Over blije dingen schrijf je minder #2

Al maandenlang blog ik minder, veel minder. Ik ga het weer meer doen, omdat ik weet dat het goed voor mij is om te bloggen. Er zijn zeker een hele hoop dingen in mijn leven langsgekomen waar ik iets over kan schrijven, maar met niet al die dingen weet ik al hoe ik het op kan schrijven. Voor mijn gevoel val ik in herhaling en heb ik dit al vaker getypt, alleen kan ik het nergens terugvinden. Dus daarom nog maar een keertje. Bij deze de derde blog in een serie van vier die ik achter elkaar heb geschreven om mijn blog-motivatie weer terug te vinden, in de hoop dat het nu weer echt lukt om regelmatig te bloggen.

Zoals ik de vorige keer al schreef, schrijf je minder over blije dingen. En daarom ga ik het nu weer doen. Omdat het in bijna twee maanden tijd toch weer een stukje beter gaat, maar omdat er ook nog altijd dingen zijn die nog niet helemaal goed gaan.

De laatste tijd heb ik het natuurgebied bij mij vlak om de hoek helemaal ontdekt. Het is een recreatiegebied (Berendonck) en vennengebied (Overasseltse- en Hatertse vennen). Ik was er al wel vaker geweest, maar had nooit de tijd en moeite genomen om het écht te verkennen. Alleen een keertje er doorheen rijden brengt je immers niet op de mooiste plekjes. Het gebied is heel erg gevarieerd en staat vol met aaibare dieren. Er zijn dus vennen, een meertje, een strandje, veel bos, weilanden, heide, vennen, heuveltjes, een ruïne, en nog veel meer. Er zijn stukken weiland waar je doorheen mag lopen met runderen, paarden en schapen. Iemand heeft herten die je eten kan geven (en er is er één die naar je toe komt als je haar naam roept!). Er zijn hier en daar geiten. Niet alles loopt los, maar je kan wel overal makkelijk bijkomen. En dat ligt dus vlakbij mijn huis, ik kan er zo doorheen wandelen met een wat langere wandeling!

Daar kom ik nu ook veel met sporten. Soms op mijn racefiets, met lekker dunne banden offroad rijden, al moet ik dan wel héél voorzichtig doen en ik rijd wat vaker lek, maar soms kan ik het gewoon niet laten. Regelmatig fiets ik er gewoon doorheen, zonder offroad te gaan. En de laatste tijd probeer ik weer wat meer hard te lopen, al merk ik wel dat ik dat rustig moet opbouwen. Daarover later meer, in de vierde blog van deze serie van vier die ik achter elkaar schrijf. Het hardlopen gaat wel heel erg goed! Ik liep vorige week door het bos met veel hoogteverschil, door het zand, over weinig asfalt half een PR op de 10km. Twee kleine notities erbij: ik heb nog geen enkele keer een 10km voluit gelopen en ik had vorige week wel wat pauze tussendoor, maar dat was meer om héél goed naar mijn lichaam te luisteren dan dat ik het niet aankon om door te lopen. Wielrennen gaat iets minder goed, maar dat komt vanzelf wel weer. Nu doe ik het even wat rustiger aan met sporten als rustperiode, zodat ik daarna weer kan opbouwen naar volgend jaar. En dan niet volgens een straks trainingsschema, nee, gewoon trainen wanneer, hoe en waar ik zelf wil. Want dat is het leukste.

Nog meer over dat natuurgebied: afgelopen weekend heb ik er met mijn familie gewandeld voor mijn verjaardag. Ik snap dat het niet zo fijn is om tweemaal vijf kwartier te rijden (van omgeving Rotterdam naar Nijmegen en weer terug) voor alleen een paar uurtjes verjaardag, dus heb ik het idee van mijn vader van vorig jaar erin gehouden: behalve de verjaardag zelf, ook wandelen. En echt, dat is heel leuk. En origineel. En heel leuk. Beetje actief zijn en daarna mag iedereen taart eten zonder schuldgevoel, want je bent net actief geweest. De tip van de week: doe iets origineels op je verjaardag. Voor zover dat altijd haalbaar is. Tweede tip dan maar: doe het in een kleine kring, dan gaat het meestal wel goed.

Met school gaat het ook nog steeds goed, zolang ik echt mijn eigen tempo volg. Als ik teveel wil doen, lukt het niet meer en kom ik in een neerwaartse spiraal, ben ik achtergekomen. Ik volg nu een paar vakken die ik minder leuk vind (project dat niet van de grond komt buiten onze schuld, vak over iets wat geen documentatie heeft, onderzoek met code die vervelend doet, bedrijfskundevak wat totáál anders is dan informatica) en juist daarmee moet ik echt mijn eigen tempo aanhouden. Het is leuk wat anderen willen en wat de eisen zijn, maar ik doe het op mijn manier. Daar is de universiteit voor. Een 6 is goed genoeg op dit moment. Meer moeite ga ik niet doen. Het gaat er niet om hoe goed ik iets doe, het gaat erom wat ik ervan geleerd heb. En tot nu toe werkt dat heel goed. Dit alles betekent natuurlijk niet dat ik de kantjes er vanaf loop, ik doe gewoon het maximale van wat ík op dit moment kan, en meer kan ik niet van mijzelf vragen.

En om een niet al te onbelangrijk puntje niet over te slaan: ik heb een vriendin! Jippie! Al een hele tijd alweer eigenlijk, maar zoals ik ooit schreef, is het nogal een dilemma voor mij. Eigenlijk wíl ik er wel over schrijven, maar ook weer niet. Destijds besloot ik om er nooit over te bloggen, lekker rechtlijnig. En natuurlijk kan ik mij daar niet aanhouden. Omdat het mij én blij maakt en dus in deze blog hóórt, én mij bezig houdt en dus op mijn blog hóórt, én het een nieuwe invalshoek in mijn leven is. Buiten dat niet alles vlekkeloos gaat – maar dat gaat het nooit – heeft het mij richting het spirituele pad gebracht. Tot nu toe zijn mijn twee grootste lessen: wielrennen is mijn vorm van meditatie (maar dan alleen als ik in m’n eentje wielren, anders moet ik heel geconcentreerd fietsen) en je kan op verschillende manieren bij dezelfde bestemming komen. Dat laatste klinkt lekker vaag en abstract. Iets concreter: via verschillende wegen proberen we beiden bij ongeveer hetzelfde doel in ons leven te komen. En dat is altijd interessant.

Jippie, het gaat weer beter!

Dit bericht is geplaatst in de categorie Persoonlijk. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Over blije dingen schrijf je minder #2

  1. Pauline zegt:

    Jippie! Jij blij ik blij! Leuke vriendin trouwens

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *