Openheid

Al twee weken lang probeer ik deze blog te schrijven, maar telkens als ik eraan begin, komt er niks uit. Dat is het probleem van mijn nogal-lage-concentratie: ik kan letterlijk een uur naar een scherm staren zonder iets te doen, ik raak heel snel afgeleid (nog sneller dan vroeger), ik denk soms uren achter elkaar: “ik moet nog dit doen” en hoe simpel het ook is, toch duurt het uren voordat ik het doe. Het voelt heel machteloos. En als ik het aan anderen probeer uit te leggen, zeggen ze bijna allemaal dat ze er gek van zouden worden. Maar ik niet, want ik ben eraan gewend geraakt en daardoor accepteer ik het.

Dat is openheid. Dat ik regelmatig, of misschien zelfs vaak, eenzaam ben ook. Ik blog veel minder, omdat het niet lukt om op te schrijven wat er in mijn hoofd zit. Ik weet wel onderwerpen om over te schrijven, sommige al maandenlang. Ik vergeet waarover ik blog, want sinds mijn concentratiegebrek is mijn geheugen ook een stuk minder geworden. Aan de andere kant zie ik de laatste tijd wel positieve dingen terugkomen: ik kan weer beter inschatten hoe mensen zijn en ik heb weer beter door wat ze denken, alle twee zonder dat ik veel met ze heb gepraat.

Mijn blog is wel heel erg open, zeker voor een blog. Aan de andere kant zijn er ook talloze dingen die hier niet op staan, of die ik hier net wat positiever heb neergezet dan ze eigenlijk zijn. Soms heb ik een ingeving om ergens heel open over te zijn en soms ben ik bang voor dat ooit iemand de informatie die hier staat tegen mij gaat gebruiken. Als ik dat tweede denk, vertel ik mijzelf gelijk dat ik ben zoals hier staat en dat het dus niet uitmaakt wat hier staat. Maar toch houdt het mij tegen.

Met openheid wordt het leven zoveel beter, vind ik, maar alleen als het hand in hand gaat met niet bevooroordeeld zijn. Als je tegen je/een vriend(in) kan vertellen hoe je precies over diegene denkt zonder dat je bang hoeft te zijn om gelijk beoordeeld te worden, is dat heel fijn. Of als je een gedachte kan delen waar je je eigenlijk voor schaamt, in de hoop dat de ander het herkent of dat de ander het begrijpt, dan is dat ook heel fijn. Of als je gewoon kan praten over alles, zonder stil te moeten staan bij wat de ander ervan denkt, dat is ook heel fijn.

Als je dit ervaart, echte openheid tussen jou en iemand anders, zonder dat je gelijk beoordeeld wordt, dan merk je opeens hoe speciaal dat is. Hoe vaak praat jij over wat je écht denkt en voelt? Hoe vaak ben je daar helemaal eerlijk en open over? En als je dat doet, hoe vaak heb je dan het gevoel dat het de ander helemaal niet uitmaakt wat jij precies denkt en voelt, maar dat diegene gewoon alleen geïnteresseerd is in je? Dat is niet zo vaak, volgens mij. Het is wel iets wat je kan veranderen, door het gewoon te doen. Minder vooroordelen, meer openheid.

Om het goede voorbeeld te geven: ik had vandaag een slechte dag, maar ik deed mijn best om dat te veranderen door erover te praten. In eerste instantie lukte dat niet, in tweede instantie wel. Ik ben daarna een paar uur vrij onzeker geweest, over iets heel anders. Die onzekerheid is nu weer weg. Ik heb mij geprobeerd te ontspannen om de spanningen van die twee dingen weg te krijgen – zulke dingen blijven in mij zitten – en dat is gelukt. Door die twee dingen heb ik vandaag lage eisen aan mijzelf gesteld. Ondanks dat heb ik nu een blog geschreven, dus ben ik nu trots op mijzelf. En nu ga ik slapen.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Persoonlijk met de tag . Bookmark de permalink.

4 Reacties op Openheid

  1. Heel erg mooi geschreven!
    Ik denk inderdaad dat het lastig is om open te zijn omdat mensen snel hun oordeel klaar hebben. Zelf vind ik het vaak makkelijker om via sms/whatsapp/mail open te zijn dan gewoon face-to-face. In dat laatste geval wuif ik dingen vaak weg en wil ik me sterker voordoen dan ik soms ben. Heel stom eigenlijk.

    • Renze zegt:

      Het is makkelijker om bij nieuwe personen heel erg open te zijn, omdat je daar nog niet kan terugvallen in je oude omgangspatroon met die persoon, ben ik achter gekomen. Dus hup, op zoek naar nieuwe mensen om súper open tegen te zijn!

  2. Esra zegt:

    Ja, raad eens, dat is precies de chemie die ik voelde met mijn huidige vriend. Op de eerste date al :) Eigenlijk begon het al bij onze eerste ontmoeting, ik kreeg een hele ondervraging omdat hij me aan een collega wilde koppelen, haha. Ik was heel eerlijk en blijkbaar vond hij me toen leuk 😉

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *