vooral een overbruggingsperiode. Ik wist dat ik daar zo snel mogelijk weer weg wilde en ik wist niet waar ik precies terecht zou komen, dus was het niet echt een optie om allerlei dingen te zoeken in Arnhem. Aan de andere kant wist ik ook niet of ik in Nijmegen zou gaan wonen, dus hoewel ik daar studeerde, was daar iets zoeken ook nog niet echt een optie. Daar komt nog eens bij dat ik in het begin van die 11 maanden niet veel gesport heb en de makkelijke optie – een sportvereniging – ook niet haalbaar was.

De eerste drie maanden studeerde ik ook niet in Nijmegen, en ook niet echt meer in Utrecht. Dus dat waren drie maanden met weinig te doen. Daarna kwam ik bij de juiste studie terecht, maar zonder mensen die óók op dat moment begonnen. En dat was een verkeerde inschatting van mijzelf, hoewel ik het wel had kunnen zien aankomen. Daardoor had iedereen eigenlijk al groepjes gevormd, voor zover die er nog niet waren van de bachelor. Als er iets is dat ik mij totaal niet heb beseft, dan is het wel dat er maar weinig mensen van universiteit wisselen tussen hun bachelor en master, en dat dus al veel mensen vast zitten in hun vriendengroepen. En al helemaal bij mijn studie.

Ik ben niet iemand die in zijn eentje naar een activiteit van een studievereniging gaat en zegt: “kijk eens wie hier is! Vind mij nu allemaal maar aardig!”. Ik ben iemand waarbij dat soort dingen spontaan ontstaan. En dat is lastig bij mijn studie, heb ik gemerkt.

Nu ik in Nijmegen woon, ligt het allemaal iets gemakkelijker, maar nog steeds niet heel makkelijk. Ik wil ooit weer aan atletiek gaan doen op een atletiekbaan bij een atletiekvereniging, maar nu nog niet. Daar heb ik een goede reden voor die binnenkort duidelijk zal worden. Met wielrennen begin je niet bij een vereniging in oktober, want dan is het te koud. Ik heb geen mountainbike en ik had ook geen geld om er even snel één te kopen voor deze winter, want verhuizen is niet gratis. De trainingen op de weg beginnen pas weer in maart. Helaas.

Ik heb na zitten denken over andere dingen waar mensen komen met mijn interesses, maar er zijn niet veel dingen die mij echt liggen. Alles dat online is, is niet wat ik zoek, want daar heb ik al genoeg van. Iets met meningen is niet mijn ding, ik vind dingen door mijn gevoel, dat kan ik niet zomaar onderbouwen. Als ik écht iets vindt met onderbouwingen, heb ik er heel veel moeite in gestoken. Dat is het niet waard om elke week, twee weken of maand bijvoorbeeld een boek te bespreken. En ik weet niet wat er dan nog overblijft. Ik heb in ieder geval nog niets kunnen bedenken.

Dus ben ik regelmatig eenzaam, want van alle mensen die ik al ken, verwacht ik niet dat ze elke week even naar Nijmegen toekomen. Ik ga ook niet even elk weekend terug. En het blijft nog wel een tijdje, want het is niet dat het in maart opeens allemaal de andere kant op rolt. Vriendschappen komen vanzelf, en daarmee gaat eenzaamheid ook vanzelf weer weg (hoop ik), zolang je je er maar voor open stelt.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Persoonlijk met de tag . Bookmark de permalink.

6 Reacties op Eenzaamheid

  1. Toch vind ik juist een blog over negatieve dingen wel mooi.. niet mooi omdat het waarschijnlijk niet leuk voelt, maar wel mooi omdat openheid/kwetsbaarheid wel echt een gave is waarvan ik denk dat de wereld beter zou worden als meer mensen dat zouden hebben :). Ik hoop ook voor jou dat eenzaamheid minder wordt.

  2. shirley zegt:

    Je kan ook vrijwilligerswerk doen als een buddy voor andere eenzame mensen (bejaarden, gehandicapten) en met hen een stukje wandelen of een spelletje doen?

  3. Esra zegt:

    Mooi en eerlijk stuk. Het kan inderdaad erg lastig zijn om vriendschappen te sluiten als er al gevormde groepjes zijn. Toch zijn er altijd wel mensen te vinden die open staan voor je. Misschien niet degenen waar je het in eerste instantie van zou verwachten.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *