Hoe hard je gaat, doet er niet toe

Voor mijn blessure is het trainen altijd wel redelijk goed gegaan: af en toe eens een pijntje, maar niet meer dan dat. En dus zag ik aan mijn tijden dat ik beter werd, als ik tenminste regelmatig trainde. Ik heb nooit veel wedstrijden gedaan en ik heb al helemaal weinig wedstrijden gelopen in topvorm in ideale omstandigheden, want vaak was er bij wedstrijden wel iets aan de hand: blaren, lange dag (ben ik slecht in, weinig ijzer door mijn dieet) of iets dergelijks. Ik weet wel wat ik ongeveer had kunnen lopen in topvorm. En ik weet ook nog precies wat mijn beste tijden zijn.

Na mijn blessure liep ik bijna 12 minuten langzamer op mijn eerste 5km in training dan mijn beste 5km ooit. Dat is een wereld van verschil. In topvorm had ik nog minimaal een minuut sneller gekund. 13 minuten verschil: dat overbrug je niet zomaar. Hoewel mijn conditie in het begin vrij snel toenam, was mijn lichaam het niet meer gewend om hard te lopen. Ik zie het nu met terugwerkende kracht aan de tijden die ik toen liep en de tijden die ik nu loop. Terwijl ik nu niet een veel beter conditie heb, loop ik toch een heel stuk sneller, omdat mijn lichaam het weer aan kan.

Die 13 minuten verschil zijn nu teruggebracht tot een minuut of 4. Dat is nog steeds een groot verschil, maar nu voelt het al een beetje alsof ik snel loop. Alleen wat is snel? Ik weet dat ik mijn 800m tijd bijvoorbeeld bij lange na niet kan halen op dit moment. Procentueel gezien zou ik daar 40% boven zitten en met de 5km is het procentueel gezien een veel kleiner verschil. En wat is snel voor een ander? Mijn eerste 5km na mijn blessure zat dichterbij de beste 10km tijd van een oude trainingsgenoot dan van mijn beste 5km tijd. Mijn beste 5km tijd ooit zit minĂșten boven de beste 5km tijd van oude trainingsgenoten.

Maar aan de andere kant denk ik niet dat er iemand mijn blog leest die een snellere 5km loopt dan ik nu doe, uitgezonderd iedereen met atletiekroots (mijn familie, die ook meeleest). Niet omdat ik snel ben. Deels omdat ik een man ben en de meeste die dit lezen niet. Maar grotendeels omdat mijn lichaam altijd gewend is geweest om te sporten en het zat al in de genen. Het gaat helemaal niet om tijden vergelijken met anderen. Het is leuk als je het een keer als motivatie gebruikt: “ik wil vandaag harder lopen dan die gisteren heeft gedaan”, maar als dat je enige reden is om hard te lopen, zal je het niet lang volhouden.

Met hardlopen – en met sporten in het algemeen – gaat het om je eigen grenzen leren kennen. Misschien is jouw toptijd op een 5km wel een kwartier langzamer dan mijn toptijd, en dan? Als we er allebei even veel moeite voor doen, is het allebei een even grote prestatie.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *