Doping

Er hangt een negatieve sfeer om het wielrennen heen, helaas. Doping hier, doping daar. Het gaat er zowat elke week wel over. Normaal gesproken vooral net voor en tijdens de Tour komt opeens iedereen met een doping verhaal. De Tour hebben we al een tijd achter ons gelaten inmiddels, maar doping verhalen zijn dit jaar juist daarna gekomen.Je had het verhaal van Van Heeswijk en die rond Cunego en Ballan (en de 30 anderen) die gelijk na de Tour bekend werden. Zo van: de Tour is voorbij, dus nu is het onze kans! Al heeft Nusport expres gewacht met het verhaal van Van Heeswijk zeggen ze. Of dat echt zo was, is natuurlijk maar de vraag, maar ik zal ze voor het gemak vertrouwen.

Het probleem van doping is niet zozeer dat het gebruikt wordt. Of dat nu zo is of niet, daar kan ik niets over vertellen. Simpelweg omdat ik niet álle wielrenners en álle artsen ken en dat zij mij niet álles vertellen wat ze doen. Dat is natuurlijk ook ondoenlijk, maar eigenlijk kan je pas dan een écht goede mening hebben over doping. Alles wat in de kranten verschijnt, kan zwaar overtrokken en overdreven zijn, maar er kan ook juist veel te weinig aandacht voor zijn. Dat is niet te beoordelen.

Het probleem is wél hoe mensen er tegenaan kijken. Ten eerste vind ik dat je een renner na 2 jaar gewoon weer een nieuwe kans moet geven en dat ook echt moet doen. Bovendien moet iedereen gelijkwaardig worden geschorst: 2 jaar, niet minder, niet meer. En ook geen uitslagen die vooraf geschrapt worden, zoals bij Thomas Dekker is gebeurd (bij hem geldt regel 1 ook). Op deze manier hebben de schorsingen een stuk meer zin.

Wat nog belangrijker is, is de houding tegenover doping in het wielrennen. “Oh, er is weer een dopinggeval in het wielrennen, het is ook elke keer hetzelfde.” Ik zou je moeten gelijk geven, maar dat doe ik lekker niet. Wielrenners worden nu eenmaal véél vaker gecontroleerd dan anderen sporters; dan is het logisch dat er meer betrapten zijn. Bovendien zijn er op dit moment een stuk minder betrapten dan een aantal jaar geleden (of dat betekent dat er minder wordt gebruikt ofwel dat er producten worden gebruikt die (nog) niet traceerbaar zijn, weet ik niet). Dat lijkt mij positief en dus niet negatief zoals velen doping in het wielrennen zien.

Ik durf te wedden dat met even veel controles in andere sporten, dat er dan even veel betrapte zijn als in het wielrennen in pakweg 2007. En daar gaat het om, dat is oneerlijk: iedereen vergeet dat aspect. Sporten (en dus ook sporters) worden dus niet gelijk behandeld, wat helaas ten kosten gaat van mijn favoriete sport.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Wielrennen met de tag . Bookmark de permalink.

3 Reacties op Doping

  1. Liann. zegt:

    Ik heb er niet zoveel verstand van.
    Maar het is wel zo dat ik bij doping meteen aan wielrennen denk. Ik weet nog dat er een keer een interview was met een wielrenner (geen idee meer wie) die zelf vertelde dat er door (bijna) elke wielrenner doping wordt gebruikt en er verschillende trucs waren om niet gepakt te worden. Dus op die manier zorgt hij er wel zelf voor dat dat beeld ontstaat. Helaas.
    Geen idee hoe dit bij andere sporten is.

    • Renze zegt:

      Ik denk dat je Kohl (is een Duitser, reed ooit bij een Nederlandse ploeg) bedoelt.

      Dat is inderdaad het probleem, en hoewel ik er niets aan kan doen, zie je wel steeds meer dat in de ‘wielerwereld’ zelf, er veel minder aandacht voor is. Alleen daarbuiten niet, zoals Nederlandse media (tsja, negatief nieuws brengen verkoopt nou eenmaal het meeste…) of in andere sporten als ze over het wielrennen praten, helaas.

  2. Henrike zegt:

    Bij doping denk ik ook meteen aan wielrennen. Best sneu eigenlijk.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *