Oefeningen

Ooit heb ik al geschreven dat ik een 2e poging deed om de 10km van Rotterdam te halen. Poging één mislukte door plotselinge ziekte en op dat moment had ik de hoop om het bij de 2e poging wel te halen.

Ik schreef het op 6 februari 2011 en op 17 februari ben ik bij de fysio geweest, hopende dat die mij duidelijkheid zou bieden. Dat gaf hij. Na wat standaard stretch oefeningen waarbij ik moest zeggen wat ik voelde, wist hij wat het probleem was: een ontstoken slijmbeurs in mijn linkerheup.

Mooi, maar wat nu? Ik moest oefeningen doen: 3 verschillende, 2 tot 3 weken lang. Door een gebrek aan discipline en doordat de oefeningen niet leuk waren, heb ik het heel lang uitgesteld. Ik heb het een paar keer één dag volgehouden, twee dagen, drie dagen, zelfs eenmaal vier dagen. Elke keer stopte het na die (korte) periodes, helaas. Dus kon ik weer opnieuw beginnen.

Dat deed ik begin juni. Hmm, wat waren de 3 oefeningen ook alweer? Ja, 2 kon ik mij er snel weer bedenken, maar de 3e kwam pas na een week of 2. Hoe vaak moest ik ze doen? Géén flauw idee, buiten dat het dagelijks moest gebeuren. De fysio zei dat het 5 minuten duurde, dus ik deed de oefeningen zoveel dat ik er 15 minuten mee bezig was, want extra kon geen kwaad in mijn ogen. En deze hoeveelehdi vond ik al als minder aanvoelen als dat hij had gezegd…

Een week of 3 later deed ik weer een atletiektraining. Inlopen ging prima. Oefeningen ook. Loopscholing ook. Zelfs de versnellingen, waar ik het bangste voor was, al deed ik ze bij lange na niet voluit. Daarna gingen we rondjes HOV doen (dat is ongeveer 1200m). Na 2/3 van het rondje voelde ik mijn heup licht. We zouden eigenlijk het laatste stuk harder gaan, maar daar zagen we vanaf. In het volgende rondje voelde ik het al na 1/3 en ben ik na ongeveer de helft gestopt. Nee, m’n heup was nog niet over. Ik kon weer met de oefeningen opnieuw beginnen.

Een week lang kon ik mij er niet toe zetten. Ik had helemáál geen zin meer in de oefeningen. Na een week kon ik weer met goede moed beginnen. Ik besloot het aantal te verdubbelen en niet meer óók mijn goede kant te doen, zodat het nog effectiever was, maar ik mijzelf nog steeds kon motiveren om ze te doen. Dat lukte, al had ik het er 2 en een halve week later helemaal mee gehad. Elke dag had ik de oefeningen gedaan. Nu nog een paar dagen wachten en dan kon ik weer gaan trainen.

Weer lukte het inlopen, de oefeningen en de loopscholing. Nergens last van. Ook niet bij de versnellingen, die we zelfs met extra hoge knieën moesten doen en dus was ik extra bang voor m’n heup. Nee, ik deed ze weer niet voluit, maar ik voelde niets. Toen gingen we 4×1000 doen, in een rustig tempo. De eerste ging prima, al voelde ik het na 600m heel lichtjes opkomen, dus riep ik dat we iets langzamer moesten gaan. De tweede ging minder, na 800m voelde ik weer wat meer pijn als de eerste, maar wel minder als 4 weken geleden. Ik stopte ermee en sloeg de volgende 1000 over. De laatste deed ik weer mee en na 600m ben ik gestopt, want ik voelde het weer.

De oefeningen, die ik écht niet leuk vind, moet ik dus weer gaan doen. In een langere periode? Meer oefeningen? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik door de oefeningen last heb gekregen van m’n knie en dat is al geen sterk punt van m’n lichaam. Fijn, van de ene blessure naar de andere toe. Ik weet niet wat ik ga doen. Eerst ga ik op vakantie, daarna zie ik wel weer verder. Misschien gaat het daar wel op een wonderbaarlijke manier over, want het is immers ook in Wallonië gekomen…

Dit bericht is geplaatst in de categorie Atletiek. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *