Simba

Eigenlijk wilde ik een vet leuk bericht schrijven over hoe één kat drie muizen aan mij cadeau heeft gedaan. Dat zou op dit moment alleen niet echt gepast zijn, dus laat ik het ook maar zitten.

Die kat heet Simba, zoals je al wel kon raden. Hij is vrij dik en actief doen was meestal niet echt iets voor hem. Op achter een touwtje aangaan die 5 centimeter van hem af was na. En wegrennen als hij ook maar een klein beetje bang was. Verder lag hij het liefste op een plek waar niemand bij hem kon, want hij was nou eenmaal snel bang en daar voelde hij zich het veiligst.

Op een dag lagen er opeens twee muizen voor onze deur. Zomaar. Eén op de deurmat (wel buiten, wees niet bang) en één iets verder weg. Simba lag een paar meter daarvandaan in de bosjes lui te doen, zoals gewoonlijk. Hij herkende de muizen, maar besteedde er verder geen aandacht aan, want het waren immers cadeautjes voor mij… Een paar dagen later lag er wéér een muis op de deurmat, dit keer herkende hij de muis weer en dit keer besteedde hij er weer geen aandacht aan, want het was weer een cadeautje voor mij… Nou, één tip: ik hoef geen muizen cadeau te hebben, maar het gebaar van Simba vond ik erg lief.

Nee, daar wilde ik dus eigenlijk niet over schrijven, maar nu staat het er toch al. Waar ik wel over wilde schrijven, is iets dat 13 dagen geleden gebeurde. Ik wilde eigenlijk net weggaan om boodschappen te doen, om daarna gelijk weer weg te gaan omdat we wat gingen doen en ik iedereen meestal ophaal. Alleen mijn moeder en ik stonden nog even naar de auto te kijken, want die was net terug van de garage. Toen kwam toevallig de buurvrouw naar buiten, het baasje van Simba.

Het onvermijdelijke is gebeurd. Hij is – voor mij plotseling – overleden, aan een beroerte. Voor het eten deed hij wat hij normaal zou doen, totdat het eten op de grond gezet werd. Hij liep niet naar het eten toe, maar naar buiten. Hij viel om, wilde opstaan om onder de glijbaan te gaan liggen om zichzelf te beschermen, maar zo ver is het niet gekomen. Bij de dierenarts is hij in laten slapen, helaas. Ze hadden hem al 13 jaar en hoewel hij steeds dunner aan de achterkant werd, hadden ze dit niet verwacht. Ik dacht dat hij gewoon aan het afvallen was, maar hij had dus al langer problemen…

Voor mij is dit overlijden minder erg dan de eerste kat die ik ‘kende‘. Ik weet niet waarom, ik kan het wel raden. Ik heb het al eens meegemaakt en weet hoe het toen was. Nu was mijn hele verwerking één waas van een negatief gevoel door mijn lichaam krijgen, en meer niet. Gelukkig maar. Kan ik gelijk op zoek naar een nieuwe kat.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Natuur met de tag . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Simba

  1. Isabelle zegt:

    Arme Simba, jammer dat ie zo aan zijn einde moest komen zeg. Sterkte!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *