Het beste voor Kees?

Kees is een 49-jarige autist die op hetzelfde perceel als zijn ouders woont, maar dan wel in zijn eigen soortvan aanleunwoning. Kees is met een hele hoop dingen heel zelfstandig. Kees heeft echter met sommige dingen héél veel hulp nodig. Zo kan hij de krant niet lezen als zijn ouders niet eerst alle negatieve berichten eruit knippen. Hij kan het nieuws ook niet zien, maar hij wil wél elke dag weten wat het weerbericht voor de dag erna is, dus moeten zijn ouders hem dat vertellen.

Kees heeft – sinds zijn ouders weten wat hij heeft – hele goede begeleiding van hun gehad. Die begeleiding en zorg gaat echter een keer stoppen, want zijn ouders zullen een keer overlijden. Kees is daar héél erg bang voor. Want wat moet hij doen als zijn ouders er niet meer zijn? Vooral zijn moeder is voor hem alles. Zijn vader niet, want in de jeugd van Kees was zijn vader veel weg en dat neemt Kees zijn vader nog steeds kwalijk. Zijn vader snapt dit, zijn vader accepteert dit.

Er is echter een probleem met Kees. Zijn ouders hebben zó goed voor hem gezorgd, dat anderen daar de dupe van gaan zijn. Zijn ouders hebben hem zó goed beschermd, dat hij heel weinig dingen aan kan. Zijn ouders hebben hem niet genoeg geconfronteerd met de echte wereld. Zijn ouders hebben hem teveel laten leven in zijn eigen, veilige wereld. Zijn ouders staan hem dingen toe die in mijn ogen niet acceptabel zijn. En Kees weet dat allemaal, merk je aan hem.

Kees geeft iedereen een paar zachte tikken als ze één klein ding fout doen: een deur ietsje te hard dicht, een korte rok aan (dat is afleiding voor Kees en dat wil hij niet). Kees heeft niet geleerd te accepteren dat mensen fouten maken en dat je ze daar niet voor mág straffen. En iedereen staat het toe. Dus gaat Kees ermee door, met zijn leven waarin hij eigenlijk alle controle heeft en zijn ouders slechts poppen zijn die hem gelukkig maken.

Ik ben hard voor hem en zijn ouders, dat zeker. Omdat ik denk dat je een autist heel veel kan laten doen als je hem langzaamaan overal aan laat wennen, als je hem precies uitlegt wat er van hem verwacht wordt. Zijn ouders hebben dat veel te weinig gedaan, die hebben de weg van de minste weerstand gekozen zonder zich te beseffen dat er uiteindelijk een groot probleem zou ontstaan. Dat probleem is zó groot dat zijn moeder het goed zou keuren dat Kees zelfmoord zou plegen als zijn ouders er niet meer zijn, omdat Kees zó verwend is en niet om kan gaan met een iets-minder-ideale-leefomgeving. Dat vind ik niet kunnen, dan haal je de waarde van zelfmoord omlaag. “Oh, ben je een jaar minder gelukkig? Zelfmoord is het antwoord.” Nee.

Maar het is makkelijk om van buitenaf te oordelen. Zijn ouders hebben Kees wel héél veel liefde gegeven en dat is ook belangrijk. Als zijn ouders hem met die liefde stap voor stap laten werken aan een haalbare toekomst, zit er zeker nog iets in voor hem. Als ze hem stapsgewijs nieuwe ideeën laten bedenken voor zijn eigen toekomst en hem telkens feedback geven over wat er niet realistisch aan is, komt er vanzelf iets uit dat haalbaar is. En dan kan Kees ook na het overlijden van zijn ouders gelukkig zijn met zijn tekenkunsten, met zijn treinen en met autodidact zijn.

De documentaire ‘Het beste voor Kees‘ kan je op Uitzending Gemist bekijken.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Psychologie met de tag . Bookmark de permalink.

6 Reacties op Het beste voor Kees?

  1. Manouk zegt:

    Heel erg hard. Maar liefde is ook verantwoordelijkheid nemen en hard zijn, tenminste als dit op langere termijn het beste is. En ik denk dat dat in dit geval het beste was geweest – alhoewel ik geen specialist ben op het gebied van autisme. Maar ik kan het die ouders niet kwalijk nemen, ik denk dat ik in hun geval misschien wel hetzelfde zou hebben gedaan.. Je hebt het wel echt goed verwoord, vind ik!

    • Renze zegt:

      Ja, de vraag is natuurlijk of ik het zelf wel zou doen zoals het mij het beste lijkt. In een situatie zitten is altijd anders dan erbuiten staan. Bedankt :)

  2. Vanmorgen de aflevering afgekeken.. ben het 100% met je eens!

  3. dikk ad zegt:

    Deze autist ,kees is niet bepaald dom en weet hoe een normaal leven hoort te zijn en beseft dat ie een handicap heeft dat maakt het voor hem extra frustrerend . en dat ie niet in een regulieer instelling wil wonen is zijn keus en die hoort men te respecteren .

    • Renze zegt:

      Dat is zijn keus omdat hij nooit geleerd heeft om om te kunnen gaan met de situatie die in zo’n instelling is. En dat is een tekortkoming van zijn ouders. Zijn keus hoor je te respecteren, maar de ouders hadden het beter kunnen doen. Hoewel niemand perfect is natuurlijk.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *