Oud en nieuw

Er waren eens twee mensen, Jan en Liesje, die elkaar online leerden kennen. Het ging goed, met inachtneming van hun gebreken. Zij was wispelturig, maar zelfs tijdens haar slechtste momenten was het positief voor hem. Er kwam een moment dat ze elkaar zagen, al kostte het hem veel moeite om voor elkaar te krijgen. Het ging nog steeds goed, tot het einde, tot het moment dat haar gedachtes verkeerd waren. Wilde hij haar zoenen? Nee, enkel een afscheidskusje geven, meer niet. Zij liet het niet toe.

Nooit werden ze het eens over het precieze verloop van die gebeurtenis, nooit werd het wat ze allebei wilden. Ze verloren elkaar uit het oog, maar hij kreeg al snel spijt. Via precies hetzelfde medium zocht hij haar weer. Het kostte veel moeite, het leverde niet veel op. Een vriendschap gebaseerd op gevoelens van vroeger, meer niet.

En toen…

Deed zij iets onverwachts, iets wat niemand had kunnen voorspellen. Opeens wilde ze met hem oud en nieuw vieren. Hij had al andere plannen, maar wist dat hij dit moest doen. Alles week voor haar, speciaal voor haar.

Vier uur, de trein komt aan. In de bus op weg naar zijn huis. Zeven uur, op weg naar het restaurant. Tien uur, de deur van zijn huis opent zich. Dit is het moment voor hem om te bekennen, om te vertellen wat hij allemaal al heeft gelaten voor haar, om te vertellen wat hij allemaal wél heeft gedaan, om te vertellen wat er van al die verhalen van zijn vrienden niet waar is. Nee, hij is er niets trots op. Hij is er wel trots op wat hij allemaal heeft gelaten voor haar. Meer dan zij ooit had beseft.

Toch kan zij haar hand niet bedwingen. Het doet geen pijn bij hem. Het deed meer pijn om niet eerlijk te zijn. Tranen vloeien, ze twijfelt aan zijn waarheid.

Ze staat op, schreeuwt wat, opent de deur en loopt naar buiten. Hij sms’t één ding: “Ik wil niet dat je nu nog naar huis gaat, slaap maar in een andere kamer, morgen staat het ontbijt voor je deur”.

Minuten later gaat de bel. Ze kon het niet, ze kon geen afscheid nemen, niet weer. Ze kan haar ogen niet bedwingen, dus geeft ze hem een knuffel. Ze doet wat ze altijd doet: haar emoties niet laten zien. Ze beseft niet dat hij alles allang door had. Ze wilt het niet beseffen.

“Zou hij echt…? Zou hij zoveel voor mij hebben gelaten? Zou hij alles al zo lang hebben verzwegen zodat het tussen ons beter werkte? Zou hij dit keer niet iets doen wat ik niet wil? Zou hij mij niet aan het lijntje houden voor één keer?”

Hij zou het.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Fantasie. Bookmark de permalink.

9 Reacties op Oud en nieuw

  1. Naomi zegt:

    Zit een lekkere spanning in je verhaal. Liefs!

  2. Ik vind het ook heel mooi :-)
    Schrijf je wel meer verhalen?

  3. Petra zegt:

    Mag ik vragen waar je jouw inspiratie vandaan haalt?

    • Renze zegt:

      Dat mag. De ‘En toen…’ is de scheiding tussen waarheid en fictie. De waarheid is terug te vinden in één van mijn eerste blogs (http://achterliggendeboodschap.nl/13/onmogelijke-vriendschap), die ik niet heb geschreven voor mijn blog, maar gewoon omdat ik het leuk vond om te schrijven. En naar aanleiding van o.a. dat stuk ben ik mijn blog begonnen. Dus ergens diep in die ‘En toen…’ zit ook heel mijn bloggeschiedenis verborgen.

  4. Petra zegt:

    Ik zou zeggen: ‘Ga door met schrijven!’

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *