Waarom krijg ik dit vak van deze docenten?

Ik heb een vak over onderzoek en presenteren gekregen van twee docenten die zelf een heleboel hebben fout gedaan wat zij juist ons wilden leren. Om te beginnen de deadlines: binnen drie weken moesten we een onderwerp uitkiezen, begeleiders vinden en een onderzoeksvoorstel schrijven. Het kost al één week om een onderwerp uit te kiezen. Het kost nog één week om de begeleiders te contacteren én een afspraak te maken. En dat is nog maar een kennismakingsgesprek. Het kost nóg een week om een goed gesprek over het onderzoek te houden en te zorgen dat wij het snappen. Dus waren de drie weken om. De docenten hadden gezegd dat je écht geen onderzoeksvoorstel in 2 dagen kon schrijven. Wij deden het in 3 uur. Oké, we kregen er geen 9 voor, maar wel een ruime voldoende.

Dat inleveren gebeurde op 25 september. 13 november kregen we feedback over ons onderzoeksvoorstel. 10 december moesten we de paper inleveren. Huh? Waarom krijgen we pas zó laat feedback? We konden er dus gewoon niets meer mee doen. Het was feedback omdat docenten feedback moeten geven. Het was geen feedback waar wij écht wat aan hebben gehad. Sowieso is het heel apart dat we de eerste versie van de paper op 10 december moesten inleveren. Daarna mochten we er niets meer aan toevoegen, alleen nog kleine dingen veranderen. Het blok loopt van begin september tot en met eind januari, en wij moeten op 10 december al vrijwel al het werk gedaan hebben. Voordat we écht konden beginnen met het onderzoek, was het al begin oktober. Dus ze hebben eigenlijk ruim twee derde van het vak in twee maanden gestopt. Is het bij onderzoek doen niet een kwestie van zelf je tijd kunnen inplannen? Nou, dat konden wij dus mooi niet doen. En ja, hier heeft ons onderzoek heel erg onder geleden, omdat we met iemand contact moesten zoeken die in Oostenrijk onderzoek deed over hetzelfde onderwerp. Dat duurde zó lang dat we onze conclusies niet goed hebben kunnen onderbouwen, want hij zorgde voor onze resultaten en dat ging bij lange na niet zo snel als wij wilden.

Waar samenwerken in mijn ogen om draait: je neemt sámen beslissingen en die draag je sámen uit. Dat deden wij dus ook tijdens onze eerste presentatie. Ik begon met een inleiding over de theorie. Alleen dat duurde zó lang dat mijn partner zijn deel inkortte, zoals we het hadden afgesproken. De theorie – mijn deel – viel niet in te korten. En wat zeiden onze docenten? Dat we allebei PRECIES vijf minuten moesten presenteren en dat ik er nu echt veel te lang over had gedaan, waardoor mijn cijfer lager was. Terwijl we hebben onderbouwd dat we het er samen over eens waren om het op deze manier te doen! Logisch.

We wisten pas 19 uur van te voren wanneer ons gesprek was waarin we feedback kregen over ons onderzoeksvoorstel. Wáárom wordt het geleerd aan studenten om overal op tijd mee te zijn, maar doen docenten dat zelf niet? Het eerste groepje was ingepland om 10:40, wij om 12:20 en pas om één uur waren we écht aan de beurt. In anderhalf uur tijd waren ze dus veertig minuten uitgelopen. Ongelofelijk. Als studenten dat zouden flikken…

Er waren tijdens presentaties van ons mensen op de universiteit die de universiteit kwamen beoordelen voor één of ander onderzoek. Eén van de twee docenten vond dat belangrijker dan onze presentaties. Daardoor hebben wij een half uur moeten wachten. Wat zou er gebeuren als een groepje studenten docenten een half uur laat wachten omdat ze een belangrijkere afspraak hebben? Tijdens diezelfde dag van presentaties hadden ze een lokaal niet goed gereserveerd. Een andere keer kregen ze de beamer niet aan de praat voor hun slides, want ze kwamen pas een paar minuten voor het college binnen. Als je er een kwartier van te voren bent, heb je daar tijd zat voor. Niet als je net op tijd bent. En als studenten dat zouden doen… je snapt het wel.

In de slides over hoe je een onderzoeksvoorstel moeten maken stond dat we een planning in het onderzoeksvoorstel moesten zetten. Tijdens de feedback kregen we te horen dat we geen deadlines neer moesten zetten. Waar is de consequentheid?

Bij grijze literatuur hebben de docenten thesissen en journalistiek neergezet. Zij vinden dat thesissen niet écht gecontroleerd worden. Is dat niet juist de hele bedoeling van het becijferen van een thesis? Controleren? En kennelijk vinden ze de journalistiek niets waard. Alsjeblieft journalistiek. Jullie zijn niets waard. Dat jullie het even weten.

Voor onze laatste presentaties hadden onze docenten zélf een planning in elkaar gezet, zonder input van de studenten. Die hebben ze toen zomaar omgegooid en ik kon niet op het tijdstip dat ze ons de tweede keer gezet hadden. Dat had ik gemaild en er werd van míj gevraagd dat ik maar moest zorgen dat we zouden ruilen met een andere groep. Ik had geen e-mailadressen van andere groepen. Ik moest het zelf maar oplossen. Ik heb het geprobeerd, maar na het compleet achterhalen van de gegevens van twee groepjes en twee keer afgewezen te worden, heb ik mijn docenten gemaild dat het niet gelukt was. Daar kreeg ik geen reactie op, dus heb ik nog een keer gemaild dat ik écht niet kon. En pas toen zijn we van tijdstip veranderd. Zo ga je met studenten om. Niet dus.

Deze slide zou genoeg moeten zeggen.

Deze slide zou genoeg moeten zeggen.

Docenten zeggen altijd dat studenten niet het werk mogen verdelen op de manier: “doe jij de ene helft, dan doe ik de andere helft”. Eén van mijn twee docenten heeft de paper gelezen, de ander niet. Wáárom wordt dat wel getolereerd? Vast omdat docenten het zo ongelofelijk druk hebben! Ja, studenten niet, nee, die hebben alle tijd van de wereld!

Jullie hebben inmiddels wel door dat ik deze docenten écht slecht vond en dit is nog niet eens alles. En het erge is: ik ben al veel meer docenten tegengekomen die ik meer kon leren dan dat ik van hun leerde. Niet alleen aan de RU, maar ook aan de UU. Hoe kan dat? Is hun niveau echt zo belabberd? Zijn ze te laks om zich aan de eigen “regels” te houden? Ik heb docenten gehad die gewoon écht niet konden presenteren. Ik heb op de UU zelfs zo’n docent gehad die mij moest leren presenteren. Eigenlijk is het echt een schande, maar wat kunnen simpele studenten ertegen doen? Studenten worden toch niet serieus genomen. Nee, wij moeten gewoon gehoorzaam doen wat de docenten zeggen en daarmee is het klaar. Gelukkig kom ik hier en daar ook goede docenten tegen, want anders had ik mijn hoop in het hele onderwijssysteem allang opgegeven.

En toen was daar het laatste gesprek tussen ons en onze docenten. We kregen feedback op onze paper. En toen stelden ze de vraag hoe wij het vak hadden ervaren. Wat doe je dan? Ik weet in ieder geval wat ik dan doe: ik ga niet tegen mensen vertellen dat ik ze slecht vind als ik nog cijfers van ze krijg, want je weet maar nooit wat het met mijn cijfers doet. Dus heb ik gezegd dat het wel oké was. Het is zeker niet de waarheid, maar die heb ik ze wel vertelt in de (anonieme) evaluatie achteraf. Want niet-anoniem evalueren zorgt er toch altijd voor dat je positiever bent dan dat je eigenlijk bent.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Kritiek. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *