Bloedtest

Het begon allemaal ruim een maand geleden. Op zaterdag 21 juni werd ik wakker met een pijn in mijn gehele lichaam die je voelt nadat je een week met erge griep op bed hebt gelegen. Alle bewegingen die ik maakte deden pijn in mijn spieren en gewrichten. Niet erg handig. Van die pijn had ik ongeveer een weekje last. Als ik ergens pijn heb, word ik ook met de dag gevoeliger dus dat was niet zo’n geweldige combinatie. Omdat het echt niet normaal voelde en ik er geen enkele verklaring voor had, heb ik mijn huisarts gebeld voor een bloedtest. Dat was ook wel zo handig gezien m’n concentratie en een mogelijk B12 tekort waar ik al langer mee in mijn hoofd zat.

Woensdag had ik de bloedtest. Die avond ben ik ook even een klein rondje gaan fietsen omdat ik per se de dag erna mee wilde gaan met de studentenwielervereniging. Dat was mijn laatste kans voor de vakantie. Het fietsen ging niet goed, maar ik voelde dat het de dag erna een stuk beter zou zijn. En de dag erna ging het een stuk beter. Het ging alleen zó hard dat ik constant tegen de kramp aanzat, maar goed, ik heb het overleefd. De dag erna was ik opeens ziek (vrijdag). Het leek net alsof ik een omgekeerde griep had. Al viel mijn ziekheid nog wel mee, maar ik zou zondag met m’n ouders meerijden naar hun toe en ik weet dat ik niet 5 kwartier in de auto moet zitten als ik ziek ben. Gelukkig was het zondag weer voorbij.

Maandag heb ik een intervaltraining gedaan die ik een jaar geleden ook al had gedaan. Ik was gemiddeld een paar seconde sneller dan toen, al ging het zeker niet vanzelf. Dinsdag ben ik een rondje gaan hardlopen maar dat ging echt niet goed. Ik wilde 7km lang elke kilometer 10 seconde sneller lopen dan de vorige. Tijdens de vierde kilometer lukte dat al niet meer. Op dat moment had ik het idee dat het door de hartslagmeter kwam die ik om had, daar heb ik wel vaker problemen mee. Achteraf was het gewoon een teken dat het niet goed ging. De snelheid was namelijk voor mijn doen echt niet hoog. Woensdag heb ik 5 uur gefietst met een paar anderen en ergens ging het makkelijk, maar ergens was het ook moeizaam. Een rustige snelheid aanhouden lukte goed, maar harder dan dat voor een langere periode ging dan weer niet.

Donderdag dacht ik dat het woensdag was, dat is achteraf gezien helemaal niet praktisch geweest. M’n huisarts zei dat het 7 tot 8 dagen duurde voordat de bloedtestuitslag binnen was. Dus ik wilde op dag 8 bellen, maar in mijn hoofd was die donderdag dag 7. Dus belde ik niet. Ik ging wel naar het strand en daar was ik echt heel erg moe. Ik dacht dat het kwam door het harde trainen, het mulle zand en de temperatuur. Maar eigenlijk klopte het niet. Vrijdag heb ik een stukje losgefietst en ik heb twee keer m’n trainingsrondje gereden. Alle twee harder dan ooit, maar het herstellen van de inspanning duurde abnormaal lang. Maar ach, dat heb je wel eens, dacht ik. Dat was ook al geen goed teken. Na dat fietsen bedacht ik mij dat ik mijn huisarts nog moest bellen. Om half 5 belde ik. “Probeer het de volgende werkdag nog een keer.” Hallo, het is half 5…

En toen was het zaterdag. Een hardloopwedstrijdje met mijn familie: de Ekiden bij de atletiekvereniging waar ik 15 jaar lang lid was. Bij een Ekiden loop je met 6 mensen in estafette een marathon. Ik liep de 7.195km, de laatste afstand. Het ging gewoon te langzaam voor mijn doen. Ik wilde 30 seconde per kilometer sneller lopen dan ik heb gedaan. En ik ben een kei in inschatten wat mijn lichaam kan. Dus óf ik had het heel erg verkeerd ingeschat, óf er was iets mis.

Eigenlijk wilde ik zondag weer sporten, maar ik voelde mij niet goed. De hele week had ik al wat last van m’n kuiten en mijn keel voelde verre van goed. Hoeveel ik ook dronk, mijn keel bleef slecht voelen. Dus ik dacht dat er gewoon iets niet zo goed was in mijn lichaam en dat het de naweeën waren van de ziekte en de pijn. Mijn lymfeklieren waren ook opeens heel erg opgezet. Ik ben dus maar niet gaan sporten.

Maandag heb ik mijn huisarts gebeld. Hij zou mij terugbellen. Ja, dat kon ‘ie natuurlijk niet doen zonder dat ik even had gebeld! De logica! Kijk, als er niets aan de hand was… oké. Dan maakt het niet zoveel uit. Maar dat was er wél. Ten tijde van mijn huisartsbezoek voor de bloedtest had ik geen symptomen behalve pijn. Mijn huisarts belde met de mededeling dat ik een vitamine D én B12 tekort had. En dat er iets bij mijn witte bloedcellen niet goed zat, maar dat dat alleen verklaard kon worden door pfeiffer, maar aangezien ik nergens last van had, was dat het niet. Ik wist al dat ik wél last had van de symptomen van pfeiffer (keelpijn, opgezette lymfeklieren, sneller vermoeid). Dus dat vertelde ik hem en toen zei hij dat ik inderdaad pfeiffer had. Ja, als ik dat voor die wedstrijd had geweten… dan had ik mijzelf niet zo erg voorbij gerend.

Mijn huisarts wil geen injecties geven tegen mijn B12 tekort. Hij zei dat het niet zo nodig was, geen goede reden vind ik. Ik vermoed dat het gewoon druk is bij de huisartsenpost en dat ze niet extra werk willen. Zo’n injectie krijg je in het begin elke paar dagen dus dat is redelijk wat werk. Maar ach. Ik doe het wel zelf. Ik ben maar voor vitaminepillen gaan kijken en gelukkig zijn er vitaminepillen die ik binnen kan krijgen. Te groot betekent dat ik ze niet door kan slikken (ik heb al moeite met héle kleine vitamine D pillen) en als ik er niet op mag bijten, is het dan sowieso lastig. Als bijten wel mag, moet de smaak wel goed zijn. De vitamine B12 pillen die ik heb gevonden zijn gelukkig smaakloos. Er zit ook genoeg B12 in, om precies te zijn 40.000% van de ADH! Van B12 heb je namelijk een voorraad voor 2 jaar in je lichaam zitten, dus je moet veel nemen om de voorraad op peil te brengen. Buiten dat nemen veel lichamen het niet al te goed op. Handig allemaal. Maar goed. Dat komt wel goed.

Die week was ik ook nóg een stuk vermoeider. Niet alleen een dag nadat ik gesport had, maar gewoon over het algemeen. Dat was niet zo handig met de meeting die ik die zaterdag geplanned had. Ik zou met een hoop mensen in de Vlaamse Ardennen gaan fietsen. Toen heb ik de afweging gemaakt tussen één dag veel plezier met een terugvalletje achteraf of geen van beiden. Er speelde ook mee dat zonder mij een aantal andere mensen niet konden komen, want ik was nodig in het vervoergeregel. Lang verhaal. Ik hoefde niet alles te rijden, maar wel een klein stukje om de juiste auto – van iemand met gips waardoor hij zelf niet kon rijden – op de juiste plek te krijgen. Ik heb wel gezegd dat ze niet op mij moesten rekenen met autorijden, want van iemand met pfeiffer afhankelijk zijn is niet zo handig. Ik had geen idee hoe moe ik achteraf zou zijn. We zouden achteraf nog bij iemand blijven en daar zou ook alcohol gedronken worden, dus moest iemand anders ook nuchter blijven. Iemand anders wilde dat wel opofferen voor mij. Dus besloot ik om maar te komen. En maar goed ook, want zonder mij was het niet doorgegaan aangezien niemand behalve de zieke parcoursmaker en ik de route wisten. Die parcoursmaker was er dus ook niet. Het is gelukkig goed gekomen. En ik heb geen hele erge terugslag.

Ergens kwam de pfeiffer precies op het goed moment: ik was nog nooit zo goed in vorm dus mijn conditie was top. Het kwam toen de vakantie net begonnen was dus met mijn studie merk ik er niets van. Ergens kwam het ook juist op een slecht moment: ik was juist zo goed in vorm doordat ik mijn discipline weer wat terugkreeg en daardoor veel had gesport. Nu is die discipline weer weg. Geen zin om te sporten als het niet goed gaat. Te moe. Of ik voel mij een dagje gewoon minder. En over het algemeen kan ik nog minder doen dan ik al deed. Dat is niet goed voor mijn moraal. Maar het gaat vanzelf weer weg. Ik probeer mijzelf te dwingen om te gaan sporten, want dan ben ik vrij en dat maakt mij weer wat blijer.

Het grootste vraagteken is nog altijd hoe ik eraan ben gekomen. Niemand in mijn directe omgeving heeft het of heeft het gehad. Er zijn eigenlijk nog maar twee opties over: óf ik heb het héél toevallig gekregen door een druppeltje slijm uit iemands mond toen die mij voorbij liep of iets dergelijks, óf ik heb een keer uit een niet goed schoongemaakt glas gedronken in een café.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Persoonlijk. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Bloedtest

  1. Isabelle zegt:

    Ahh bahh wat naar, veel beterschap gewenst!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *