Eigen grenzen

De laatste tijd zit ik weer wat meer in de hardloop-scene. Lezen op wat forums over hardlopen, praten met anderen over hardlopen, enzovoort. Wat mij is opgevallen, is dat er echt heel veel mensen zijn die voorbij hun eigen grenzen sporten en dan worden geconfronteerd met de harde waarheid. Ernstig geblesseerd, hele erge kramp, hele erge blaren, iets zonnesteek-achtigs, ik hoor het allemaal langskomen. Met wielrennen heb ik het ook al een paar keer bij anderen meegemaakt: mensen die opeens écht niet meer vooruit komen. Hoe kan dit?

Eerste gedachte: sociale druk. Een tijdje van te voren je inschrijven voor een wedstrijd of een tijdje van te voren zeggen dat je meegaat fietsen in de Ardennen, en dan eigenlijk later een beetje spijt krijgen, maar daar niet aan toegeven. Heel veel mensen zullen toch net wat minder trainen dan ze van plan waren, en dan was het plan eigenlijk al het minimale. Maar ja, je hebt je ingeschreven en je hebt gezegd dat je meedoet, dus dan doe je toch maar mee. Op karakter. Kunnen we wel. Eerste reactie: niet doen. Grenzen aangeven is zó belangrijk in het leven en het bespaart een hele hoop gedoe. Geen ziekenhuisbezoekje, geen mensen die zich zorgen maken, geen lange nasleep van een blessure.

Tweede gedachte: er is weinig ruimte in schema’s en planningen. Als ik schema’s voorbij zie komen om tot een marathon te trainen, wordt er in vrij korte tijd opgebouwd tot 32 of 35km, om daarna twee weken rustiger aan te doen, om dan de marathon te lopen. In die opbouwtijd is er niet ruimte voor een weekje rustiger aan voor een lichte blessure. Het schema is echt gemaakt om de marathon te lopen en verder niet. Tweede reactie: maak ruimte in schema’s voor onvoorziene omstandigheden. Laat beginners niet in de waan dat alles perfect gaat, want juist beginners volgen dit soort schema’s en die missen ervaring om van alles aan te voelen.

Derde gedachte: mensen denken dat ze het wel even doen. “Ik ga wel even een 5km lopen”, of een 10, of zelfs een marathon. Derde reactie: bereid je écht voor. Sporten vergt nou eenmaal voorbereiding, heel veel voorbereiding. Lichamen raken niet zomaar gewend aan uren achter elkaar hardlopen, uren achter elkaar keihard neerkomen op asfalt, uren achter elkaar je trappers ronddraaien. Lichamen kunnen niet opeens een 100m in 10 seconde lopen. Lichamen kunnen niet opeens 5000 calorieën verwerken op één dag, waarvan de helft tijdens intensief sporten. Elk aspect die je tegenkomt bij het behalen van je uiteindelijk doel moet je vooraf getraind hebben.

Vierde gedachte: mensen staan niet stil bij de mogelijke gevolgen als er iets misgaat. Wat gebeurd er als je 350km van huis in een ander land geen meter meer verder kan trappen omdat je zwart ziet? Als zoiets in een afdaling zou gebeuren, weet je maar nooit wat de gevolgen zijn. Het is nog het minst grote probleem dat je de dag van anderen verpest. Je speelt met je eigen leven. Met hardlopen is dat iets minder het geval, daar speel je vooral met je eigen lichaam als je een ernstige blessure oploopt. Vierde reactie: denk na over de gevolgen. En dan niet eens alleen de gevolgen voor jezelf, maar ook voor de maatschappij. Wil je per se dat ene doel behalen als de kans 50% is dat er een ziekenwagen aan te pas komt, terwijl dat belachelijk veel geld kost?

Vijfde gedachte: mensen leggen de lat heel erg hoog. Mensen willen wel even die ene vriend, collega of familielid verslaan. Ondertussen vergeten ze dat zo iemand waarschijnlijk veel langer heeft getraind dan zijzelf van plan zijn. Vijfde reactie: leg de lat lager en verhoog hem alleen als daar echt aanleiding voor is. Als je trainingen geweldig gaan. Als je tijdens het behalen van je doel voelt dat je harder of langer kan. Als je geen blessures hebt. Als je meer kan trainen dan je dacht. En als je met een hele hoge lat begint, zorg dan ook dat daar voldoende tijd voor is in je opbouw. Niet binnen een half jaar die marathon zo snel mogelijk willen lopen. Wel na een half jaar een marathon uit willen lopen en weer een half jaar verder zo snel mogelijk willen lopen.

In al die jaren dat ik aan sport doe, heb ik geleerd dat mijn lichaam een hele rustige opbouw nodig heeft. Snel opbouwen zorgt dat ik last krijg van gewrichten, van blaren, van mijn heup, van mijn kuiten. Ik heb ook geleerd dat ik bepaalde oefeningen moet doen om alles goed warm te krijgen. Als ik mijn schouders niet losmaak voor sporten, krijg ik er een hele vervelende pijn in. Ik heb ook geleerd dat ik niet 10x super diep kan gaan, dus moet ik heel goed indelen. Ik heb ook geleerd welke pijntjes tijdelijk zijn, bij welke pijntjes ik rustiger aan moet doen en bij welke pijntjes ik echt even moet stoppen. En dit alles heb ik geleerd omdat ik mijn eigen grenzen heb leren kennen door veelvuldig te sporten. En ja, soms gaat het mis. En dan strompel ik naar huis. Maar het is nog nooit zó misgegaan dat ik niet meer thuis kon komen, omdat ik precies aanvoel wanneer ik tegen een grens aan zit en wanneer ik echt even gas terug moet nemen, omdat ik mijn eigen lichaam zo goed ken.

Zesde reactie: leer je eigen lichaam kennen. Luister naar je eigen lichaam. Vraag anderen naar ervaringen als je iets aanvoelt. Neem de tijd om je doel te behalen. Wees verstandig. Ga niet uit van je doorzettingsvermogen. Laat je doel varen als je een blessure oploopt, of leg de lat lager. Als je weet dat je elke 5km een bekertje water moet drinken, drink dan nét even wat meer dan dat zodat je een waterpost kan missen. Als je weet dat je 1000 calorieën moet eten, eet dan nét even wat meer voor als je het vergeet.

Zevende reactie: als je merkt dat het niet meer gaat, geef dat dan aan. Niet door blijven gaan terwijl het niet meer gaat. Dat is iets dat mij is bijgebleven uit het fietstochtje in de Ardennen: diegene met wie het slecht ging, gaf het precies op tijd aan en daardoor ging er helemaal niets mis. Misschien was het beter geweest als hij thuis was gebleven, maar dit was zeker de een na beste oplossing. Hij zag in dat het niet meer ging en hij durfde toe te geven aan competitieve mannen dat hij het voor gezien hield. Dat is een hele prestatie met een beetje testosteron in je lichaam.

Achtste reactie: wees verstandig. In alles wat met sporten te maken heeft. Dan komt het goed.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek met de tag . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Eigen grenzen

  1. Esra zegt:

    Over het algemeen zijn mijn spieren gewoon te slap om een blessure op te lopen. In dat opzicht wel handig. 😛

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *