Geweldloze communicatie

De laatste tijd weet ik dat de wereld beter moet kunnen, alleen had ik nog geen oplossing gevonden op alle problemen. Niet dat er één oplossing bestaat voor alle problemen natuurlijk… Toevallig raadde iemand mij gister aan om een interview cq. college te kijken over Geweldloze communicatie. Hij had er al eerder over verteld, alleen de naam hield me tegen om er meer over te weten te komen. Het leek te impliceren dat ze ervan uitgaan dat mensen ‘slecht’ zijn en dus met ‘geweld’ communiceren, wat natuurlijk een beetje dubbelzinnig is. Als je ervan uitgaat dat anderen ‘slecht’ zijn, ben je zelf ook ‘slecht’.

Laat ik beginnen met vertellen dat ik twee dingen tegelijk deed, en dat ik dus niet alles van het interview cq. college heb meegekregen. Dit is niet bedoelt om één of ander compleet overzicht te geven, het is alleen bedoelt om een inleiding te geven. Tegelijkertijd is dit zeggen ook een idee achter Geweldloze communicatie: je moet nooit de verkeerde verwachtingen wekken.

Geweldloze communicatie bestaat uit 4 elementen: waarneming, gevoel, behoefte en verzoek. Geweldloze communicatie is bedoelt om conflicten op te lossen als die er zijn, maar vooral om te zorgen dat die niet ontstaan. Als je een conflict wilt oplossen, moet je de 4 elementen in volgorde aflopen. Waarnemingen zijn feiten, dus enkel wat er gebeurd is, zonder te vertellen hoe iedereen zich daarbij voelde of wat de consequenties ervan waren. Gevoelens geven aan hoe iedereen die te maken heeft met het conflict, zich voelt. Die gevoelens mogen enkel betrekking hebben op het conflict. De behoeftes gaan over waarom je jouw kant van het verhaal belangrijk vindt. Het verzoek is alleen bedoelt als verzoek, en de ander kan hier op ingaan, erover onderhandelen of het afwijzen. Met een verzoek moet je altijd proberen de ander deels tegemoet te komen, zonder dat jouw gevoelens en behoeftes in de weg zitten.

Een voorbeeld: stel ik had de naam van de persoon die mij erover verteld heeft, in dit bericht gezet en hij vond dat niet kunnen.

Waarnemingen: hij heeft mij verteld over geweldloze communicatie, ik heb zijn naam in een blog genoemd. Niet: ik heb zijn naam in een blog genoemd, omdat …
Gevoelens: ik ben hem dankbaar, hij vindt het vervelend om met zijn naam op internet te staan. Niet: hij wilt niet met zijn naam op internet, omdat …
Behoeftes: ik wil zijn naam noemen, hij wilt zijn naam niet in het bericht zien.
Verzoek: hij stelt voor om zijn naam volledig weg te halen en het veranderen naar een zo algemeen mogelijke term. Dat vind ik onpraktisch, omdat ik dan steeds ‘diegene’ moet gebruiken of ‘zijn/haar’, dus stel ik voor om het te veranderen naar ‘zijn’. Hij is daarmee akkoord.

Het hoofdidee is dat je altijd de intentie hebt om behoeftes van anderen niet te schaden. Alleen de intentie hebben is genoeg, aangezien het onmogelijk is om er altijd aan te voldoen. Bijvoorbeeld als je een huis koopt, zal je bijna altijd iemand anders teleurstellen die dat huis ook wilde kopen. Het is ook belangrijk om altijd te proberen overal rekening mee te houden voor zover dat van jou verwacht kan worden. Bovendien moet je niets gaan evalueren als het niet nodig is, bijvoorbeeld bij het benoemen van een waarneming. Evalueren heeft niets met feiten te maken.

Het interview cq. college duurt 3 uur en 6 minuten, maar dan heb je ook wat. Het is niet enkel een college in de vorm van: de man (Marshall Rosenberg) legt dingen uit en bij kleine vragen geeft hij een antwoord. Het is echt de bedoeling dat je zelf alle stappen volgt om een conflict in je eigen dagelijkse leven op te kunnen lossen en dat je daar ook vragen over stelt. De mooiste quote van het interview cq. college vond ik: “een aantal leerlingen braken veel ramen, dus werd ik ingeschakeld om het probleem op te lossen. Het schoolbestuur wilde dat die leerlingen de ramen niet meer braken, dus ik vroeg of ze dat echt wilden en ze zeiden ja. Mijn oplossing was: vermoord ze. Onderzoek toont aan dat dode kinderen geen ramen breken.” Uiteraard was dat niet serieus bedoelt; het geeft aan dat mensen heel slecht zijn in aangeven wat ze daadwerkelijk willen.

Dit bericht is geplaatst in de categorie Psychologie met de tag . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Geweldloze communicatie

  1. Nicole zegt:

    Ik heb hier ook wat over meegekregen op mijn eigen universiteit, het is heel interessant. Ik denk niet dat het altijd even goed werkt (tenminste, ik denk dat het het beste werkt als beide partijen hiervan weten en het geleerde proberen toe te passen, anders kan het mislopen), maar het is handig om onderscheid te maken tussen waarneming en interpretatie en om zelf zo duidelijk mogelijk te zijn over je intenties.

    • Renze zegt:

      Dat je dit leert op een Universiteit, nooit gedacht! Sowieso werkt niets altijd, en dit zeker niet, maar het hoeft ook niet altijd te werken, het kan ook al goed zijn om het alleen te weten en er rekening mee te houden.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *