Ingeschreven voor de Marathon Rotterdam!

Nou, dat had ik de afgelopen jaren echt niet verwacht, dat ik dat volgend jaar al zou kunnen lopen, maar het gaat wel lukken. Met uitzondering van het dipje door pfeiffer deze zomer ben ik nu al anderhalf jaar lang constant beter aan het worden qua conditie. En mijn heup voel ik eigenlijk praktisch nooit meer (de laatste tijd zelfs meer rechts dan links). Wat nog verbazingwekkender is: mijn blaren worden minder en minder. En dat is de enige echte reden waarom ik de marathon volgend jaar al kan lopen. Ik dacht dat ik ze jaren zou moeten trainen, maar dat is kennelijk niet nodig.

Hoe het begon: de afgelopen maand ben ik weer wat vaker gaan hardlopen. En het ging wel lekker. Ook wat langer dan normaal, een paar keer meer dan 10km. Dus toen dacht ik op een dag na college: “laat ik vandaag 15 á 16km doen”. Ik had een rondje bedacht op de fiets op weg naar huis. Die was iets meer dan 17km. Maar ik deed hem toch maar, want het was een ideaal rondje. En ik liep zo lekker! En snel voor mijn doen. Zonder problemen. Nergens last van. Ik kon op het einde versnellen. Het ging gewoon perfect!

Toen vroeg mijn broer of ik mij al had ingeschreven voor de enige marathon die ik echt ken, die van Rotterdam. ‘Nee natuurlijk niet, dat kan ik toch nog lang niet’ was mijn eerste gedachte. Dus dat antwoordde ik ook. Alleen toen ging ik er pas echt over nadenken en toen besefte ik mij dat ik het al wel zou kunnen. Als ik half november zonder problemen 17km loop, loop ik half april (12 om precies te zijn) zonder problemen 2.5x zoveel. Zeker met mijn wielrenbasis, want ik ben het allang gewend om uren achterelkaar te sporten. Sterker nog: met wielrennen wissel je steeds af van tempo en ga je ook geregeld echt in het rood, met de marathon is het ‘maar’ één tempo, in theorie makkelijker.

Het is nog ruim 19 weken. Tijd zat om op te bouwen. En ik ga het rustig aan doen, want dat heeft mijn lichaam nodig. Maar ik ga wel anders trainen dan wordt aangeraden voor marathons. Ze zeggen dat 35km lang zat is om als langste training vooraf te doen, veel zeggen zelfs dat 32km al genoeg is. Niet voor mij, ik wil een keer 40 hebben gedaan. En niet alleen omdat mijn lichaam dat nodig heeft en omdat ik wil weten of ik het echt aankan, maar ook omdat je juist in het laatste deel je grenzen moet oprekken. Bovendien doe ik wat meer snelheidstrainingen dan wordt aangeraden, ook omdat mijn lichaam dat fijner vind en vooral ook omdat ik dat leuker vind. En sporten draait nog altijd om plezier.

Ondanks dat ik ooit dacht dat ik geen streeftijd zou hebben, heb ik er toch al eentje: onder de 4 uur. Maar dat moet wel makkelijk lukken. Die 17km liep ik in een tempo waarmee je zelfs onder de 3h50 loopt. Dat is ook mijn echte doel. En op een goede dag zou de 3h45 ook wel haalbaar moeten zijn. Maar dat is wel heel erg afhankelijk van het gevoel van die dag, van de omstandigheden, van hoe koud het wordt deze winter, en van nog veel meer. Dus: ik ben trots als ik onder de 4 uur loop en hem dus uitloop. Ik ben super trots als ik onder de 3h50 loop. En ik ben super-super-super trots als ik onder de 3h45 loop. Meestal ben ik een kei in mijzelf inschatten, dus ga maar van die laatste tijd uit.

Ik heb al even snel een trainingsschema-achtig-iets gemaakt (ik doe liever waar ik op het moment zelf zin in heb dan dat ik alles van te voren vast ga leggen) en daarmee kom ik uit op iets meer dan 800km, naast de ruim 100km van de afgelopen maand. Inclusief de marathon ga ik dan op 12 april in 25 weken rond de 1000km hebben hardgelopen. Best veel. Dus ik moet wel hard gaan trainen. En dat mag ook wel. Ik heb zelfs al extra winterhardloopkleding gekocht, die had ik nooit, want ik sport eigenlijk zelden als het koud is. Maar deze winter dus wel. Kom maar op!

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *