Vluchten

De laatste jaren van mijn leven heb ik gespendeerd met studeren. Tijdens het studeren kom je andere studenten tegen. Studeren is dé periode in je leven om nieuwe dingen uit te proberen. En dat doen studenten dan ook praktisch met z’n allen.

Maarrr… In mijn ogen is het niet nodig om álles uit te proberen. Om precies te zijn twee dingen: drugs en alcohol. Met de eerste zijn veel mensen het wel eens, maar bij lange na niet iedereen. De tweede is tegenwoordig zó normaal dat het echt abnormaal wordt gevonden als ik zeg dat ik geen alcohol drink (en het ook nooit gedronken heb).

Als je drugs gebruikt, doen de meeste mensen dat om één van de volgende paar redenen: 1) ze willen langer actief kunnen zijn dan dat hun lichaam normaal gesproken kan (stimulerende middelen), 2) ze willen minder voelen (verdovende middelen) of 3) ze willen buiten de normale grenzen van perceptie treden (hallucinogene middelen). En hoewel alcohol normaal gesproken niet in één adem wordt genoemd met drugs, is het het natuurlijk wel gewoon (in categorie 2).

Voor mij zijn alle categorieën een vorm van vluchten uit de realiteit. De eerste categorie zorgt ervoor dat je echt over de grenzen van je lichaam heen gaat, zonder dat je het door hebt. Natuurlijk merk je dat op zo’n moment zelf niet, maar uiteindelijk kán dat gewoon op geen enkele manier goed zijn voor je lichaam. En dat je dan heel veel plezier haalt uit zo’n moment, dat vind ik persoonlijk totaal ondergeschikt.

De tweede categorie is de lichtste categorie, maar dat is misschien wel de duidelijkste manier van vluchten. Door je emoties te verdoven, vlucht je er letterlijk van weg. Zeker bij alcohol hoor je dat vaak: mensen die zich niet goed voelen, drinken sneller dagelijks een glas of gaan een keer flink los in de kroeg.

Van de mensen die ik ken die (enigszins) tegen drugsgebruik zijn, hoor ik vaak dat de derde categorie nog wel een beetje kan, omdat je daar niet echt verslaafd aan kunt raken. Maar zelfs als je ergens niet lichamelijk of geestelijk verslaafd aan kan raken, kan het gebruiken van zo’n middel er nog steeds voor zorgen dat je psychologisch gezien het nog een keer wil gebruiken, en nog een keer, en nog een keer. En als het niet psychologisch gezien is, dan kan het ook nog zijn vanuit groepsdruk of gewoonte.

Natuurlijk doet elk mens wel eens aan vluchten, want dat hoort er wel een beetje bij. Je kan niet altijd en op elk moment overal voor openstaan, zelfs ik niet*. En daar is op zich niet zoveel mis mee. Waar ik alleen een probleem in zie, is als je er iets voor nodig hebt dat gewoon niet goed is voor je lichaam. Waarom zou je zoiets moeten gebruiken? Omdat het leuk is? Omdat het fijn is? Dat vind ik geen goede redenen om je lichaam schade toe te brengen. Je weet immers nooit wat de schade op de lange termijn is, of wat er op de korte termijn mis kan gaan.

Aan de andere kant vind ik ook weer dat iedereen zelf moet weten wat ze doen in en met hun leven, zolang ik er geen last van heb. Voor dat laatste heb ik (deels) zelf gezorgd door niet in kringen te komen waar ik wel last van zou hebben. En dat eerste zorgt ervoor dat ik nooit alcohol- of drugsgebruikers aanspreek op hun gedrag, en al helemaal niet als het voor af en toe is. Of tenminste, dat nooit is nooit behalve met deze blog, om iedereen iets meer bewust te maken van wat ze doen. En of je er nou iets mee doet of niet, dat mag je uiteindelijk natuurlijk helemaal zelf weten.

* = dat ‘zelfs’ bedoel ik natuurlijk niet serieus.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Kritiek met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *