Waar deze motivatie vandaan komt…?

Ik ben geen wintersporter. Ik heb het niet op koudheid. Als ik ga hardlopen, krijg ik het heel snel warm en dan moet ik met 0 graden nog in één t-shirt lopen, wat niet erg praktisch is (inmiddels kan ik hier al beter tegen, kennelijk begon ik gewoon altijd te hard en kreeg ik het daardoor heel snel heel warm). Als ik ga wielrennen, heb ik het juist heel erg koud en dan moet ik heeeel veel kleding aantrekken, wat ook niet erg praktisch is. Maar dit jaar wil ik echt constant blijven sporten, dus moest ik ook vroeg beginnen.

De dag voor kerst begon ik, met hardlopen. Het was niet heel koud. Na kerst trainde ik weer, maar kreeg ik last van mijn longen. Toen was het wel koud, en de luchtdruk was laag (dus minder zuurstof), en mijn longen zijn kennelijk niet meer zo getraind als vroeger. Op nieuwjaarsdag ben ik met mijn vader gaan hardlopen en hij zei dat mijn techniek bij lange na niet meer zo goed was als vroeger (mijn techniek is altijd mijn sterke punt geweest). Daarna ben ik weer naar mijn eigen huis gegaan, want ik was twee weken met kerst en nieuwjaar bij mijn ouders. Dus kon ik ook weer fietsen, maar ja, ik had niet verwacht dat ik dat ook daadwerkelijk zou gaan doen…

Aan het einde van de kerstvakantie werd het warm: boven de 10 graden. Dat is voor mij de grens dat ik weer kan fietsen zonder het koud te hebben, dus deed ik het ook. Twee dagen later ging ik weer fietsen. En toen zag ik dat ik concurrentie had met een paar fietsvrienden: zij hadden al meer kilometers gemaakt dan ik dit jaar! Dus kreeg ik het gekke idee om de zondag erna (afgelopen zondag) meer dan 100km te fietsen, want dan zou ik ze stuk voor stuk inhalen. Het kostte een hoop moeite: opstaan om 7 uur, een niet-meewerkende maag, een lekke band toen ik bij de schuur aankwam en écht heel erge koude: het begon bij 0 graden en het is niet warmer geworden dan 5 graden, met een heleboel mistbanken hier en daar. Maar ik heb het wel gedaan. En dat maakt mij heel erg trots op mijzelf.

Die motivatie komt door drie dingen: door het fietsen naar de universiteit heb ik een redelijke conditie behouden, terwijl ik niet heel veel heb gesport de afgelopen drie maanden. En als tweede door mijn concurrentie die al meer kilometers had gemaakt dan mij. Nu heb ik meer kilometers gemaakt dan hun, terwijl ik ook nog hardlopen erbij doe. Maar misschien is de derde nog wel belangrijker: ik werk naar een groter doel, die eigenlijk nog ver weg ligt.

Vorig jaar heb ik vrij goed getraind, waardoor ik nu een redelijke basisconditie heb. Dit jaar wil ik nog beter trainen zodat ik de winter inga met een hele goede conditie. En dan wil ik in oktober bij een atletiekvereniging gaan, zodat ik één jaar de tijd heb om mijn ultieme atletiekdoel te halen: de 800m onder de 2 minuten lopen. Dat is de magische grens waar ik altijd voor trainde. Het is zeker haalbaar met mijn lichaam. Op een topdag had ik ooit al iets van 2 minuten 10 seconde kunnen lopen, maar ik ben niet verder gekomen dan net onder de 2.14, want ik heb nooit een 800m gelopen op een topdag. En dat liep ik toen ik een jaar of 18 was, nog niet uitgegroeid, en ook niet met de perfecte voorbereiding. Als ik er een jaar voor train op een atletiekbaan, dan zou het moeten lukken.

Maar je verwacht het niet: gisteravond ben ik gaan hardlopen. Ik dacht tijdens het uitlopen: “laat ik eens op mijn techniek gaan letten, want die was slecht volgens mijn vader”. Tien minuten later kreeg ik een beetje last van mijn heup, een stuk meer dan de afgelopen maanden… Nu maar hopen dat het een uitzondering was. En die techniek, die laat ik voorlopig zitten.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *