Bordspel review: Camel Up

Camel Up is een party spel voor 2 tot 8 personen (met uitbreiding ‘Camel Up: Supercup‘ tot 10 personen). In dit spel ga je wedden op kamelen die een wedstrijd houden. Het spel gaat snel, want je kan maar één ding per beurt doen, waardoor iedereen vaak aan de beurt komt. Het duurt ongeveer een half uurtje.

Camel UpSpeluitleg
In dit spel is het de bedoeling om zoveel mogelijk muntjes te krijgen. Muntjes kan je op een paar manieren krijgen:  1) door te dobbelen, 2) door een oase of fata morgana neer te leggen,  3) door te wedden op welke kameel na deze ronde als eerste staat, of 4) door te wedden welke kameel als eerste of laatste eindigt bij het einde van het spel. Doordat de kamelen kunnen stapelen en samen kunnen bewegen, kan alles heel snel veranderen en is het altijd maar weer de vraag welke kameel goed gaat eindigen en welke slecht.

Als je dobbelt, pak je de piramide en druk je zodat er één dobbelsteen uitrolt. Elke kameel heeft één dobbelsteen in de piramide zitten, met alleen de cijfers 1, 2 en 3 erop (allen tweemaal). Kamelen zitten op elkaar als ze op hetzelfde vakje staan. Dan gaan alle kamelen die bóven de gegooide-dobbelsteen-kameel staan ook even veel vakjes mee. Als alle dobbelstenen uit de piramide op zijn, begint een nieuwe ronde en gaan alle dobbelstenen weer de piramide in. Peer keer dat je hebt gedobbeld krijg je één muntje.

Als je een oase of fata morgana neerlegt, zorg je ervoor dat een kameel (of meerdere kamelen als er meerdere samen bewegen) op het vakje waar de oase of fata morgana ligt, één extra stap vooruit gaat (oase), of achteruit (fata morgana). Hiervoor krijg je één muntje. Je kan ook een oase of fata morgana van jezelf of een ander omdraaien als hij eenmaal op het bord ligt, maar daar krijg je geen muntjes voor. Dat kan wel héél tactisch zijn…

Als je wed op welke kameel na deze ronde eerste staat, krijg je 5, 3, 2, 1 of -1 muntjes, afhankelijk van welk kaartje je pakt (kaarten met 5, 3, 2: hoe eerder je pakt, hoe hoger het getal) of op welke plaats je kameel eindigt (kameel eindigt 1e: 5, 3 of 2; 2e: 1; 3e/4e/5e: -1). Een kameel is eerste als hij zo ver mogelijk is gelopen én bovenaan het rijtje kamelen staat.

Als je wed op welke kameel als eerste of laatste eindigt bij het einde van het spel, kan je zelfs tot 8 muntjes winnen als je de eerste bent die daarop heeft gewed (die kameel op die plek). Natuurlijk moet hij dan wel bovenaan staan en als eerste over de finish zijn, want dan is het spel afgelopen, of onderaan het laatste rijtje om als laatste te eindigen als de eerste over de finish is.

Wat ik er zo leuk aan vind
In dit spel komt de echte gokker in jou naar boven. Ga je voor het grote risico en pak je de 5 van een kameel die wat achter ligt? Of dobbel je liever voor het zekere muntje, met het risico dat de speler na jou heel makkelijk muntjes kan halen door hoe je dobbelt? Doordat de kamelen op elkaar stapelen, kan alles heel snel veranderen. Iemand die voorstaat aan het begin van het spel, hoeft bovendien niet te winnen: uiteindelijk wordt dat bepaald door wie op heeft gewed op de kamelen die eerste en laatste zijn geworden. En ook daar zit tactiek in: wed je al vroeg in het spel, met het risico dat alles veranderd? Of laat, met het risico dat iedereen al gewed heeft en jij daardoor minder muntjes krijgt?

Iedereen vindt dit spel leuk, het gaat snel én het is leuk met weinig (2) én veel (tot 8) spelers. Het is ook simpel om uit te leggen en wordt snel nog een keer gespeeld, want er is altijd wel iemand die vond dat hij ongeluk had, of die zegt dat de winnaar teveel geluk had.

Categorie: Bordspellen | Plaats een reactie

Over de kasseistroken van Paris – Roubaix fietsen

Helemaal van Facebook, maar daardoor niet minder leuk:

Gisteren Op 28 augustus was het de dag om samen de kasseistroken van Paris – Roubaix te fietsen, ook wel bekend als de Hel van het Noorden. En dat is het dus echt. Het is nog veel erger dan ik mij had voorgesteld. De bedoeling was om 30.2km of 31.3km kasseien te doen, afhankelijk van of we nog een onbelangrijke strook achteraf wilden doen. Maar de kortste weg naar het begin van het parcours met de belangrijkste strook van Paris – Roubaix (het bos van Wallers/Trouee d’Arenberg) was over die kasseistrook zelf. We konden er langs rijden over een verhard pad, maar dat deden we natuurlijk niet. En zo begonnen we met tweemaal achter elkaar die strook zonder dat het de bedoeling was. Dat was al 5km kasseien. En dat deed al pijn. En toen waren er al blaren te zien. De eerste keer ging niet lekker, want dat was meer inkomen dan fietsen. De tweede keer ging een stuk beter en daar kregen we moraal van.

Op naar de volgende strook. Dat voelde als een gladde asfaltweg in vergelijking met het bos. Hoe slecht het bos dan lag? Bedenk een goed liggende asfaltweg en een slecht liggende asfaltweg. De slecht liggende rijdt al niet echt lekker, maar een goed liggende klinkerweg is erger. En dan heb je een slecht liggende klinkerweg, maar dan heb je weer een goed liggende kasseistrook of kinderkopjes. Dan krijg je een tijdje later een kasseistrook in Vlaanderen. Weer een tijd verder krijg je de kasseistrook die we deden na het bos. En dan komt het bos, en die is dus echt nog 10x erger dan die vrij goed liggende strook die erna kwam. Bizar zo slecht als het ligt. En daar rijden profs dan gewoon 40km/h+ over. Wij waren al blij met de helft.

Op de tussenstukken was het ook echt herstellen en vaak langzamer rijden dan op de kasseistroken. Niet dat je op die stroken je snelheid kon zien want je was alleen maar bezig met kijken naar de kasseien en pijn hebben. Naar de volgende strook toe ging het op zich nog wel, ware het niet dat die strook 3.7km lang was. 8:27 reed ik erover volgens Strava, 8:27 trillend, hortend, stotend, maar wel met 26.3km/h, want die strook ging qua snelheid heel erg goed. Helaas was het na elke strook kijken naar hoeveel blaren/open wondjes erbij waren gekomen. Tot dan toe elke strook één extra. En zo ging sturen, remmen en schakelen steeds minder goed. Met één arm rijden over kasseien gaat echter ook prima, heb ik zelf ondervonden.

Daarna hebben we nog twee kasseistroken gedaan die iets minder lang waren en daardoor wat beter te doen waren. Althans, behalve als er verkeer aan kwam, want dan moest je aan de zijkant rijden en dat is niet aan te raden. Op de één of andere manier kwam ik telkens aan de zijkant uit op het slechts liggende stuk, of zo voelde het tenminste. De pijn in mijn hand – alle wondjes op één na zaten op mijn rechterhand – werd erger en erger. Ik dacht: nog één strook en dan pauze. Kijken hoe die strook gaat. Die strook ging echter voor geen meter. Eerste keer dat ik in de kant en op het gras heb gereden. Eén strook eerder reed ik 50m over een verhard kantje, maar op deze strook was het 90% van de tijd. Het ging niet meer. Dus ging ik de auto halen.

De terugweg naar de auto was ook afzien, mijn stuur vasthouden ging amper. Maar het fietsen ging goed, ik had weinig pijn op andere plekken dan mijn handen. Misschien wel door de erge pijn in mijn hadden, want de andere 2 hadden veel meer last van hun onderarmen, bovenarmen, schouders, rug (die voelde ik ook wel heel erg, maar is dan ook een zwak punt van mijn lichaam), benen, net boven enkels, en eigenlijk gewoon overal. Dus, eenmaal aangekomen bij de auto, wilde ik naar ze toe rijden om ze te achtervolgen met de auto. Máár de drempels in Orchies, onthoud die naam goed, had hun doen besluiten dat het ook wel genoeg was. Elke drempel, elke oneffenheid deed overal pijn. Een normale drempel die je nooit voelt, deed door de pijn van de kasseien extra veel pijn. En dus sloten we de dag af met 16.3km kasseien. En dat was genoeg voor heel veel pijn. Maar ook genoeg voor een heldig avontuur.

Na de kasseistroken reden we naar de Velodrome, daar waar de aankomst van Paris – Roubaix ligt. En daar deden we onze ererondjes. En we waren het unaniem eens over het feit dat die wielerbaan in een hele slechte staat is, maar goed.

De conclusies van de dag zijn simpel: kasseien in dit gebied zijn onnoemelijk zwaarder dan kasseien op andere plaatsen. Dat de profs meer dan 50km kasseien doen is bizar, natuurlijk rijden ze wel sneller en dus zitten ze qua tijd misschien het dubbele van ons op kasseien, maar dan nog steeds. Bizar. Daar heb ik heel veel respect voor.

Categorie: Wielrennen | Plaats een reactie

Piratenpartij

Ruim drie jaar geleden raakte ik ervan overtuigd dat de Piratenpartij voor mij een goede partij was. Met een heleboel goede standpunten zoals transparantie, meer macht bij de kiezers, meer vrijheden, minder octrooien en ga maar door. Met die standpunten ben ik het helemaal eens.

Maar… Op een gegeven moment kwam ik via-via meer te weten over bepaalde groepen die de Piratenpartij ook steunen, en dan ook nog eens van heel dichtbij. Ik kwam te weten waar ze zich mee bezig houden (drugs, heel veel drugs). En dan is het heel makkelijk te bedenken waarom zij de Piratenpartij steunen, want de Piratenpartij is ook voor meer vrijheden rond drugs. Elke keer dat ik het partijprogramma heb bekeken, vroeg ik mij al af waarom ze zoveel vrijheden rond drugs zouden willen. Wat mij betreft is er niets goed aan drugs, ook niet aan drugs waar je zogenaamd niet verslaafd aan kan raken (psychedelica). En misschien is kan je er wel echt niet verslaafd aan raken, maar dan nog steeds zie ik geen enkele reden om ooit drugs te nemen.

Die bepaalde groepen, inclusief mensen die in de kern van de Piratenpartij zitten, steunen de Piratenpartij veel meer uit eigen belang dan uit andere belangen. Dat zullen ze vast niet op die manier naar buiten dragen, maar als puntje bij paaltje komt en de Piratenpartij zou niet langer extra vrijheden rond drugs willen, dan zal zo’n groep gegarandeerd de Piratenpartij niet meer steunen. Dat vind ik een kwalijk iets: ik wil niet dat een partij waarop ik stem een one-issuepartij is, oftewel dat het voornamelijk om één ding draait. Dat is met 50Plus zo en daar ben ik fel op tegen: één groep voortrekken zorgt ervoor dat precies die groep op jou gaat stemmen en dat alle andere groepen er nadeel van hebben. Dat is niet goed voor de samenleving, met uitzondering van jouw groep.

Dat drugs het belangrijkste punt is, vind ik dan nog eens kwalijker. Het liefste zou ik drugs helemaal weg willen hebben, al zou ik niet weten hoe, maar goed. Ik zie er niets goeds aan en ik zie niemand opleven na drugs gebruik. Ik zie alleen maar verslaafde mensen (fysiek of psychisch), veel geld dat wordt uitgegeven, geen vooruitgang en zoveel mogelijk verbergen. Het liefste zou ik zelfs alcohol weg willen hebben, want dat is net zo slecht als drugs en ook daar zie ik niets goeds aan. Dat zie ik echter nog niet zo snel gebeuren met alle verslaafden, want wie drinkt er niet elke week alcohol?

Helaas kan ik nu niets anders concluderen dan dat er geen enkele partij is waar ik aansluiting bij voel, en dat vind ik toch wel heel erg jammer. Kan er geen partij komen zoals de Piratenpartij, min al het drugs gebeuren? Ik stem voor!

Categorie: Kritiek | Tag: | 4 Reacties

Na de marathon

De periode na de marathon was voor mij een beetje dubbel. Aan de ene kant was ik trots op mijzelf dat ik de streep had gehaald, maar aan de andere kant had ik het echt heel graag beter willen doen. De uiteindelijk conclusie daaruit is: het maakt allemaal niet uit, want ik ga hem toch niet nog een keer lopen. Langer dan twee uur hardlopen is voor mij echt niet leuk, eigenlijk vind ik 10km al te lang, maar dat gaat zeg maar nog net. En in twee uur kan ik zo’n 25km hardlopen, dus dat is echt mijn limiet. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant wel makkelijk, want nu hoef ik er niet over in te zitten.

Qua sport was het ook dubbel: de eerste training na de marathon viel ik met mijn fiets, ging mijn shifter kapot (het ding waarmee je schakelt) en laat dat nou net het duurste onderdeel van een fiets zijn, helaas. Sindsdien durf en wil ik niet meer hard door bochten. Dat is ook wel weer makkelijk: als iets kapot gaat dat duur is, besef je je weer dat je voor je plezier echt niet veel risico hoeft te nemen, want daarmee gaat uiteindelijk alleen maar je plezier omlaag.

Gelukkig ging het al snel weer beter, en hoewel ik dit jaar geen enkele maand veel heb gesport, heb ik wel heel erg constant gesport. Ik heb maar een paar pauzes genomen van steeds één à twee weken, waar dat meestal meer pauzes waren, waarvan er vaak één of meerdere ook nog eens langer duurden (zeg een maand). En daardoor heb ik eigenlijk heel veel gesport dit jaar, dus dat is mooi. Ik probeerde zelfs een tijdje om dit jaar 365h te sporten, maar uiteindelijk werd het te slecht weer en had ik er geen zin in. 300h is ook mooi, en daar zal ik ruim boven uitkomen (vorig jaar haalde ik 284h, daarvoor 176h, en de jaren daarvoor steeds minder dan 125h, voornamelijk doordat ik tussen oktober en maart niet tot heel weinig sportte). Dus dat is mooi.

Ik heb ook nog eens een PR gefietst op de zwaarste heuvel hier in Nijmegen, en als ik daar een PR fiets, dan ben ik heel goed, want daar probeer ik altijd hard te fietsen als ik in vorm ben. Diezelfde week heb ik in Limburg gefietst waar het ook meer dan goed ging: voor het eerst kon ik de hele dag op zo’n beetje alle heuvels goed meedoen. Normaal gesproken was het na de helft van de route al zo’n beetje op, en dit keer dus niet. Iets anders leuks was mijn eerste poging om meer dan 200km op één dag te fietsen. Hieronder wat ik er op Facebook over zei:

Vandaag een stukje gefietst met A en B: eerst het laatste stuk van de Tour-etappe naar Neeltje Jans en daarna via Goes en Bergen op Zoom terug richting Rotterdam. Dat ‘terug’ was wel 232km verder, dus ik heb voor het eerst meer dan 200km gereden!

Hoe het ging? Het eerste stuk tot 85km, net voorbij Neeltje Jans, ging helemaal goed. Daarna voelde ik dat het wel nodig had om even rustiger te doen. Tot de stop na 115km in Kapelle nog wel met windje mee stukken doorgereden. Daar zijn we aangekomen met een gemiddelde van +-27.5km/h. Na de stop bijna 40min een beetje te hard gereden onder aanvoering van B, en dat nekte mij de anderhalf uur daarna, dus toen deden we wat rustiger. Nog even gestopt om wat drinken te kopen en daarna ging het weer goed en zelfs steeds beter! Op het einde kwam ik er dan ook weer doorheen en na een lange stop bij B thuis ook nog op weg naar huis lekker doorgereden. Natuurlijk wel een beetje last van alles, maar al bij al valt het heel erg goed mee!

De statistieken:
Afstand: 232km
Bewogen tijd: 8h41
Gemiddelde snelheid: 26.7km/h
Gestart: 08:05
Geëindigd: 20:36, 12h31 later

Maar na zonneschijn komt regen, want in oktober stond de Ekiden op het programma. Dat is een estafette met 6 mensen en je loopt allemaal een stuk van de marathon (3x5km, 2x10km, 1×7.195km). Normaal gesproken is hij op de eerste zaterdag van juli, maar toen was het te warm, waardoor hij verplaatst werd naar half oktober. Ik deed de 10km en wilde heel graag onder de 45 minuten. Na 5km had ik 22.34, en voor de niet-snelle rekenaars: dat is 4 seconde boven schema. De tweede 5km deed ik precies in 22.30. En dus kwam ik 4 seconde te kort… Een beetje jammer. Het parcours was niet ideaal met een keerpunt waar je op een fietspad 180 graden moest draaien. Als dat er niet was, dan zou ik al onder de 45 minuten hebben gelopen. En dat is wel zuur, maar goed, volgend jaar is er weer een kans!

Iets anders dat tussen zonneschijn en regen in zit: fietsen over kasseistroken. Daarover later meer.

Categorie: Atletiek | Tag: | Plaats een reactie

Weer eens bloggen

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een echte blog schreef. De laatste paar maanden wil ik wel steeds vaker weer schrijven, maar daarvoor voelde het beter om niets te moeten qua schrijven. En nu schrijf ik dan weer echt. Al deed ik dat wel af en toe op Facebook, maar eigenlijk vind ik het veel fijner om alles op mijn blog te hebben.

Zeker de laatste maanden gaat het qua concentratie beter en beter. Ik wist eigenlijk tijdens die laatste paar maanden – en daarvoor – niet waar ik nou precies op wachtte voordat ik mij weer voelde zoals voor mijn concentratieproblemen, maar nu weet ik het wel: ik moest mij weer kunnen vervelen. Doen wat ik wil, zo weinig mogelijk verplichtingen en school op een laag pitje hebben daar uiteindelijk voor gezorgd. Ik kan mij weer vervelen. Ik heb weer zin om aan school te werken (mits het natuurlijk leuk is, en dat is het ook nog wel eens niet). En daar ben ik heel blij mee.

Het liefst had ik dit eerste semester zelfs nog meer studielast gehad, maar helaas hebben ze bij mijn faculteit weer eens wat veranderd en helaas ben ik daar weer de dupe van. Ik moest namelijk nog één vak verplicht volgen bij informatica en dat is verplaatst van het eerste naar het tweede semester, wat betekent dat ik dit semester slechts 18ECTS volg in plaats van de geplande 24. En dat ik volgend semester een vak volg naast een stage met thesis. Gelukkig is de studielast daar niet heel streng en gelukkig ben ik goed in schrijven, dus dat moet wel goed komen met 4 dagen stage in plaats van 5. En daarna ben ik klaar met studeren. Daar ben ik eigenlijk wel heel erg aan toe, maar ook het schrijven van een thesis en een stage lijken mij erg tof.

Dit afgelopen (half) jaar is er nog wel wat meer veranderd: ik ben gaan samenwonen! En dat is natuurlijk een feest! Sindsdien speel ik veel meer bordspelletjes, en dan vooral sinds de zomervakantie. En dat is super leuk. Als je meer bordspelletjes gaat spelen, kom je erachter dat er echt héél veel bordspellen zijn naast Risk, Kolonisten van Catan, Rummikub, Monopoly en Mens erger je niet. En ook heel veel verschillende soorten spelletjes: van een naaiwerkje maken (ja, echt) tot wedden op kamelen. Dus daar ga ik maar eens wat meer over schrijven. Sterker nog: als ik toch wil schrijven, kan ik maar beter alle bordspellen die ik speel beoordelen.

Voor de rest is er volgens mij niet zoveel veranderd. Vanaf nu ga ik weer meer bloggen en dan zullen alle veranderingen gewoon af en toe aan bod komen, als ik zin heb om erover te schrijven. Tot dan.

Categorie: Persoonlijk | 1 Reactie

Oxxio is drie keer niks

Beste Oxxio,

Ik ben zeer verontwaardigd over hoe jullie omgaan met nieuwe klanten. Laat ik beginnen bij het begin.

Donderdag 2 juli kwam er een colporteur aan de deur. Hij gaf twee opties: of dezelfde prijs als mijn huidige leverancier, of een hogere prijs met laptop van een paar honderd euro. De eerste optie boeide totaal niks, maar misschien was een nieuwe laptop wel handig. En aangezien je toch binnen 14 werkdagen kan opzeggen, heb ik ‘ja’ gezegd. Dat de hogere prijs ervoor zorgde dat je binnen één jaar al de laptop zelf had betaald, vertelde hij er niet bij. Hij zei dat je na 1 jaar er nog steeds veel voordeel van had. Lekkere leugen.

Gelijk dezelfde avond heb ik gebeld en opgezegd. Zo, dat was geregeld.

Ik op vakantie, en daarna kom ik thuis. Paar dagen later krijg ik een mail van Oxxio: ‘geef je meterstanden door’. Ik gelijk bellen: wat is dit nou weer?! Kennelijk waren ze dom geweest om gewoon het nieuwe contract in te laten gaan. Lekker dan. Duurt het 5 werkdagen voordat alles weer rechtgezet kon worden. Krijg ik de dag erna een mail dat mijn huidige contract al is opgezegd. Nog leuker! Dus ik bel bijna elke dag met ze. Nog steeds niks gedaan. Ze kunnen niks sneller regelen. Ze kunnen helemaal niks.

Bel ik op de 4e werkdag omdat het nu toch wel héél erg lang duurt, kan ik geen leidinggevende meer spreken. Dus die zou mij de ochtend erna, vanochtend, terugbellen. Nee, niks van gedaan. Bel ik 5 werkdagen + 1 uur na het eerste gesprek – dus meer dan 5 werkdagen later – is het nog steeds niet geregeld. En wat is het enige dat er voor mij gedaan kan worden? Je raad het al, niks. Want die afdeling is niet te bereiken. Ja dat zou ik ook zeggen ja. En de vrouw die ik aan de telefoon had, zegt opeens dat het 15 werkdagen duurt. Ja nog leuker! Straks gaan jullie nog geld van mijn rekening afschrijven ook!

Dat dit allemaal te bizar voor woorden is, is natuurlijk helemaal duidelijk.

Tijdens het laatste gesprek, werd mij zelfs verteld dat het niet 5 of 15 werkdagen zou duren, maar 5 werkdagen totdat er een mail verstuurd zou worden (ja, 5 werkdagen totdat er een mail verstuurd zou worden! Hoezo 5 werkdagen terwijl ik dit in een half uurtje schrijf?), en dáárna nog 4 tot 6 weken totdat het geregeld zou zijn (4 tot 6 weken! Het contract hebben ze binnen een week in laten gaan (na de wettelijke bedenktermijn), dit duurt dus 6x zo lang!). Het duurt dus gewoon 7 weken voordat ze hun eigen fout kunnen herstellen. Ongelofelijk.

En dan kunnen ze niet eens de garantie geven dat de korting die ik bij mijn huidige contract krijg (10% op variabele leveringskosten stroom & komende 3 jaar 5% extra korting) ook zo blijft, en ook niet eens dat ze het verschil in kosten zouden vergoeden als door hun oorzaak die korting niet terugkomt.

En dan vraag ik in het laatste telefoongesprek aan Richard Larmene of ik de namen mag van alle klantenservicemedewerkers van Oxxio – waar hij er ook één van in – die mij verkeerd (lees: valselijk) hebben voorgelicht, en dan krijg ik die niet eens.

Gelukkig heb ik wel één e-mail ontvangen met genoeg informatie die héél veel zegt. Hieronder staat hij letterlijk geciteerd:

Beste heer Droog,

Naar aanleiding van ons gesprek op 30 juli 2015 sturen wij je zoals afgesproken deze e-mail.

Wij willen je graag bevestigen dat wij binnen enkele dagen de levering terug zullen plaatsen naar je voorgaande leverancier. Hiervoor zullen geen kosten voor in rekening gebracht worden. Wij zullen de melding maken bij je voorgaande leverancier dat de ‘overstap’ onterecht is en zal jouw contract bij hen geheractiveerd worden.

Onze excuses voor het ontstane ongemak.

Hartelijke groet,

Cassie Mans
Medewerker Klantenservice

(30 juli 2015, 15:54, verstuurd vanaf klantenservice@oxxio.nl)

Het gesprek met Richard Larmene heb ik ook per e-mail ontvangen, en zie het verschil:

Beste heer Droog,

Naar aanleiding van ons gesprek 4 augustus 2015 sturen wij je zoals afgesproken deze e-mail.

Wij willen je graag bevestigen het verzoek is ingediend om de levering terug te plaatsen naar je voorgaande leverancier. Hiervoor zullen geen kosten voor in rekening gebracht worden. Wij zullen de melding maken bij je voorgaande leverancier dat de ‘overstap’ onterecht is en daarna zal jouw contract bij hen geheractiveerd worden. Dit proces neemt zo´n vier tot zes weken in beslag.

Onze excuses voor het ontstane ongemak.

Hartelijke groet,

Nicole Geurts
Medewerker Klantenservice

(4 augustus 2015, 12:55, verstuurd vanaf klantenservice@oxxio.nl)

Grappig dat eerst binnen enkele dagen opgelost zou worden en toen opeens zo’n 4 tot 6 weken. Niet eens een garantie dat het binnen 6 weken opgelost zou worden! Wow. Niet normaal dit. Terwijl ik dit bericht schrijf, ben ik in gesprek met Oxxio en mijn huidige leverancier geweest, en het werd echt per minuut erger.

Dus beste Oxxio, aangezien die termijn van een paar dagen al voorbij is en dat een belofte betreft van een klantenservice medewerker van Oxxio, die in haar contract heeft staan dat zij in naam van Oxxio praat, betekent dat dat ik een contract ben aangegaan met jullie dat het binnen enkele dagen zou zijn opgelost. Op 2 juli toen ik het energiecontract opzegde, ben ik ook een contract aangegaan dat jullie dit zouden regelen. Deze twee mondelingen overeenkomsten zijn jullie niet nagekomen. Dat is tweemaal contractbreuk. En dan vergeet ik nog de belofte dat ik vanochtend terug zou worden gebeld. Hoe denken jullie dit op een manier te gaan oplossen die voor mij goed voelt, en hoe langzaam zal dat gaan?

Ik zie jullie reactie met weinig hoop tegemoet gezien de omstandigheden. Ik hoop dat jullie dat begrijpen.

Doei!

Met vriendelijke groet,
Renze Droog

Categorie: Kritiek | 1 Reactie

De marathon

Afgelopen zondag was het zo ver: de marathon stond op het programma. Het leek wel alsof mijn marathon voorbereiding ervoor zorgde dat ik niet meer kon bloggen, dus eerst een korte terugblik.

Eind november heb ik besloten om mee te doen. Half december liep ik mijn eerste halve marathon op een training. Dat ging erg goed. Ik had gelijk drie doelen voor ogen: 4h00 moest sowieso haalbaar zijn, 3h50 eigenlijk ook wel en 3h45 op een goede dag ook. Rond kerst heb ik drie weken niet gesport, maar daarna heb ik alles meer dan goed gemaakt. Dit jaar heb ik gemiddeld meer dan een uur per dag gesport: dat lijkt mij wel genoeg. De lange duurlopen zag ik niet zitten, omdat het voor mij gewoon te lang hardlopen is – daar ben ik echt niet voor gemaakt. Uiteindelijk heb regelmatig 15km hardgelopen, eenmaal 20km, eenmaal die halve marathon, eenmaal 30km en eenmaal 33.5km. Niet zoveel. Maar dat was al genoeg om mijn motivatie voor lang hardlopen naar beneden te halen.

Eén periode was ik zo gek om 12 dagen achter elkaar te sporten en dat ging meer dan goed. Ik heb zeven keer rond de 3 uur of langer gefietst dus wat dat betreft zat het goed. In Nederland heb ik een keer een rondje van meer dan 5 uur gemaakt en op vakantie in Spanje zelfs meer dan 6 uur, inclusief heel veel bergen. Aan mijn uithouding zou het niet gaan liggen. Ik was ervan overtuigd dat mijn spieren het in zich hadden om 3h45 te lopen; daar trainde ik ook hard voor en dat tempo heb ik heel veel gelopen.

De laatste weken kreeg ik wat meer last van mijn heup en knie, wat te verwachten was. Mijn heup heb ik altijd al last van, mijn knie kwam door de huurfiets die ik had gehuurd om in Spanje te fietsen. Dat ging de laatste dagen voor de marathon gelukkig steeds beter en tijdens de marathon heb ik er geen last van gehad op zo’n manier dat het mijn tijd heeft verpest. Ik voelde het wel en het was niet heel fijn, maar het was zeker goed te doen.

Eerlijk gezegd had ik in de marathon niet echt zin. Ik zag er gewoon heel erg tegenop. Ik wist dat het niet leuk ging worden, dat mijn lichaam het niet leuk vond, dat het pijn ging doen. Over die pijn kan ik mij wel heen zetten, maar vooral de motivatie om lang hard te lopen was onontbeerlijk. Daar kon ik niet omheen en dat heeft mij dan ook genekt.

Een grafiekje met kilometertijden in secondes (blauwe lijn) en mijn schema (gestippelde lijn) zegt genoeg, zeker met alles dat ik erbij heb gezet:

marathonEigenlijk heb ik het 23km volgehouden. En dat is nog best knap met weinig motivatie! Mijn eindtijd is uiteindelijk 4h17’02 geworden, zoals de snelle rekenaar al wel had berekend.

Wat mij vooral tegenstond was het rondje om het Kralingse bos, wat ook wel bekend is van de Rotterdam marathon. Enerzijds omdat je eerst al bijna langs de finish passeert en dan is het dus heel makkelijk om op te geven, anderzijds omdat je weg loopt van de finish en dat is psychisch gezien gewoon heel lastig als je het al heel moeilijk hebt. Misschien was het ook een nadeel dat ik zo vaak in en rond het Kralingse bos ben geweest dat ik precies wist hoe ver het allemaal was. Maar hoe je het ook wendt of keert: het was gewoon te ver voor mij. Drie uur hardlopen kan ik, langer niet. En ik kan nou eenmaal geen marathon in 3 uur lopen helaas.

Gelukkig kan ik wel meer dan trots zijn op het eindresultaat, want ik heb wel die marathon gelopen en ik heb de finish gehaald! De tijd is dan wel een stuk minder dan gehoopt, maar dat mag de pret niet drukken. En ik heb dan wel 10 blaren, maar die gaan vanzelf weg. En mijn tepels doen met vlagen heeuull erg pijn, maar dat wordt ook vanzelf minder. En ik kan amper opstaan, maar dat wordt nu ook per dag alleen nog beter!

Nu op naar het volgende doel. Ik weet nog niet wat het gaat worden. 200km ga ik dit jaar sowieso wel een keertje fietsen, maar of ik eerst nog een 5km of 10km in een goede tijd ga hardlopen, zie ik nog wel. Genoeg doelen nog te gaan, maar de belangrijkste is wel gehaald!

Een paar toegiften:
http://tinyurl.com/m3gmvtj <- kijk daar hoe ik en anderen hebben hardgelopen/gefietst! Prachtig om te zien toch?
http://www.strava.com/activities/284005342 <- op Strava met GPS.
http://evenementen.uitslagen.nl/2015/marathonrotterdam/details.php?t=nl&s=17180&o=1 <- officiële uitslag
En een foto gemaakt door mijn schoonzus:
10420332_879815675408770_2811801291860425846_n

Categorie: Doelen | Tag: | 2 Reacties

Op weg naar de marathon: halve marathon

Mijn eerste tussentijdse doel richting de marathon was toch wel om een halve marathon te lopen. Geen wedstrijd, gewoon voor mijzelf. Een paar weken geleden liep ik al heerlijk 17km zonder problemen en zonder een uitgebreide voorbereiding. Dit weekend liep ik 10km in mijn (hopelijk) marathontempo, met daarna nog 1km hard. En dus dacht ik vandaag, zo na een tijdje met minder sporten doordat ik een paper moest schrijven, laat ik een halve marathon doen!

Gisteren had ik een rondje ontdekt dat precies 6km is. Ik wist al een rondje dat precies 4km was. En beide starten voor mijn flat en ik kan ze zo in elkaar laten overgaan. Dus dat heb ik ook gedaan: beide rondje twee keer geeft 20km, en dan nog iets meer dan een kilometer extra. Eitje. Voor de afwisseling de rondjes omstebeurt lopen. Dan nog even kijken waar precies 1.097,5m van mijn huis vandaan is en klaar!

Zo ging ik ook van start, zonder inlopen of iets dergelijks ter voorkoming van blaren. Wel na veel oefeningen doen, wat ik de laatste jaren altijd doe voor hardlopen. Eerste kilometer ging gelijk al lekker, ik wilde rustig beginnen maar ik begon gewoon te snel! Een paar kilometer later ontdekte ik het zwaarste stuk door de wind (windkracht 4 schuin op kop). Maar ook de paar stukken met wind mee had ik al snel ontdekt: die gingen heerlijk!

Na één rondje van 6km kwam ik terug bij mijn flat, dronk ik wat en was ik een beetje afgeleid. En daarna liep ik per ongeluk weer het rondje van 6km. Niet dat het uitmaakte. Ook het tweede rondje ging lekker. Na 10km had ik 2x 5km in 26:40 gedaan, precies het schema dat ik wilde lopen (5:20min/km, dat is 3h45 op de marathon).

Daarna de eerste keer het rondje van 4km. Mijn blaren begon ik heel lichtjes te voelen en mijn tenen helemaal, maar het ging nog meer dan prima. Mijn lichaam zei dat ik wat sneller kon en dat deed ik ook. Na 15km had ik de laatste 5km in 26:30, 10 seconde onder schema. De tweede keer het rondje van 4km ging ook meer dan prima en ik probeerde steeds meer te versnellen, al is dat lastig na anderhalf uur één tempo. De volgende 5km liep ik in 26:18, 22 seconde onder schema. Meer dan prima!

In het laatste stukje van 1.097,5m liep ik nog eens 13 seconde onder schema, daardoor uiteindelijk 45 seconde sneller gelopen dan mijn plan was (mijn marathontempo). Oftewel: de halve marathon in 1h51’45. Ik ben tevreden! Op naar de nog langere duurtrainingen!

En nu, een paar uur later, voel ik mij eigenlijk meer dan prima. Als super uitgebreid wetenschappelijk experiment heb ik gekeken naar hoeveel kilo ik ben afgevallen: 1.5. Best wat. Het grootste deel is ongetwijfeld water. Als ik het vergelijk met wielrennen valt het reuze mee, daar drink ik zo 1L per uur. Met de marathon houd ik het op een halve liter per uur, dat zou meer dan genoeg moeten zijn.

Categorie: Doelen | Tag: | 1 Reactie

Ingeschreven voor de Marathon Rotterdam!

Nou, dat had ik de afgelopen jaren echt niet verwacht, dat ik dat volgend jaar al zou kunnen lopen, maar het gaat wel lukken. Met uitzondering van het dipje door pfeiffer deze zomer ben ik nu al anderhalf jaar lang constant beter aan het worden qua conditie. En mijn heup voel ik eigenlijk praktisch nooit meer (de laatste tijd zelfs meer rechts dan links). Wat nog verbazingwekkender is: mijn blaren worden minder en minder. En dat is de enige echte reden waarom ik de marathon volgend jaar al kan lopen. Ik dacht dat ik ze jaren zou moeten trainen, maar dat is kennelijk niet nodig.

Hoe het begon: de afgelopen maand ben ik weer wat vaker gaan hardlopen. En het ging wel lekker. Ook wat langer dan normaal, een paar keer meer dan 10km. Dus toen dacht ik op een dag na college: “laat ik vandaag 15 á 16km doen”. Ik had een rondje bedacht op de fiets op weg naar huis. Die was iets meer dan 17km. Maar ik deed hem toch maar, want het was een ideaal rondje. En ik liep zo lekker! En snel voor mijn doen. Zonder problemen. Nergens last van. Ik kon op het einde versnellen. Het ging gewoon perfect!

Toen vroeg mijn broer of ik mij al had ingeschreven voor de enige marathon die ik echt ken, die van Rotterdam. ‘Nee natuurlijk niet, dat kan ik toch nog lang niet’ was mijn eerste gedachte. Dus dat antwoordde ik ook. Alleen toen ging ik er pas echt over nadenken en toen besefte ik mij dat ik het al wel zou kunnen. Als ik half november zonder problemen 17km loop, loop ik half april (12 om precies te zijn) zonder problemen 2.5x zoveel. Zeker met mijn wielrenbasis, want ik ben het allang gewend om uren achterelkaar te sporten. Sterker nog: met wielrennen wissel je steeds af van tempo en ga je ook geregeld echt in het rood, met de marathon is het ‘maar’ één tempo, in theorie makkelijker.

Het is nog ruim 19 weken. Tijd zat om op te bouwen. En ik ga het rustig aan doen, want dat heeft mijn lichaam nodig. Maar ik ga wel anders trainen dan wordt aangeraden voor marathons. Ze zeggen dat 35km lang zat is om als langste training vooraf te doen, veel zeggen zelfs dat 32km al genoeg is. Niet voor mij, ik wil een keer 40 hebben gedaan. En niet alleen omdat mijn lichaam dat nodig heeft en omdat ik wil weten of ik het echt aankan, maar ook omdat je juist in het laatste deel je grenzen moet oprekken. Bovendien doe ik wat meer snelheidstrainingen dan wordt aangeraden, ook omdat mijn lichaam dat fijner vind en vooral ook omdat ik dat leuker vind. En sporten draait nog altijd om plezier.

Ondanks dat ik ooit dacht dat ik geen streeftijd zou hebben, heb ik er toch al eentje: onder de 4 uur. Maar dat moet wel makkelijk lukken. Die 17km liep ik in een tempo waarmee je zelfs onder de 3h50 loopt. Dat is ook mijn echte doel. En op een goede dag zou de 3h45 ook wel haalbaar moeten zijn. Maar dat is wel heel erg afhankelijk van het gevoel van die dag, van de omstandigheden, van hoe koud het wordt deze winter, en van nog veel meer. Dus: ik ben trots als ik onder de 4 uur loop en hem dus uitloop. Ik ben super trots als ik onder de 3h50 loop. En ik ben super-super-super trots als ik onder de 3h45 loop. Meestal ben ik een kei in mijzelf inschatten, dus ga maar van die laatste tijd uit.

Ik heb al even snel een trainingsschema-achtig-iets gemaakt (ik doe liever waar ik op het moment zelf zin in heb dan dat ik alles van te voren vast ga leggen) en daarmee kom ik uit op iets meer dan 800km, naast de ruim 100km van de afgelopen maand. Inclusief de marathon ga ik dan op 12 april in 25 weken rond de 1000km hebben hardgelopen. Best veel. Dus ik moet wel hard gaan trainen. En dat mag ook wel. Ik heb zelfs al extra winterhardloopkleding gekocht, die had ik nooit, want ik sport eigenlijk zelden als het koud is. Maar deze winter dus wel. Kom maar op!

Categorie: Atletiek | Tag: | Plaats een reactie

Julien Blanc – hoe iedereen weer eens te snel oordeelt

Als eerste wil ik heel duidelijk zijn, want anders is iedereen ook opeens tegen mij. Ik ben geen fan van Julien Blanc, ik kende hem niet meer dan dat ik zijn naam eens had horen vallen voor de ophef (en die vervolgens weer was vergeten) en niets aan Pick-Up Artists interesseert mij. Ik verdedig hem niet omdat ik het met hem eens ben. Ik verdedig hem omdat de mensen die tegen hem zijn voor het grootste deel geen idee hebben waar ze over praten.

Op Facebook zag ik een post voorbijkomen over hem. In de eerste reactie moest hij dood (via Frankrijk, waar vast nog wel een guillotine staat). In de tweede reactie heeft hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis, moeten er 4 negers overheen en moet hij daarna aan het gas (de auteur heeft een mooie notitie: dat zij niet racistisch is. Oké. Ik zie het). Hij is een goorlap, een zielig kereltje, hij zou vroeger zelf vernederd zijn, en ga zo maar door. Met open mond heb ik die reacties gelezen. Hoezo denken mensen dat te kunnen zeggen? Hoezo denken mensen te kunnen oordelen over iemand die ze helemaal niet kénnen?

Ik heb zijn filmpjes niet gezien. Bewust. Ik hoef er niets mee te maken te hebben. Maar wát hij ook zegt of beweerd, je wenst niemand dood. Iemand doodwensen is niet normaal!

Bij De Wereld Draait Door was het Thierry Baudet (schrijver) tegen Geraldine (presentatrice van BNN). Eigenlijk ook nog tegen Filemon (ook BNN) en Matthijs, want iedereen was gewoon tegen Julien Blanc, zonder zich in te lezen. Dat had Thierry Baudet wel gedaan. Ik ben het niet eens met hem, noch oneens: ik heb er geen mening over. Hoe die uitzending eruitzag: Geraldine, Filemon en Matthijs komen met een kort, onbeargumenteerd gevoelsargument en Thierry Baudet legt uit waarom dat niet klopt, met goede argumentatie. Het is overduidelijk dat er maar één iemand echt iets van het onderwerp af weet, maar of dat dat de juiste zienswijze is, laat ik in het midden (ik weet het niet en ik hoef het niet te weten).

Thierry Baudet argumenteert vanuit logica: alles dat Julien Blanc doet, is veelbezocht, óók al voor de hype. Dat zou niet zo zijn als de technieken niet succesvol zouden zijn. Bovendien laat hij in filmpjes zien dat zijn technieken succesvol zijn. Dus vrouwen zitten erop te wachten. Dus Julien Blanc heeft gelijk. In die argumentatie kan ik zeker inkomen; het is in ieder geval veel beter dan één opmerking van Julien Blanc nemen en die volledig uit de context tegen hem gebruiken.

Toevallig genoeg ken ik twee vrouwen die naar een seminar van Julien Blanc zijn geweest, voor deze ophef. Puur uit interesse. De één is een fan, de ander niet. De ander heeft sinds dat seminar wél een veel genuanceerdere mening, omdat zij hem in het echt heeft gezien. Ik raad iedereen met extreme meningen aan – en of het nou over Julien Blanc gaat of iets anders – om écht op onderzoek uit te gaan door iets van diegene bij te wonen. Want als je hem in het echt ziet, als je een seminar ziet waar zijn werkleven omdraait, dan pas kan je een goed beeld hebben. Iedereen die zomaar oordeelt zonder er echt wat vanaf te weten, dat is mijn ergerpuntje nummer één. Je hoeft helemaal niet te oordelen, laat iets of iemand lekker met rust als je er niet genoeg vanaf weet.

Wat kunnen we leren van Julien Blanc? Iets heel belangrijks: als je het niet met hem eens bent en je komt hem tegen als vrouw, moet je gewoon “nee” zeggen. En daarop staan. En dan is het klaar. Het is niet ingewikkelder dan dat. Want hoewel iedereen zegt dat Julien Blanc “nee”‘s negeert, is dat niet zo; hij zegt alleen dat je het niet meteen moet opgeven na een “nee” en, zo kan ik mij voorstellen, met een iets andere techniek het nog een keer moet proberen. Zonder een duidelijke “nee” is het logisch dat iemand doorgaat, want als iemand niet weet dat jij iets niet wil, hoe kan diegene dat dan weten?

Categorie: Kritiek | Tag: | 1 Reactie