Kristof

Bijna drie jaar geleden overleed Wouter Weylandt in de Giro d’Italia. Eén jaar min één dag daarvoor was ik bij de Giro d’Italia met een vriend van mij. Op die dag, in Middelburg, won Wouter Weylandt. Op die dag waren wij teleurgesteld dat hij won, wij hadden het niet zo op zijn team en ook niet op hem. Toch waren we een jaar later verre van blij toen we hem zagen liggen op tv. Want dat is in beeld gebracht. Net na zijn val. Het was geen mooi beeld. En het beeld zei genoeg.

Diezelfde persoon stond dichtbij Kristof Goddaert. Ze woonden vlakbij elkaar: hij in Zeeuws-Vlaanderen, Kristof over de grens in België. De families kenden elkaar. Het zijn wielerfamilies, families waarin wielerbloed zit. Elke zondagochtend staat standaard een rondje wielrennen op het programma. ‘s Middags uiteraard kijken naar de koers op tv. Zijn broer heeft veel met Kristof gefietst, dat krijg je als je van dezelfde leeftijd bent.

Doordat hij Kristof persoonlijk kende en doordat ik hem kende, deed Kristof mij ook altijd wat. Ik zocht naar hem in uitslagen. Ik praatte erover met hem als ik Kristof ergens goed zag rijden. Ik was blij als ik Kristof goed zag rijden. Hoewel maar weinig niet-wielerfans de naam van Kristof kenden, deed ik dat wel.

Gisteren viel Kristof, vermoedelijk doordat zijn wiel in een tramspoor bleef steken. Een bus kon hem niet meer ontwijken. En zo overleed hij. Het leven van een wielrenner kan snel voorbij zijn. En als het met Kristof kan gebeuren, kan het net zo goed met een andere bekende van die vriend van mij gebeuren. Dat is een professional van onze leeftijd. En als het met hem kan gebeuren, had het net zo goed met die vriend van mij kunnen gebeuren. Als hij wat minder pech had gehad, had hij het ook tot professional kunnen schoppen. En dan komt het wel heel dichtbij.

Op een forum schrijf ik over ons wielrengroepje dat met elkaar fietst. Een maand geleden had ik al gepland dat ik gisteren zou schrijven over de fietsvakantie in de Ardennen van 4 jaar geleden. De dag voor die fietsvakantie kwam ik erachter dat de Ronde van Wallonië door hetzelfde gebied ging als waar wij zaten. Daar kwam ik per toeval achter. Onze plannen wijzigden al snel: we zouden ook een dagje wielrennen gaan kijken. Toen we dat met de auto deden, zijn we onderweg op een heuvel gaan kijken vlakbij ons huisje. Dat beviel ons zo erg dat we nog een stuk verder zijn gereden en daar weer zijn gaan kijken. Daarna gingen we weer naar ons huisje. De volgende middag zag ik tijdens het boodschappen doen in de krant dat Kristof Goddaert had gewonnen. Zijn eerste en enige profzege.

Is het toeval dat ik precies op die dag ging kijken? Dat ik net de dag van te voren zag dat die wielerronde zou zijn? Dat ik precies gisteren hierover zou schrijven?

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *