Limburg

http://img23.imageshack.us/img23/8486/limburg.jpg
Note: de categorieën heb ik er voor de grap opgezet.

Zo, dat ziet eruit als een afschrikwekkend profiel! Nee, zo zwaar is Limburg niet opeens geworden, want het lijkt wel een Alpenrit. Kijk goed naar de hoogtemeters links en de kilometers onder (71km en maximale punt is 340 meter), dan valt het allemaal nog reuze mee. Al voelde het zo niet, maar dat ligt meer aan mij dan aan het profiel.

Vroeg opgestaan (7 uur), snel alles klaarmaken, snel de auto in, op weg naar Koen. Net iets te laat (inmiddels 8.40) zoek ik mijn mobiel. Gevallen uit m’n zak, lag onder de stoel. “Welk huisnummer woon je ook alweer?” Hmm, nog even doorrijden dus. Uitstappen maar, in de regen. Dat belooft niet veel goeds.

We zijn in Vilt. Op de top van de Cauberg, de laatste heuvel van vandaag. We pakken onze fietsen uit, zetten de wielen er weer in en daar komt Maxim aan. Alle kleding aan en we konden de fiets op, met wat regen. Ware het niet dat er nogal wat druk zat achter mijn “ik kijk nog even of ik alles heb”-kwartiertje.  We waren inmiddels bijna in Margraten (kijk op het kaartje beneden, dan zie je dat we daar niet moeten komen) waar ik besefte dat ik de kaarten was vergeten mee te nemen… Typisch! Gelukkig had ik alles vooraf al zo’n 10x bekeken en wist ik waar we fout waren gereden, dus alles kwam goed, alleen met wat extra kilometers.

In Gulpen kwamen we bij de eerste heuvel: de Gulperberg. Eerst dacht ik dat we hem van de andere kant op waren gereden, maar even later bleek toch dat we goed reden. Jammer genoeg, want het was nogal steil. Auw, gelijk pijnlijke benen. Afdalen maar en richting de Koning van Spanje. Auw, weer pijnlijke benen. “Waarom doe ik dit ook alweer elke keer?” vroeg ik mijzelf af. Bovenop wist ik al niet meer beter. “Nog maar 55km afzien, komop Renze!”

Ik kan niet tegen steil én ik kan niet tegen langer dan 1.5km. Steil zijn de laatste 2, 1 daarvoor niet en de 2 daarvoor weer wel. Lang zijn de 4 ervoor, op één ertussen na. En de eerste was ook steil. En er zijn 11 heuvels vandaag. Mij lag dus alleen de 2e en nog eentje die er straks aan komt… Niet echt een fijn idee op dat moment. Ik zet door, lekker afdalen met een snelheid van boven de 60km/h. En daarna weer klimmen tot in de eeuwigheid, het Vijlenerbos op. Lekker als laatste bovenkomen en denken: “nog maar 8 te gaan”. Nog maar 8… En nog 45km…

Het Drielandenpunt was een iets betere klim voor mij, doordat het net wat minder steil was, dus kon ik net wat meer omwentelingen maken en dat kan ik beter. Het draaide weer wat beter, al gooide een stuk van 8% toch weer roet in het eten. Dag lekker ritme. Hallo dode benen. De top was weer gehaald, dit keer vind ik wel de afdaling richting België (vorige keer reed ik zonder het door te hebben een rondje op de parkeerplek en was ik verbaasd dat we weer in Vaals uitkwamen…).

Op naar de Wolfhaag: 850m aan 6,5%. Dat kon ik op dat moment net aan. Maxim schakelt in het begin verkeerd (vind je het gek met een haarspeldbocht direct na de afdaling en direct de klim op…), dus hij zit achter mij en blijft bij me. Ik weet dat de klim niet lang is en ik kijk bij elke bocht in de verte of ik Koen zie staan. Nergens. Op een gegeven moment let ik nog amper op wat hij zegt. De volgende bocht. Daar staat Koen. Ik schakel 2 tanden zwaarder, zet aan. Schakel weer zwaarder, zet nog eens aan. Maxim is verslagen! Yes! Ik kom niet op elke klim vandaag als laatste boven! Dat was mijn doel voor vandaag en die is gehaald. Nu alleen nog alles geven op de Cauberg, over 35km…

Weer op naar het Vijlenerbos, maar nu van de andere kant. Daarna volgt een lange afdaling richting de Kruisberg. Oei, weer een steil ding. Dat is nog erger dan een lange klim. Ik overleef en haal de top, waar ik verbaasd over ben. Ik keek hier de hele dag tegenop: als ik deze niet haalde, kwam ik ook niet bovenop de Eyserbosweg en de Keutenberg. Het is dus gelukt. Op naar de Eyserbosweg, maar eerst even vragen waar we heen moeten. De man aan wie we het vragen wilt eerst précies weten waar welke weg loopt op zijn pda, dus dat kost 5 minuten. Al had hij nou gelijk uitgezoomd, dan had ik het gelijk gezien…

De Eyserbosweg is nog erger dan de Kruisberg. Met pijn en moeite kom ik boven. Ik zet mijn fiets tegen de prullenbak en neem plaats op het bankje. Mijn laatste twix gaat mijn mond in en de andere 2 geef ik weg: ik heb al genoeg gegeten vandaag. Nog maar 3 heuvels te gaan, maar eerst nog even afdalen! We komen na wat regen in een dorpje aan. Maxim: “we moeten links, dit ken ik. Ik heb het gezien op tv.” Oké, mooi, want ik weet het niet meer en ik heb geen energie meer om na te denken. Achteraf kijk ik op de kaart en moesten we pas 50m later linksaf, helaas, de tweede keer verkeerd gereden vandaag. Daardoor slaan we de welbekende Fromberg over, wat voor mij alleen maar goed is.

De Keutenberg is een hel. Je slaat van de grote weg af, rijdt eerst een paar honderd meter vlak en daarna staan er huizen links en rechts. De weg gaat naar rechts, loopt vals plat omhoog, gaat naar links en daar begint het: 22%. Zo ziet dus 22% eruit. Niet fijn. Staand op de trappers kom ik er, tussen de bomen inmiddels. Ik neem de bocht naar rechts zo ruim mogelijk en zie het volgende punt waar ik naartoe moet rijden. Daarna zie ik de weg niet meer, dus het wordt minder steil. Ik vind wat krachten om er naartoe te rijden, met pijn. Het laatste stuk is nog steeds een procent of 11, maar dat is doenbaar na wat ik net heb gedaan. Het vlakt nog wat af en ik zie Maxim en Koen in de verte rijden. Een ruime kilometer verder sluit ik aan. Op weg naar de Cauberg krijgen we weer wat regen. “Nog maar één te gaan” denk ik bij mezelf.

Daar is hij dan. Recht voor ons. Koen versnelt gelijk, Maxim rijdt voor mij. Ik houd zijn wiel een meter of 100, daarna kies ik toch echt voor mijn eigen tempo. Met héél veel pijn en moeite kom ik boven. Nog even wat vals plat en daarna een paar honderd meter naar beneden. Links staat de auto. Inpakken maar, met héle pijnlijke benen.

De auto in, op weg naar een frietkot in Vlaanderen. Een mooie afsluiting van een dag die ik niet opnieuw wil doen, maar wel opnieuw ga doen.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen met de tag . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *