Bijna dood

En toen was het alweer 10 maart, 3 dagen na mijn laatste blog, tijd om een nieuwe blog online te zetten. Oeps, je blog vergeet je blijkbaar snel als je ziek bent. Al de hele week voel ik me als een kat die constant haarballen heeft: hoesten, kuchen en nog meer hoesten. En als een clown die een rode neus heeft opgezet die in brand staat: mijn neus staat ook in brand. En als een mens met een IQ van 300 waardoor diegenes hoofd hélemaal vol zit: mijn hoofd zit óók helemaal vol, maar niet met informatie. Op dit moment voel ik mij weer redelijk goed, dus blijf ik graag een kwartiertje langer op.

Dan nu maar écht beginnen, in plaats van een hele alinea schrijven met oninteressante informatie. Ik ging niet bijna dood, ik overdrijf graag. Deze blog gaat wel over bijna doodgaan, om precies te zijn: een bijnadoodervaring.

Laatst stond ik in de bus met een studiegenoot en hadden we het erover. Zelf had ik er nooit over nagedacht, ik weet ook niet meer hoe we op dit onderwerp kwamen. In elk geval, het ging over wat er gebeurd met mensen als ze bijna doodgaan. Een mens is uit zichzelf een wezen dat altijd probeert te overleven. Als iemand bijna doodgaat, moet diegene dus zo snel mogelijk een oplossing vinden voor de huidige situatie, zodat het ‘proberen te overleven’ weer gelukt is.

Daar is een simpele methode voor: kijk naar het verleden en leer daaruit. Je kan een paar herinneringen ophalen en hopen dat daar de goede tussen zit. Je kan óók heel je leven aan je voorbij laten gaan en daarna zeker weten dat je alles geprobeerd hebt. En dat doen hersenen blijkbaar, want ik ben te sceptisch om te geloven dat het één of andere hint is van iets dat heel misschien wel bestaat, of van overleden mensen. Nee, dat iets dat heel misschien bestaat, zit ín jouw herinneringen. Die overleden mensen zitten ook ín jouw herinneringen.

En dan zie je dat dus voorbij komen in die paar milliseconde, en is die herinnering extra opgefrist, en denk je dus dat het één of andere geheime boodschap is. Of je gaat toch dood.

PS: ik heb het zelf nooit meegemaakt, dus misschien verander ik wel totáál van gedachten zodra dat gebeurd is. Dan laat ik het jullie z.s.m. weten (als ik nog leef).

Dit bericht is geplaatst in de categorie Psychologie. Bookmark de permalink.

5 Reacties op Bijna dood

  1. Lauradenkt zegt:

    Ik heb nog nooit een bijna dood-ervaring gehad, maar ik geloof ook niet in het hele lichtaanheteindvandetunnel-gedoe.

    Wat ook wel grappig ofzo (grappig is niet het goede woord) is dat je jezelf niet kunt verdrinken, omdat het een soort mechanisme is dat je toch naar adem gaat happen zeg maar.

  2. Liann. zegt:

    Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het is om een bijna dood-ervaring te hebben.
    Beterschap!

  3. Lisa zegt:

    Ik ben het helemaal met je eens! Ik geloof ook niet in al die mooie verhalen. Maar het is wel een beetje cru om dat te zeggen tegen iemand die zoiets heeft meegemaakt en er zeker van is dat ze nu de wijsheid van het leven in pacht hebben :’) Gelukkig ken ik niemand die dat heeft.

  4. Maxime zegt:

    Dinsdagavond was een stukje op de radio over bijna-doodervaringen. Dus die man van de radio krijgt zo’n vrouw aan de lijn en vraagt naar haar bijna-doodervaring. Nou, ze had er zelf geen maar ze was na een jaar nog aan het rouwen om haar kat. De kat was namelijk haar beste vriend.

    Nu snap ik best dat je een klote gevoel hebt als je huisdier overlijd, maar om na een jaar er nog steeds om te rouwen en het ook nog eens je beste vriend te noemen? Dat ging een beetje te ver naar mijn smaak. Misschien ging het vooral te ver, omdat het totaal niks te maken heeft met bijna-doodervaringen van mensen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *