Elke dag kunnen trainen bij een atletiekvereniging

De laatste keer dat ik over mijn ex-atletiekvereniging schreef, was ik niet zo aardig voor ze. Deze keer is dat anders. Gisteren kwam ik via hun Facebook-groep bij een blog uit van een vrouw – Eva – die de marathon van Rotterdam heeft gelopen. Ze heeft vijf jaar voor zichzelf getraind en wilde nu eens een trainer vinden. Ze dacht dat een atletiekvereniging daarvoor een goede plaats was. Haar wens: kunnen trainen op avonden dat het haar uitkwam. Op Twitter zag ik dat één atletiekvereniging dat aanbied. Misschien zijn er nog meer, maar ik betwijfel het.

In de Facebook-groep en in de reacties bij de blog zeggen dat ze dat het grote probleem is dat een (atletiek)vereniging voor vrijwilligers wordt geleid. Ik denk niet dat dat het echte probleem is. In principe is het zeker doenbaar om elke avond een andere trainer klaar te hebben staan die een groep wil leiden. Qua trainers is dat doenbaar, maar voor alle andere aspecten eigenlijk niet.

Een atletiekvereniging is ingewikkeld als het op trainingen aankomt. Bij mijn ex-atletiekvereniging waren de woensdagen en zaterdagen bedoelt voor de jeugd. Op die twee momenten is het daardoor niet praktisch om ook nog niet-jeugd toe te laten (op een paar uitzonderingen na). Er zijn namelijk niet oneindig veel parkeerplaatsen en er is ook niet oneindig veel plek in de kantine en kleedkamers. Dus vallen eigenlijk woensdagen en zaterdagen af.

Hoe de meeste mensen zouden willen trainen, is een keer of drie per week met elke keer één dag rust ertussen. Als woensdag en zaterdag geen optie is, blijven de mogelijkheden dinsdag-donderdag-zondag en dinsdag-vrijdag-zondag over. Vrijdagavond is echter verre van ideaal omdat dan veel mensen wekelijks andere plannen hebben. Op zondag zijn er vaak wedstrijden, al doet niemand elke week een wedstrijd. Eva zelf kan niet op donderdag, haar loopmaatje niet op dinsdag. Dan blijft er weinig over.

Hardlopen verschilt heel erg van andere sporten in de zin dat je het tempo van de groep bij moet kunnen houden. Met wielrennen heb je zo een kilometer of 5 per uur voordeel door alleen in de wielen te hangen. Met alle sporten op een veld maakt het niet uit hoe goed je bent, de plek verandert niet. Eva wil trainen voor wegwedstrijden en dat doe je zelden op een atletiekbaan. Dus moet je wel een groep hebben die precies jouw tempo loopt. En als al die mensen al standaard op dinsdag en donderdag trainen, blijven er maar weinig over voor een nieuwe groep op andere dagen.

Alle groepen die aan wegatletiek doen trainen bij mijn ex-atletiekvereniging op dinsdag en donderdag. En dat is juist het leuke ervan: je komt niet alleen in contact met mensen uit je eigen groep, maar vooraf en achteraf kan je ook bij andere groepen aanschuiven. Want misschien zit er in een groep sneller of langzamer wel mensen die je kent van een jaar eerder, toen diegene nog jouw tempo liep. Of die je kent van je werk. Of waar dan ook vandaan. Als je elke dag trainingen aanbied, heb je dat veel minder. Dan train je eigenlijk meer voor jezelf en gebruik je de anderen van je groep om mee te trainen, maar doen ze er verder niet zo toe. En dat is juist niet het idee van een (atletiek)vereniging. Plus: als je een keer geblesseerd bent en het rustiger aan wil doen, kan je nog steeds op dinsdag en donderdag op hetzelfde moment komen en een groep uitzoeken die wat langzamer loopt.

Wielrennen verschilt met hardlopen op dit punt dat wielrennen echt flexibeler is. Je bent zo 10km verder als je met iemand wil afspreken. En dus spreek je makkelijk met elkaar af. Als die ander hard wil een paar kilometer lang, wacht hij een minuutje totdat jij weer bent aangesloten als jij niet hard wil. Met hardlopen is dat lastiger te regelen. Ik zie daardoor ook een groot verschil tussen de Facebook groepen van mijn ex-atletiekvereniging en van mijn studentenwielervereniging. Bij de eerste wordt nooit gepraat over trainen met anderen, bij de tweede komt elke week wel een keer een bericht langs als: “wie wil er dan en dan een stukje fietsen? Vertrekken vanaf daar om zo laat”. Het is niet dat mijn ex-atletiekvereniging dat verkeerd doet, hardlopen leent zich daar gewoon niet voor.

In de Facebook-groep van mijn ex-atletiekvereniging stelt iemand voor dat er op de andere dagen vrijblijvende trainingen zouden kunnen zijn. In theorie zou dat prima kunnen werken, in de praktijk zal je echter snel merken dat er ofwel te weinig mensen zijn om het effectief te laten verlopen, ofwel teveel mensen zijn waardoor er geen plek overblijft in de kantine en kleedkamer en op de parkeerplaats. De jeugdtrainingen op woensdagen en zaterdagen zouden deels verplaatst moeten worden om hiervan een succes te maken. En ik denk niet dat ze daar op zitten te wachten bij mijn ex-atletiekvereniging, omdat het heel erg veel werk is en iedereen is het gewend op de manier zoals het nu gaat.

Toch blijf ik met een gevoel zitten dat dit eigenlijk niet genoeg is. Eva is het type hardloper dat er steeds meer zal komen: iemand die zélf is begonnen met hardlopen met een trainingsschema van internet of iets dergelijks. Nooit bij een vereniging gezeten, geen echte technische basis, geen echte kennis van trainingen. Maar wél vooruit willen gaan op een zo goed mogelijk manier. Als je ooit bij een atletiekvereniging hebt gezeten, kan je dat zelf wel regelen. Als je er nog zit, ben je gewend om op precies die dagen te trainen dat er trainingen worden aangeboden. Als je nooit bij een atletiekvereniging hebt gezeten, is er eigenlijk niets. Misschien kan je zelf een redelijk goed trainingsschema maken, maar qua techniek ga je dan niet vooruit. Zo af en toe meetrainen bij één of ander initiatief – wat Eva nu in de tussentijd doet – is dan ook niet ideaal. Om er technisch écht op vooruit te gaan, heb je eigenlijk één trainer nodig die je gebreken kent en ze er langzaamaan uithaalt, in kleine stapjes. Elke trainer zal dat ook anders doen, en om nou de ene week te horen dat je knieën hoger moeten en de andere week dat ze lager moeten, is ook verre van ideaal.

Jammer genoeg denk ik niet dat hier echt een ideale soort trainingsgroep voor zal kunnen bestaan. Alles wat ik bedenk heeft grote nadelen. Of het is duur, of je bent het groepsgevoel kwijt, of het is gewoon echt niet haalbaar. Wat ik zou doen in haar situatie: door zoeken naar de ideale trainingsgroep die helaas alleen op vaste dagen zal trainen: één trainingsgroep vinden is immers genoeg. Óf een groter budget vrijmaken en een eigen trainer zoeken. Maar dat is duur.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *